III CZ 102/26

III CZ 102/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Karol Weitz 1 czerwca 2026 r. po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 1 czerwca 2026 r. w Warszawie zażalenia N.S. na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie z 8 sierpnia 2025 r., X RCa 117/24, w sprawie z wniosku N.S. z udziałem J.S. o ustalenie miejsca pobytu małoletniego M.S., uchyla zaskarżone postanowienie. (K.W.) UZASADNIENIE Postanowieniem z 12 stycznia 2024 r. Sąd Rejonowy Szczecin- Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie w sprawie z wniosku N.K. z udziałem J.S. o ustalenie miejsca pobytu małoletniego M.S. orzekł o pieczy naprzemiennej nad małoletnim M.S. Na skutek apelacji wnioskodawczyni od tego postanowienia Sąd Okręgowy w Szczecinie postanowieniem z 8 sierpnia 2025 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy stwierdził, że od chwili wydania zaskarżonego postanowienia nastąpiły zmiany w stanie faktycznym stanowiącym podstawę jego wydania, czyniące je nieadekwatnym do nowego stanu rzeczy. Sąd Okręgowy przeprowadził III CZ 102/26 2 postępowanie dowodowe w kierunku dokonania ustaleń w zakresie tych zmian. Nie dostrzegając w zmienionym stanie faktycznym sprawy podstaw do oddalenia bądź uwzględnienia apelacji oraz wobec braku wyraźnego wniosku uczestnika J.S. co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy i pozornej tylko akceptacji przez niego pieczy naprzemiennej Sąd Okręgowy za jedyny możliwy sposób rozstrzygnięcia uznał uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania wskazując jako podstawę takiego orzeczenia art. 386 § 4 k.p.c. Zażalenie na postanowienie z 8 sierpnia 2025 r. złożyła wnioskodawczyni. Zarzuciła naruszenie m.in. art. 386 § 4 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Opisana w niniejszej sprawie sytuacja, nie kwalifikuje się jako żaden ze wskazanych w art. 386 § 4 k.p.c. wypadków, które umocowują sąd drugiej instancji do uchylenia zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania. Nie jest bowiem ani przypadek nierozpoznania istoty sprawy ani konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości Zaskarżone postanowienie jest zatem nieprawidłowe i jako takie podlega uchyleniu. Z tych względów, na podstawie art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. Karol Weitz (K.W.) [a.ł]