Sygnatura
I CSK 922/26
postanowienie SN I CSK 922/26
- Izba
- Izba Cywilna
- Data orzeczenia
- 25 sierpnia 2026
Treść rozstrzygnięcia
<!DOCTYPE html> I CSK 922/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Ewa Stefańska 25 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 25 sierpnia 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa R.S. przeciwko P. spółce akcyjnej w W. o ustalenie i zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej P. spółki akcyjnej w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 14 października 2025 r., VIII ACa 81/25, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda 2700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia następnego po upływie tygodnia od dnia doręczenia pozwanemu odpisu postanowienia do dnia zapłaty. (M.T.) UZASADNIENIE Pozwana P. Spółka Akcyjna w W. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 14 października 2025 r., o sygn. akt. VIII ACa 81/25. Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o odmowę przyjęcia skargi i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: I CSK 922/26 2 Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów SN z 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłankach uregulowanych w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Przesłanka te nie została spełniona. Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na twierdzeniu, że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub I CSK 922/26 3 podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia SN: z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, z 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15, z 20 maja 2016 r., V CSK 692/15). Skarżący wskazywał, że rozbieżności dotyczą kwestii, czy art. 2031 § 2 i 3 k.p.c. ogranicza w jakikolwiek sposób możliwość powołania w toku procesu przez pozwanego nowego faktu, w postaci złożenia przez powoda pozwanemu materialnego oświadczenia o potrąceniu, skutkującego umorzeniem wierzytelności stanowiącej podstawę żądania pozwu, czy też przepisy te wprowadzają ograniczenia jedynie w odniesieniu do potrącenia dokonywanego przez pozwanego, czy to w postaci zarzutu procesowego, czy zarzutu opartego na wcześniejszym dokonaniu potrącenia materialnoprawnego, nie odnosząc się do możliwości powołania przez pozwanego nowego faktu, w postaci wygaśnięcia wierzytelności powoda, w następstwie jednostronnej czynności prawnej powoda, tj. złożenia przez samego powoda pozwanemu oświadczenia o potrąceniu, Skarżący nie wykazał przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Przedstawione zagadnienie prawne nie ujawnia rzeczywistych rozbieżności w wykładni art. 203 1 § 2 i 3 k.p.c., lecz zmierza do zakwestionowania sposobu zastosowania tych przepisów w okolicznościach niniejszej sprawy. W istocie argumentacja skargi stanowi polemikę z oceną prawną Sądu drugiej instancji, nie wskazując potrzeby dokonania wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości ani wywołujących rozbieżności w orzecznictwie. Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 w zw. z art. 108 § 1 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., przy uwzględnieniu § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. I CSK 922/26 4 (M.T.) [SOP]
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Informacje o sprawie
- Typ dokumentu
- postanowienie SN
- Jednostka
- Izba Cywilna Wydział I
- Sędziowie
- SSN Ewa Stefańska
Powiązane dokumenty
Źródło urzędowe: Sąd Najwyższy