III KK 230/26

III KK 230/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 25 czerwca 2026 r. SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 czerwca 2026 r. sprawy J.W. skazanego z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 1 grudnia 2023 r., sygn. akt IV Ka 253/23, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 22 lipca 2022 r., sygn. akt IV K 631/20, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. [WB] UZASADNIENIE J.W. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 22 lipca 2022 r., sygn. akt IV K 631/20, na karę 4 lat pozbawienia wolności za ciąg przestępstw, polegających na tym, że: III KK 230/26 2 - w dniu 29 stycznia 2020 r. w S., przy ul. […], po uprzednim otwarciu drzwi do samochodu nieustalonym narzędziem, działając wspólnie i w porozumieniu z M.R. i R.M. dokonał zaboru w celu przywłaszczenia samochodu osobowego marki M. o nr rejestracyjnym […] o wartości 50 000 zł wraz z dwoma fotelikami dziecięcymi B. o łącznej wartośc1.637,95 zł, czym działał na szkodę R.P. i S. Sp. z o.o. – czyn kwalifikowany z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., - w tym samym dniu, w S., przy ul. […], po uprzednim otwarciu drzwi do samochodu nieustalonym narzędziem dokonał wspólnie i w porozumieniu z M.R. i R.M. zaboru w celu przywłaszczenia samochodu osobowego marki M. o nr rejestracyjnym […]) o wartości 80.000 zł wraz z dowodem rejestracyjnym od ww. pojazdu o nr (..), czym działał na szkodę A.K. i S. Sp. z o.o. – czyn kwalifikowany z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., przy czym obu przestępstw dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K 1008/16, za czyn z art. 279 § 1 k.k. na karę roku pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 27 października 2016 r. oraz od dnia 6 grudnia 2017 r. do dnia 5 grudnia 2018 r. W pkt IV wyroku J.W. został na podstawie art. 46 § 1 k.k. obciążony wraz ze współoskarżonymi obowiązkiem naprawienia szkody wyrządzonej wyżej wymienionymi przestępstwami, poprzez zapłatę na rzecz R.P. kwoty 1.637,95 zł i kwot 50000 zł oraz 80000 zł na rzecz S. Sp. z o.o. Sąd Okręgowy w Szczecinie, po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych, wyrokiem z dnia 1 grudnia 2023 r., sygn. akt IV Ka 253/23, zmienił wyrok Sądu I instancji w ten sposób, że - w opisie obu przypisanych oskarżonemu J.W. czynów ustalił, iż konstruującą recydywę karę roku pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 25.04.2017 r. sygn. akt II K 1008/16 odbywał on w dniu 27.10.2016 r. oraz w okresach od 06.12.2017 r. do 30.01.2018 r. i od 04.02.2018 r. do 10.12.2018 r., w pozostałym zaś zakresie utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. III KK 230/26 3 Obrońca J.W. wniósł kasację od wyroku Sądu odwoławczego, zaskarżając go w części, w jakiej utrzymano w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji i zarzucił rażące naruszenie: „1) przepisów postępowania - art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k., poprzez nieodniesienie się do zarzutów apelacji lub odniesienie się ogólnikowe, lakoniczne i stanowiące jedynie powtórzenie argumentacji Sądu I instancji do pozostałych zarzutów; 2) przepisów postępowania art. 7 k.p.k., które miało istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie orzeczenia, tj. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i tym samym dowolne przyjęcie, bez uwzględnienia wyjaśnień oskarżonego, który nie popełnił zarzucanych mu czynów i oparcie jego skazania na tym, że telefon o numerze […] zarejestrowany na skazanego J.W. logował się w miejscu i czasie zbliżonym do dokonania kradzieży objętej niniejszym postępowaniem w S. przy ul. […], telefony użytkowane przez wszystkich 3 [trzech] oskarżonych, w tym i J.W. logowały się w zbliżonym do siebie czasie i miejscu, a karty SIM telefonów wszystkich oskarżonych wyruszyły jednocześnie z miejscowości L. i przemieszczały się razem do S. i z powrotem ze S. do K. dokąd było miejsce docelowe telefonu skazanego J.W. i zbliżonego K. miejscowości R. – M.R. i Z.- R.M., w sytuacji gdy udziału skazanego J.W. nie potwierdzają: • współoskarżeni R.M. i M.R. • nagrania monitoringu”. Podnosząc powyższe, obrońca wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie w zaskarżonym zakresie i uniewinnienie skazanego, względnie przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. W pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy prokurator wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej w stopniu oczywistym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście bezzasadna, dlatego podlega rozpoznaniu i oddaleniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Sąd Okręgowy w Szczecinie prawidłowo rozpoznał zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonego, a następnie wyczerpująco – na III KK 230/26 4 stronach 3-6 uzasadnienia - przedstawił motywy swojego rozstrzygnięcia. Autor kasacji nie precyzuje w opisie pierwszego zarzutu kasacji, na jakiej podstawie wnioskuje odmiennie. Poprzestaje na tym, że zarzuca Sądowi ad quem „nieodniesienie się do zarzutów apelacji lub odniesienie się ogólnikowe, lakoniczne i stanowiące jedynie powtórzenie argumentacji Sądu I instancji do pozostałych zarzutów”. Już samo cytowane stwierdzenie jest wewnętrznie sprzeczne, gdyż nie można jednocześnie nie odnieść się do zarzutu i uczynić to - w sposób zdawkowy, ale jednak. Nie ma zatem pewności, co dokładnie skarżący zarzuca Sądowi odwoławczemu. Obrońca skazanego nie precyzuje w dodatku, na czym opiera swoją krytyczną ocenę zaskarżonego wyroku i co jego zdaniem świadczy o mało rzetelnym rozpoznaniu apelacji (nawiasem mówiąc, podniesiono w niej tylko jeden zarzut, a nie więcej, jak sugeruje się w kasacji). Sąd Najwyższy wielokrotnie już zwracał uwagę, że wykazanie wadliwości przeprowadzonej w sprawie kontroli apelacyjnej poprzez zakwalifikowanie uchybień jako mających naruszać dyspozycje art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. nie może ograniczać się wyłącznie do formalnego powołania tych przepisów w zarzucie kasacji. Wymaga wykazania, iż przy dokonywaniu kontroli odwoławczej sygnalizowane uchybienie rzeczywiście zaistniało, a ponadto miało charakter rażący i można je przyrównywać w konsekwencjach do uchybienia rangi bezwzględnego powodu odwoławczego z art. 439 k.p.k. Obrońca nie podołał temu zadaniu, poprzestając na ogólnej krytyce rezultatu postępowania odwoławczego, stąd pierwszy zarzut kasacji nie jest zasadny i nie zasługuje na uwzględnienie. Podniesiony w punkcie drugim kasacji zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. nie ma charakteru kasacyjnego. Sąd drugiej instancji w zasadniczej mierze utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego – dokonując w wyroku tego Sądu zaledwie modyfikacji okresów wykonania kary, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Bolesławcu. Kwestia uprzedniej karalności oskarżonego za umyślne przestępstwo podobne miała znaczenie dla kwalifikacji prawnej czynu, a dokładniej dla możliwości przypisania oskarżonemu działania w warunkach powrotności do przestępstwa, nie należała jednak do okoliczności żadnego z czynów przypisanych J.W. w przedmiotowym postępowaniu. Sąd Okręgowy w Szczecinie nie czynił więc III KK 230/26 5 co do tych przestępstw żadnych samodzielnych ustaleń faktycznych, a jedynie kontrolował, czy ocena dowodów została przeprowadzona przez Sąd meriti z poszanowaniem zasad opisanych w art. 7 k.p.k. Rozważany zarzut kasacji adresowany jest zatem de facto do orzeczenia Sądu pierwszej instancji, które nie podlega zaskarżeniu w niniejszym postępowaniu, jako że zgodnie z art. 519 k.p.k. kasacja przysługuje stronie od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. ma w kasacji rację bytu wyłącznie wtedy, gdy sąd odwoławczy prowadził postępowanie dowodowe (a w związku z tym musiał przeprowadzić ocenę nowo pozyskanych dowodów) albo gdy, wydając wyrok reformatoryjny, odmiennie ocenił przeprowadzone przez ten sąd dowody. Tylko wtedy bowiem sąd ad quem stosuje samodzielnie art. 7 k.p.k. W pozostałych wypadkach jego rola ogranicza się do kontrolowania prawidłowości zastosowania wskazanej normy prawnej na etapie pierwszoinstancyjnym, co wyklucza możliwość jej bezpośredniego naruszenia. Ponieważ oba podniesione w kasacji zarzuty cechują się oczywistą bezzasadnością, należało rozstrzygnąć jak w postanowieniu, o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzekając w myśl art. 637a w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. [WB] [r.g.]