I CNP 7/26

I CNP 7/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Roman Trzaskowski 29 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 29 września 2026 r. w Warszawie w sprawie ze skargi J.P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń Sądu Okręgowego we Wrocławiu wydanych w sprawie o sygn. II Cz 977/21, odrzuca skargę. I CNP 7/26 2 UZASADNIENIE W skardze z 7 listopada 2025 r. (data stempla pocztowego) J.P. wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń wydanych we wszystkich instancjach w sprawie Sądu Okręgowego we Wrocławiu pod sygn. II Cz 977/21. Podniósł, że wszystkie orzeczenia wydane w sprawie we wszystkich instancjach są nieważne ze względu na wydanie ich przez tzw. neosędziów. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem przysługuje od prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie oraz od prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy sądu drugiej instancji kończącego postępowanie nieprocesowe w sprawie, jeżeli przez wydanie tych orzeczeń stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku lub postanowienia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 i art. 5192 § 1 k.p.c.). Wyjątkowo na warunkach wskazanych w art. 4241 § 2 i art. 5192 § 2 k.p.c. skarga służy od wydanych przez sąd pierwszej instancji wyroku lub postanowienia co do istoty sprawy kończących postępowanie w sprawie. Stosownie do art. 4245 § 1 k.p.c. do konstrukcyjnych elementów skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia należy: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części (pkt 1), przytoczenie podstaw skargi oraz ich uzasadnienie (pkt 2), wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny (pkt 3), uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy (pkt 4), wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (pkt 5) oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem (pkt 6). Ze względu na nadzwyczajny charakter tego środka prawnego oraz jego funkcję, wszystkie wymagania konstrukcyjne wymienione w art. 4245 § 1 k.p.c. muszą być przytoczone odrębnie i samodzielnie, niezależnie od innych, wobec czego skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, I CNP 7/26 3 nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych (art. 4248 § 1 k.p.c.), co skutkuje jej odrzuceniem. Orzeczenia wydane w sprawie II Cz 977/21 nie są orzeczeniami kończącymi merytorycznie postępowanie w sprawie, te bowiem odnoszą się do postępowania jako całości i kończąc je, zamykają drogę do wydania wyroku lub innego orzeczenia co do istoty sprawy. Nie kończą zaś postępowania w sprawie postanowienia rozstrzygające kwestie incydentalne pojawiające się w toku postępowania. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje w konsekwencji od postanowień wpadkowych (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 lipca 2016 r., II CNP 7/16, niepubl.), takich jak wydane w przedmiotowej sprawie. Ponadto wniesiona skarga nie spełnia wymagań konstrukcyjnych określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. Nie wskazuje zakresu zaskarżenia, podstaw, przepisów prawa, z którym orzeczenia mają być niezgodne, nie zawiera uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, ani wymagania z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Z tych względów, na podstawie art. 4248 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. (K.L.) [a.ł]