I CSK 3047/25

I CSK 3047/25 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Krzysztof Grzesiowski 29 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 29 września 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa G.W. przeciwko A.B. i R.B. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej A.B. i R.B. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 6 maja 2025 r., V ACa 1162/24, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. I CSK 3047/25 2 UZASADNIENIE 1. Wyrokiem z 14 lutego 2024 r. Sąd Okręgowy w Elblągu zasądził od pozwanych A.B. i R.B. solidarnie na rzecz powoda G.W. kwotę 135 370,06 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 5 lutego 2022 r., oddalił powództwo w pozostały zakresie oraz orzekł o kosztach procesu. 2. Na skutek apelacji strony pozwanej Sąd Apelacyjny w Gdańsku wyrokiem z 6 maja 2025 r. zmienił zaskarżony wyrok w ten tylko sposób, że zasądzoną w nim kwotę obniżył do kwoty 69 500 zł z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od 5 lutego 2022 r., oddalając powództwo w pozostałym zakresie i rozstrzygnął o kosztach postępowania apelacyjnego. 3. Od wyroku Sądu Apelacyjnego skargę kasacyjną wnieśli pozwani. Skarżący wnieśli o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powołując się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 4. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18). Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony wyłącznie do zbadania I CSK 3047/25 3 przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.; nie służy zaś merytorycznej ocenie skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest wówczas usprawiedliwione. 5. Szczegółowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że skarga kasacyjna nie zawiera argumentów wystarczających dla uznania, że w sprawie spełniona została przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., uzasadniająca przyjęcie skargi do rozpoznania. 6. Zagadnienia prawne nie zostały sformułowane w sposób prawidłowy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno zostać sformułowane w sposób spełniający wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości, w formie pytania sformułowanego w taki sposób, by możliwe było rozstrzygnięcie stawianych przez skarżącego wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. – zob. postanowienia SN z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13 oraz z 14 września 2012 r., I UK 218/12; z 17 grudnia 2025 r., III USK 205/24). Ponadto istotne zagadnienie prawne winno stanowić problem prawny nowy, nierozwiązany dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Tymczasem sformułowane przez skarżących zagadnienia nie mają przymiotu nowości. Kwestie poruszane przez skarżących dotyczące podanych zagadnienia prawnego były bowiem wielokrotnie rozważane w orzecznictwie, co zresztą udokumentowali sami skarżący w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. 7. Należy podkreślić, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości, że uprawdopodobnienie za pomocą pisma może nastąpić przez użycie każdego dokumentu, którego treść bezpośrednio lub pośrednio wskazuje na fakt dokonania czynności. Nie jest konieczne, aby pismo to pochodziło od strony, przeciwko której lub przeciwko której następcom prawnym dowód na fakt dokonania czynności prawnej jest prowadzony, ani też, aby pismo to było podpisane przez jedną ze stron. Może to być dokument prywatny lub urzędowy, w tym w szczególności list, dowód wpłaty, wycinek prasowy czy wydruk komputerowy (zob. postanowienia SN z 9 kwietnia 2019 r., V CSK 22/18 oraz z 26 września 2022 r., I CSK 2740/22). W szczególności nie budzi wątpliwości, że dowód przelewu na konto stanowi uprawdopodobnienie faktu zawarcia i dokonania wskazywanej przez strony umowy I CSK 3047/25 4 pożyczki za pomocą dokumentu (zob. wyrok SN z 19 stycznia 2018 r., I CSK 182/17), a właśnie ta okoliczność została uznana za kluczową w zaskarżonym wyroku Sądu Apelacyjnego. 8. Z tych samych względów należy przyjąć, że w sprawie nie zachodzi potrzeba wykładni art. 74 § 2 k.c. czy art. art. 773 k.c. 9. Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.). 10. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). (Ł.W.) [SOP]