I NSP 270/26

I NSP 270/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 24 czerwca 2026 r. SSN Joanna Lemańska w sprawie ze skargi A. P. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Katowicach w sprawie o sygn. V ACa 394/26, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 24 czerwca 2026 r., odrzuca skargę. [k.b.] UZASADNIENIE Skargą datowaną na 18 maja 2026 r. A. P., działając osobiście, wnosił o stwierdzenie przewlekłości postępowania toczącego się przed w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Katowicach w sprawie o sygn. V ACa 394/26. Sąd Najwyższy zważył co następuje: Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn.: Dz.U. 2023, poz. 1725; dalej: "u.s.p.p.") I NSP 270/26 2 strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania). W art. 6 ust. 1 i 2 u.s.p.p. określono wymagania formalne skargi na przewlekłość. Skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego. Ponadto, zgodnie z art. 6 ust. 2 u.s.p.p., skarga powinna zawierać: (pkt 1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy oraz (pkt 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.s.p.p., skargę niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków. W ocenie Sądu Najwyższego wniesiona w niniejszym postępowaniu skarga na przewlekłość postępowania nie spełnia wymagań formalnych z art. 6 ust. 2 u.s.p.p., gdyż nie przytacza okoliczności uzasadniających żądanie. Skarżący domagając się stwierdzenia przewlekłości postępowania ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że Sąd Apelacyjny w Katowicach ma „systemowy, organizacyjny problem i przez 9 miesięcy pozostawia bez rozpoznania sprawy klientów”, co spowodowane ma być liczbą spraw apelacyjnych i trudną sytuacją kadrową. W ocenie Skarżącego z powodu wadliwej organizacji Sądu Apelacyjnego w Katowicach jego sprawa nie zostanie rozpoczęta w 2026 r. co musi skutkować przyznaniem słusznego zadośćuczynienia za cierpienia psychiczne i życie w ciągłym stresie, za utratę zaufania do państwa terroryzowanego przez „nadzwyczajną kastę”. W kontekście powyższego stwierdzić należy, że skarżący wskazuje jedynie na potencjalne ryzyko przewlekłości postępowania, które rozpoczęło się w styczniu 2026 r., nie wskazując przy tym na konkretne działania bądź zaniechania sądu I NSP 270/26 3 rozpoznającego sprawę, które doprowadzić miały do zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Katowicach w sprawie o sygn. V ACa 394/26. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że skarga spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.p.p., o ile skarżący w uzasadnieniu skargi szczegółowo wskaże, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05; postanowienie Sądu Najwyższego z 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07). Wskazanie powyższych okoliczności jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi. Sąd musi wiedzieć, na jakim etapie postępowania, przed jakim organem, doszło według strony do przewlekłości, na czym ona polegała (jakie konkretnie czynności procesowe zostały podjęte przez dany sąd wadliwie lub nie zostały podjęte w ogóle) i czym została spowodowana. Bez wskazania powyższych okoliczności sąd rozpoznający skargę nie jest w stanie dokonać oceny czynności sądu w oparciu o kryteria wskazane w art. 2 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość. Biorąc pod uwagę powyższe oraz analizując treść skargi, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie wskazuje ona konkretnych czynności procesowych, które zostały podjęte przez sąd wadliwie lub nie zostały podjęte w ogóle, a które miałyby prowadzić do przewlekłości postępowania. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 9 ust. 1 u.s.p.p., wobec niespełnienia wymogu określonego w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.p.p. odrzucił skargę. [k.b.] [a.ł] Joanna Lemańska