III CO 582/26

III CO 582/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Grzegorz Misiurek 22 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 22 czerwca 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. przeciwko E. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. o zaniechanie naruszeń prawa ochronnego na znak towarowy oraz o zaniechanie naruszeń prawa do firmy, o zapłatę i złożenie oświadczenia, na skutek wystąpienia przez Sąd Apelacyjny w Łodzi postanowieniem z 7 maja 2026 r., I AGa 62/26, o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, odmawia przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. (M.M.) UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w Łodzi postanowieniem z 7 maja 2026 r., w sprawie z powództwa B. sp. z o.o. z siedzibą w Ł. przeciwko E. sp. z o.o. z siedzibą w Ł., o zaniechanie naruszeń prawa ochronnego na znak towarowy, o zaniechanie naruszeń prawa do firmy, o zapłatę i złożenie oświadczenia, na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z 22 października 2024 r., przedstawił Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 441 k.p.c. wniosek pozwanej o wyznaczenie do rozpoznania sprawy Sądu Apelacyjnego w Warszawie Wydziału ds. Ochrony Własności Intelektualnej według właściwości rzeczowej. III CO 582/26 2 Sąd Apelacyjny miał na uwadze, że sprawa została mu przekazana postanowieniem Sądu Najwyższego z 17 lutego 2026 r. na skutek wystąpienia Sądu Apelacyjny w Poznaniu postanowieniem z 4 grudnia 2025 r. Wskazał jednak, że po wprowadzeniu do porządku prawnego postępowania w sprawach własności intelektualnej nie ulega wątpliwości, iż apelacja złożona przez powódkę podlega rozpoznaniu przez jeden z dwóch rzeczowo właściwych sądów apelacyjnych wskazanych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 czerwca 2020 r. w sprawie przekazania niektórym sądom apelacyjnym rozpoznawania spraw własności intelektualnej z właściwości lub części obszarów właściwości innych sądów apelacyjnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1151). Przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Łodzi, który nie jest sądem właściwym do rozpoznawania spraw z zakresu własności intelektualnej, może – w ocenie tego Sądu – prowadzić do osłabienia zaufania społeczeństwa do wymiaru sprawiedliwości i de facto stworzyć rzeczywiste zagrożenie dla praktyki orzeczniczej w sprawach własności intelektualnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 441 k.p.c., Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z sądem występującym, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego (§ 1); o przekazanie sprawy może wystąpić sąd właściwy (§ 2). W wystąpieniu tym (postanowieniu) właściwy sąd powinien wykazać okoliczności uzasadniające zastosowanie wymienionego przepisu. Należy podkreślić, że przepisy regulujące właściwość sądu mają istotne znaczenie z punktu widzenia właściwego ukształtowania prawa do sądu (art. 45 Konstytucji RP), a instytucja uregulowana w art. 441 k.p.c. stanowi wyjątek od kodeksowej zasady rozpoznawania sprawy przez sąd miejscowo właściwy. Artykuł 441 k.p.c. podlega zatem ścisłej interpretacji. Do przekazania sprawy innemu sądowi może dojść jedynie w przypadku zaistnienia okoliczności faktycznych odnoszących się do przedmiotowych lub podmiotowych cech konkretnej sprawy, świadczących jednoznacznie o tym, że III CO 582/26 3 rozpoznanie sprawy przez sąd właściwy według przepisów k.p.c. byłoby niezgodne z interesem publicznym i sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości, gdyż godziłoby w społeczny odbiór sądu jako bezstronnego (zob. postanowienie SN z 7 maja 2020 r., V CO 1/20, nie publ.). Okoliczności stanowiące przesłankę dobra wymiaru sprawiedliwości muszą być realne i stwarzać rzeczywiste zagrożenie dla prawidłowości funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Obawa wystąpienia w opinii społecznej przekonania, że sprawa nie zostanie w tym sądzie bezstronnie rozpoznana musi być realna, a nie hipotetyczna. Nie uzasadniają istnienia takiej obawy argumenty przytoczone w wystąpieniu Sądu Apelacyjnego. Zastrzeżenia co do trafności przekazania sprawy przez Sąd Najwyższy postanowieniem z 17 lutego 2026 r. nie usprawiedliwiają wniosku, że dobro wymiaru sprawiedliwości, a w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego, wymaga rozpoznania tej sprawy przez inny sąd równorzędny. Nie kwestionując rozważań Sądu Apelacyjnego w przedmiocie właściwości rzeczowej sądów w sprawach własności intelektualnej, należy mieć na uwadze wiążący charakter postanowienia Sądu Najwyższy o przekazaniu sprawy do rozpoznania temu Sądowi. Artykuł 441 § 1 k.p.c. nie służy badaniu prawidłowości postanowień o przekazaniu sprawy innemu sadowi; kontrola, czy przekazanie nastąpiło w sposób prawidłowy pozostaje poza zakresem kognicji Sądu Najwyższego orzekającego na podstawie tego przepisu. Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy, uznając, że nie ma podstaw do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 441 k.p.c., orzekł jak w sentencji. (A.T.) III CO 582/26 4 [a.ł]