I CSK 2362/25

I CSK 2362/25 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Roman Trzaskowski 29 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 29 lipca 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji w C. przeciwko Ł.M. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej Ł.M. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 18 marca 2025 r., I AGa 197/24, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem z 18 marca 2025 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie oddalił apelację pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z 17 września 2024 r. uwzględniającego powództwo o zapłatę przez pozwanego na rzecz powoda kwoty 169.761,59 zł z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od 9 maja 2022 r. do dnia zapłaty. W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, pozwany wskazał przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: I CSK 2362/25 2 Z art. 3981 § 1 k.p.c. wynika, że skarga kasacyjna przysługuje co do zasady od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a więc orzeczeń wieńczących dwuinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sądy obu instancji dysponują pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów. Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W zamyśle ustawodawcy skarga kasacyjna stanowi zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa. Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.). Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jeżeli zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16, niepubl.) i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 15 października 2015 r., III CSK 198/15, niepubl.; z 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15, niepubl.; z 2 czerwca 2016 r., III CSK 113/16, niepubl.; z 27 października 2016 r., III CSK 217/16, niepubl.; z 29 września 2017 r., V CSK 162/17, niepubl.; z 7 marca 2018 r., I CSK 664/17, niepubl.; z 18 kwietnia 2018 r., II CSK 726/17, niepubl.; z 5 października 2018 r., V CSK 168/18, niepubl.). I CSK 2362/25 3 Skarżący nie wykazał, by zaskarżony wyrok był dotknięty tego rodzaju nieprawidłowościami. Oczywistą zasadność skargi kasacyjnej uzasadniał całkowicie błędnym przyjęciem przez Sąd Apelacyjny, że kwestia niemożliwości zastosowania art. 636 k.c. ze względu na to, iż wady dzieła wynikły przy odbiorze, ma jakiekolwiek znaczenie w niniejszej sprawie, w której istotą jest nieodebranie dzieła (robót budowlanych) z powodu istotnych wad i wynikający z tego nieodebrania brak obowiązku zapłaty wynagrodzenia, a nie wymuszanie wykonania dzieła na wykonawcy w sposób należyty oraz ewentualna możliwość odstąpienia od umowy, czy też możliwość dochodzenia uprawnień z rękojmi. Zdaniem skarżącego Sąd II Instancji skupił swą argumentację prawną na okolicznościach, które w sprawie nie mają znaczenia, nie zauważył sedna sprawy i w konsekwencji nie zastosował należytych przepisów. Pozwany wskazał, że kwestia wyznaczania terminu do usunięcia wad dzieła i jego długości jest w sprawie całkowicie nieistotna. Wobec wystąpienia wad istotnych robót powoda - okoliczności potwierdzonej wpisami w dzienniku budowy dokonanymi przez inspektora nadzoru, czyli podmiot niezależny od pozwanego, a mający decydujący wpływ na tok i wynik procesu budowlanego i jego ocenę, pozwany robót nie odebrał. Powód zaś nie wykazał ani w czasie budowy, ani w toku tego procesu, aby ocena jego robót dokonana przez inspektora nadzoru wpisami do dziennika budowy była wadliwa i w konsekwencji polecenie inspektora nadzoru ich rozbiórki było wadliwe - niezasadne. Oznacza to, że w sprawie niniejszej nie było podstaw do zasądzenia wynagrodzenia, a jego zasądzenie rażąco narusza art. 647 w związku z art. 488 k.c. i art. 642 § 1 w związku z art. 656 § 1 k.c. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Apelacyjny jednoznacznie wyraził ocenę, że w sprawie nie będzie miał zastosowania art. 636 § 1 k.c. Dokonanie natomiast przez ten Sąd analizy zachowań obu stron w toku procesu budowlanego, w tym poddanych pod ten osąd zachowań pozwanego, m.in. w postaci żądania usunięcia wady pismem z 23 listopada 2021 r. leżało w kognicji orzekającego Sądu i nie przemawia za oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej. Wbrew twierdzeniom skarżącego przedmiot rozważań Sądu Apelacyjnego dotyczy sedna sprawy i obejmuje ocenę, czy wykonane przez powoda roboty budowlane I CSK 2362/25 4 miały wady istotne, uprawniające pozwanego do odmowy odbioru robót budowlanych i zapłaty wynagrodzenia. Skarżący nie zarzuca w podstawach skargi kasacyjnej naruszeń przepisów proceduralnych. W świetle zaś ujawnionych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia motywów Sądu Apelacyjnego twierdzenie wniosku o wykazaniu przez pozwanego określonym dowodem (wpisami w złożonej do akt kserokopii dziennika budowy) wad istotnych, jak również dotyczące nieprawdziwości zeznań świadka - inspektora nadzoru A.Z., wkracza w niedopuszczalną w postępowaniu kasacyjnym, stosownie do art. 3983 § 3 w związku z art. 39813 § 2 k.p.c., polemikę z ustaleniami faktycznymi i oceną dowodów. Nie może w konsekwencji przekonywać o oczywistej wadliwości oceny Sądu Apelacyjnego, która legła u podstaw rozstrzygnięcia, a mianowicie, że powód wykonał roboty zgodnie ze swym zobowiązaniem i nie wystąpiły w nich wady istotne, a przynajmniej, że ich wystąpienie nie zostało w sprawie udowodnione. Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. (K.L.) [a.ł]