IV KK 330/25

IV KK 330/25 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 11 sierpnia 2026 r. SSN Jerzy Grubba w sprawie wniosku skazanego M.W. o wyłączenie SSN R.W. od udziału w sprawie o rozpoznanie wniosku o wyłączenie SSN M.B. od udziału w sprawie prowadzonej w Sądzie Najwyższym pod sygn. akt IV KK 330/25 – kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30 stycznia 2025r. w sprawie o sygn. akt II AKa 586/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 19 czerwca 2024r. (sygn. akt III K 31/23) po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 sierpnia 2026r. na podstawie art. 41§1 k.p.k. i art. 42§1 k.p.k. postanowił: wyłączyć sędziego Sądu Najwyższego R.W. od udziału w sprawie o rozpoznanie wniosku o wyłączenie SSN M.B. od udziału w sprawie prowadzonej w Sądzie Najwyższym pod sygn. akt IV KK 330/25. UZASADNIENIE W dniu 19 czerwca 2026r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek skazanego M.W. o wyłączenie sędziego M.B. od orzekania w sprawie, której przedmiotem jest rozpoznanie kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30 stycznia 2025r. w sprawie o sygn. akt II AKa 586/24. IV KK 330/25 2 Uzasadniając wniosek odwołano się przede wszystkim do okoliczności związanych z powołaniem wskazanego Sędziego w następstwie rekomendacji udzielonej przez Krajową Radę Sądownictwa w składzie, który został ukształtowany ustawą z dnia 8 grudnia 2017r. (Dz. U. z 2018r., poz. 3), w sytuacji, gdy analogiczny zarzut jest stawiany sędziemu rozpoznającemu sprawę w instancji odwoławczej. Do rozpoznania tego wniosku wylosowano obecnie SSN R.W. Sąd Najwyższy zważył co następuje: Złożony przez obrońcę wniosek o wyłączenie od udziału w rozpoznaniu wniosku sędziego R.W. jest zasadny w stopniu oczywistym. W kasacji podniesiono zarzut zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej, określonej w art. 439§1 pkt 2 k.p.k., poprzez wydanie orzeczenia przez Sąd I instancji, w którego składzie orzekającym zasiadała osoba powołana na stanowisko sędziego na wniosek tzw. Krajowej Rady Sądownictwa, której skład został ukształtowany na mocy ustawy z dnia 8 grudnia 2017r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018r., poz. 3). W sytuacji, gdy R.W. został powołany na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego na wniosek tak samo ukształtowanej Krajowej Rady Sądownictwa, jest oczywiste, że biorąc udział w rozpoznaniu wniosków incydentalnych złożonych w sprawie wypowiadałaby się na temat własnego statusu jako sędziego Sądu Najwyższego. Z tej przyczyny, jeszcze przed wydaniem orzeczenia, strony postępowania mogłyby pozostawać w uzasadnionym przekonaniu, że zarzuty podnoszące zaistnienie uchybienia określonego w art. 439§1 pkt 2 k.p.k. nie zostaną rozpoznane bezstronnie. Nawiązać należy tu do uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022r., sygn. akt I KZP 2/22, której teza 6, na gruncie analogicznej sytuacji, daje wyraz zasadzie nemo iudex in causa sua. IV KK 330/25 3 Co zaś istotniejsze, należy również mieć w polu widzenia i to, że zgodnie z pkt 1 uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020r., sygn. akt BSA I-4110- 1/20 „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439§1 pkt 2 k.p.k. zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3)”. Uchwała ta w swej treści stanowi zasadę wiążącą wszystkie składy Sądu Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2021r., sygn. akt I KZ 29/21, OSNK 2021, z. 10, poz. 41). Ubolewać jedynie należy, że w składzie Sądu Najwyższego zasiadają sędziowie, którzy demonstracyjnie ignorują ową zasadę nemo iudex in causa sua. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. [WB] [r.g.]