I CSK 2238/26

I CSK 2238/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marcin Łochowski 15 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 15 września 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa A.P. przeciwko S. spółce akcyjnej w S. o zadośćuczynienie, na skutek skargi kasacyjnej A.P. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 21 stycznia 2026 r., V ACa 3006/24, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Powód A.P. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 21 stycznia 2026 r., zaskarżając ten wyrok w części, w której została oddalona jego apelacja, wnosząc o uchylenie wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy przez zasądzenie na jego rzecz tytułem zadośćuczynienia dalszej kwoty 750 000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 18 sierpnia 2016 r. do dnia zapłaty, ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdyż Sąd I CSK 2238/26 2 Apelacyjny uznał, iż strona pozwana „niewątpliwie wykazała” wygórowanie dochodzonego roszczenia, podczas gdy z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby jakiekolwiek dowody zostały w tym zakresie przeprowadzone i poddane ocenie. W odpowiedzi na skargę pozwany wnosił o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji. Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna już nawet przy pobieżnej lekturze skargi. Skarżący nie wykazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Po pierwsze, powód nie wskazał nawet, jaki konkretnie przepis bądź przepisy zostały jego zdaniem naruszone w stopniu kwalifikowanym, przemawiającym za oczywistą zasadnością skargi (s. 15-16 skargi kasacyjnej). Skarżący wskazał jedynie, że Sąd Apelacyjny „w praktyce pominął skutki wynikające z art. 8 ustawy [z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o rzeczniku finansowym]” oraz, że „wadliwie zastosował art. 455 § 1 k.c.”, co nie jest jednak równoznaczne z wykazaniem rażącego naruszenia prawa, widocznym prima facie. Taka konstrukcja wniosku a limine wyklucza przyjęcie, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Po drugie, o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej kwestionującej wysokość przyznanej stronie na podstawie art. 445 § 1 k.c. sumy pieniężnej można mówić wówczas, gdy w stanie faktycznym danej sprawy, wskutek odstąpienia przez sąd drugiej instancji od ukształtowanej praktyki sądowej, albo pominięcia istotnych kryteriów ustalania wysokości zadośćuczynienia lub też nieuwzględnienia I CSK 2238/26 3 wszystkich aspektów sprawy, wysokość ta jest rażąco zaniżona albo zawyżona (postanowienia SN z 18 października 2019 r., III CSK 83/19, i z 11 grudnia 2020 r., IV CSK 182/20, wyrok SN z 8 września 2017 r., II CSK 842/16). Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wyraźnie wskazuje jednak, że Sąd drugiej instancji zbadał okoliczności, które zadecydowały o wysokości świadczenia należnego skarżącemu, podwyższając przyznaną powodowi kwotę zadośćuczynienia z 650 000 zł do 900 000 zł. Uwzględnić też należy, że pozwany zakład ubezpieczeń wypłacił już powodowi 350 000 zł zadośćuczynienia. W okolicznościach sprawy zadośćuczynienie zostało więc określone łącznie na 1 250 000 zł. Trudno uznać tak ustalone zadośćuczynienie za rażąco zaniżone. Oceny dokonanej przez Sąd Apelacyjny nie można więc poczytywać za oczywiście błędną i rażąco naruszającą art. 445 § 1 k.c. W konsekwencji nie można podzielić stanowiska skarżącego o wystąpieniu oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przyczyny przyjęcia tej skargi do rozpoznania. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art. 102 k.p.c., mając na uwadze sytuację osobistą powoda, nie obciążył go kosztami postępowania kasacyjnego. (D.Z.) [a.ł]