I CSK 2888/25

I CSK 2888/25 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Krzysztof Grzesiowski 29 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 29 września 2026 r. w Warszawie w sprawie z wniosku O. w W. z udziałem W. o zasiedzenie nieruchomości, na skutek skargi kasacyjnej O. w W. od postanowienia Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie z 22 stycznia 2025 r., IV Ca 846/24, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. obciąża wnioskodawcę kosztami postępowania kasacyjnego, pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu. UZASADNIENIE 1. Postanowieniem z 28 lutego 2024 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi- Północ w Warszawie oddalił wniosek O. w W. o stwierdzenie zasiedzenia, w sprawie z udziałem W. i orzekł o kosztach postępowania. 2. Na skutek apelacji wnioskodawcy O. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie postanowieniem z 22 stycznia 2025 r. oddalił apelację i rozstrzygnął o kosztach postępowania apelacyjnego. I CSK 2888/25 2 3. Od postanowienia Sądu Okręgowego skargę kasacyjną wywiódł wnioskodawca O. w W.. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powołując się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. 4. Uczestnik W. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od wnioskodawcy na rzecz uczestnika zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 5. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18). Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.; nie służy zaś merytorycznej ocenie skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest wówczas usprawiedliwione. 6. Szczegółowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że skarga kasacyjna wnioskodawcy nie zawiera argumentów wystarczających dla uznania, że w sprawie spełniona została przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., uzasadniająca przyjęcie skargi do rozpoznania. 7. W kwestii oczywistej zasadności skargi jako przyczyny kasacyjnej należy zwrócić uwagę, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania w tym I CSK 2888/25 3 zakresie wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego oraz przeprowadzenia wywodu zmierzającego do jego wykazania. Oczywistość naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (zob. postanowienie SN z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12). 8. Sąd Okręgowy przyjął, że nie ma podstaw do zaliczenia wnioskodawcy posiadania innego podmiotu, strony umowy użytkowania obiektu zawartej w dniu 16 lipca 1982 r. Sąd Okręgowy wskazał, że między tymi podmiotami nie nastąpiło przeniesienie posiadania. To stanowisko jest zgodne z orzecznictwem Sądu Najwyższego, w którym nie budzi wątpliwości, że dla zastosowania regulacji z art. 176 k.c. niezbędne jest wykazanie następstwa w posiadaniu, albo na skutek dziedziczenia albo w wyniku przeniesienia posiadania przez poprzednika na następcę w jeden ze sposobów określonych w art. 348-351 k.c. (zob. postanowienie SN z 27 sierpnia 2025 r., I CSK 1122/24). Dodatkowo należy podkreślić, że w sprawie nie wykazano, iż wskazany podmiot był w ogóle posiadaczem samoistnym. 9. Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.). 10. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). 11. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 2 k.p.c. (Ł.W.) [r.g.]