I CSK 1763/25

I CSK 1763/25 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Monika Koba 30 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 30 lipca 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa M.K. przeciwko S. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z 10 grudnia 2024 r., XII Ga 547/24, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia pozwanemu odpisu niniejszego postanowienia do dnia zapłaty. [A.T.] UZASADNIENIE Wyrokiem z 26 kwietnia 2024 r. Sąd Rejonowy w Gdyni zasądził od pozwanego S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na rzecz powoda M.K. kwotę 71 960 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 17 czerwca 2023 I CSK 1763/25 2 r. do dnia zapłaty tytułem dodatku covidowego (punkt I), oddalił powództwo w pozostałym zakresie (punkt II) i orzekł o kosztach procesu (punkt III). Wyrokiem z 10 grudnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku – orzekając na skutek apelacji obu stron - zmienił zaskarżony wyrok w punkcie II w ten tylko sposób, że zasądził od pozwanego na rzecz powoda odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 71 960 zł od 18 stycznia 2022 r. do 16 czerwca 2023 r. i oddalił powództwo w pozostałej części, oddalił apelację pozwanego i orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego. Orzeczenie to zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez pozwanego. Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołał się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W jego ocenie Sąd drugiej instancji w sposób kwalifikowany naruszył art. 3271 § 1 pkt 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. przez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku niezgodnie z wymaganiami tego przepisu z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie jego podstawy prawnej. Ponadto Sąd ten naruszył art. 416 w zw. z art. 415 k.c. przez ich zastosowanie podczas gdy zdaniem skarżącego nie zachodzą przesłanki odpowiedzialności deliktowej w postaci bezprawności jego działania. Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej I CSK 1763/25 3 okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą usuwanie błędów w zakresie wykładni i stosowania prawa w każdej indywidualnej sprawie. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) należy rozumieć sytuację, w której skarga jest uzasadniona w sposób ewidentny, wskazując na rażące i poważne uchybienia zaskarżonego orzeczenia, które są możliwe do stwierdzenia bez konieczności prowadzenia bardziej złożonych rozumowań. Jedynie w takim wypadku możliwa jest kontrola prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji w postępowaniu kasacyjnym. Obciążenie go oczywistą i istotną wadą wskazuje, że usunięcie tego orzeczenia z obrotu leży w interesie publicznym – a tym samym, że może dojść do realizacji celu skargi kasacyjnej, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia (tak np. Sąd Najwyższy w postanowieniach z 10 kwietnia 2013 r., III CSK 67/13, niepubl. i z 29 września 2017 r., V CSK 162/17, niepubl.). Skonfrontowanie rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji z uzasadnieniem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, by skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona w wyżej wskazanym rozumieniu. Sąd Okręgowy nie mógł naruszyć art. 3271 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., skoro w ogóle go nie stosował, dotyczy on bowiem sądu pierwszej instancji. Zasady sporządzania uzasadnienia przez Sąd drugiej instancji objęte są art. 387 § 21 k.p.c., który nie został przytoczony w podstawach skargi, którymi Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym jest związany, rozpoznaje bowiem co do zasady skargę w granicach podstaw ( art. 39813 § 1 k.p.c.). Ponadto w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się konsekwentnie, że naruszenie art. 3271 § 1 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. ( obecnie art. 387 § 21 k.p.c.), może być zarzucane w skardze kasacyjnej tylko wyjątkowo, gdy wady uzasadnienia uniemożliwiają dokonanie kontroli kasacyjnej, z uwagi na jego sporządzenie w sposób nie pozwalający na zorientowanie się w przyczynach natury I CSK 1763/25 4 faktycznej i prawnej, które legły u podstaw rozstrzygnięcia (zob. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z 11 maja 2000 r., I CKN 272/00, z 14 listopada 2000 r., V CKN 1211/00, z 19 lutego 2002 r, IV CKN 718/00, z 20 lutego 2003 r., I CKN 65/01, z 18 lutego 2005 r., V CK 469/04, MoP 2009, nr 9, s. 501 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 22 maja 2013 r., III CSK 293/12, OSNC 2012, nr 12, poz. 148). Wbrew stanowisku skarżącego Sąd Okręgowy w motywach rozstrzygnięcia szczegółowo wyjaśnił jego podstawę faktyczną i prawną ( strona 30-44). Skoro zdaniem tego Sądu powództwo znajdowało wystarczające oparcie materialnoprawne w art. 393 § 1 k.c., zbędne było szczegółowe analizowanie zasadności jego podstaw prawnych opartych na 416 k.c. w zw. z art. 415 k.c. Mimo tego także w tym zakresie Sąd Okręgowy odniósł się w sposób wystarczający do zarzutów apelacji ( strona 38-42). Nie przekonuje również stanowisko skarżącego, że o oczywistej zasadności skargi świadczy przypisanie mu odpowiedzialności wobec powoda na podstawie art. 416 w zw. z art. 415 k.c. Posiłkowe upatrywanie odpowiedzialności pozwanego wobec powoda w płaszczyźnie deliktowej pozostaje bowiem bez wpływu na wynik sprawy. Nie może zatem przemawiać za kwalifikowanym naruszeniem prawa. Sąd Okręgowy oparł bowiem odpowiedzialność pozwanego przede wszystkim na konstrukcji umowy o oświadczenie na rzecz osoby trzeciej ( art. 393 § 1 k.c.), którego skarżący nie przytoczył w podstawach skargi. Skoro skarżący nie zakwestionował w skardze przypisania mu odpowiedzialności na tej podstawie prawnej, bez znaczenia dla wyniku postępowania kasacyjnego byłoby ewentualne podważenie podstaw do przypisania mu odpowiedzialności deliktowej. Podkreślenia także wymaga, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 8 października 2015 r., IV CSK 189/15 i przywołane tam orzecznictwo). Z wiążącej Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym podstawy faktycznej zaskarżonego orzeczenia ( art. 3983 § 3 i 39813 § 2 k.p.c.) wynika I CSK 1763/25 5 natomiast w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, że powód spełniał przesłanki do wypłacenia mu dodatku covidowego na podstawie umów łączących skarżącego z Narodowym Funduszem Zdrowia, skoro udzielał świadczeń pacjentom zakażonym lub potencjalnie zakażonym wirusem SARS -CoV-2 w okresie objętym sporem zarówno na oddziale jak i w izbie przyjęć i nie był to kontakt incydentalny. W konsekwencji argumentacja przytoczona we wniosku nie wykazuje tezy, że zaskarżone orzeczenie stanowi konsekwencję kardynalnych błędów w zakresie stosowania prawa, których efektem jest orzeczenie oczywiście wadliwe. Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 98 § 11 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 398²¹ k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023, poz. 1964, ze zm.). (M.M.) [SOP]