II KK 227/26

II KK 227/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek Dnia 1 lipca 2026 r. na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 1 lipca 2026 r., w sprawie M. S. w przedmiocie wyroku łącznego. kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2025 r., sygn. akt II AKa 616/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 14 marca 2024 r., sygn. akt VIII K 311/22, p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów postępowania kasacyjnego; 3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata A. A. – Kancelaria Adwokacka w W. 295, 20 zł, w tym 23% VAT za obronę skazanego, z urzędu. [J.J.] UZASADNIENIE II KK 227/26 2 Sąd Okręgowy w Warszawie, wyrokiem łącznym z dnia 14 marca 2024 r., sygn. akt VIII K 311/22, wydanym w sprawie M.S., skazanego prawomocnymi wyrokami: I. wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 28 maja 2019 r. sygn. akt II K 57/18, którym połączono wyroki: 1. Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z dnia 28 lipca 2019 r., sygn. akt III K 668/09, 2. Sądu Okręgowego dla Warszawy-Pragi w Warszawie z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt V K 73/12, 3. Sądu Rejonowego dla Krakowa-Podgórza w Krakowie z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II K 918/13, 4. Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 11 sierpnia 2017 roku, sygn. akt II K 50/16, 5. Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II K 672/17, 6. Sądu Rejonowego w Pułtusku z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt II K 601/17, 7. Sądu Rejonowego w Płocku z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt II K 804/17, 8. Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 31 października 2018 r., sygn. akt II K 799/18, 9. Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 28 listopada 2017 r., sygn. akt IV K 521/16, 10. Sądu Rejonowego w Pruszkowie z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt II K 1103/18, 11. Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 4 września 2018 r., sygn. akt IX K 1514/17, 12. Sądu Rejonowego dla Krakowa-Podgórza w Krakowie z dnia 22 lutego 2016 r., sygn. akt II K 864/15 i wymierzono karę łączną 13 lat pozbawienia wolności oraz łączną grzywnę w wysokości 600 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł, zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II AKa 206/19, którym orzeczono łączną karę 13 lat pozbawienia wolności, II KK 227/26 3 II. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z dnia 4 listopada 2019 r., sygn. akt XIV K 1095/19, za czyn popełniony w czerwcu 2018 r., wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., którym orzeczono karę roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym; III. wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 6 października 2020 r., sygn. akt II K 40/20, którym połączono wyroki: 1. Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt II K 57/18, zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II AKa 206/19, 2. Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt IX K 1781/18, 3. Sądu Rejonowego w Koszalinie z dnia 10 stycznia 2020 r., sygn. akt II K 312/19, 4. Sądu Rejonowego w Przemyślu z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II K 21/20 i wymierzono karę łączną 14 lat pozbawienia wolności, utrzymanego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 17 sierpnia 2021 roku, sygn. akt II AKa 262/20; IV. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 20 października 2020 r., sygn. akt III K 59/20 za czyn popełniony 2 sierpnia 2018 r. wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., którym orzeczono karę 2 lat pozbawienia wolności, utrzymanego wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt VI Ka 119/21; V. Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt III K 305/19 za czyn popełniony 17 marca 2018 r., wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., którym orzeczono karę roku pozbawienia wolności; VI. Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie z dnia 17 lutego 2021 r., sygn. akt V K 4201/19, za czyn popełniony w okresie od 6 grudnia 2016 r. do 8 grudnia 2016 r. wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 1 k.k., którym orzeczono karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; II KK 227/26 4 VII. Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2021 r., sygn. akt X K 795/18 za czyny popełnione 4 września 2018 r.; w okresie od 1 marca 2018 r. do 7 marca 2018 r.; w nieustalonym dniu, ale nie wcześniej niż 1 września 2018 r. i nie później niż 7 września 2018 r.; 19 sierpnia 2018 r. wyczerpujące dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.; art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.; art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.; art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. i wymierzono karę łączną 6 lat pozbawienia wolności; utrzymanego wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2021 r., sygn. akt X Ka 857/21; VIII. Sądu Rejonowego w Żninie z dnia 31 sierpnia 2021 r., sygn. akt II K 15/21, za czyn popełniony w okresie od 6 marca 2017 r. do 7 marca 2017 r. wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 1 k.k., którym orzeczono karę roku pozbawienia wolności; IX. Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 listopada 2021 r., sygn. akt XVIII K 306/18, za czyny popełnione od 20 stycznia 2016 r. do 28 stycznia 2016 r.; w okresie od 16 marca 2016 r. do 17 marca 2016 r.; w okresie od 19 marca 2016 r. do 24 marca 2016 r.; w okresie od 2 kwietnia 2016 r. do 4 kwietnia 2016 r.; w okresie od 11 kwietnia 2016 r. do 14 kwietnia 2016 r.; 18 kwietnia 2016 r.; 12 czerwca 2016 r.; w okresie od 17 czerwca 2016 r. do 20 czerwca 2016 r.; w okresie od 6 lipca 2016 r. do 7 lipca 2016 r.; 15 lipca 2016 r.; w bliżej nieokreślonym okresie w lipcu 2016 r.; w okresie od 19 sierpnia 2016 r. do 21 sierpnia 2016 r.; w bliżej nieustalonym dniu na przełomie sierpnia 2016 r. i września 2016 r.; 6 września 2016 r.; w okresie od 14 września 2016 r. do 15 września 2016 r.; 29 września 2016 r.; w okresie od 16 września 2016 r. do 7 października 2016 r.; 14 października 2016 r.; 15 listopada 2016 r.; 21 listopada 2016 r.; w okresie od 24 listopada 2016 r. do 28 listopada 2016 r.; 19 grudnia 2016 r.; 4 stycznia 2017 r.; w okresie od 5 stycznia 2017 r. do 9 stycznia 2017 r.; 26 stycznia 2017 r. i 27 stycznia 2017 r.; w okresie od 11 kwietnia 2017 r. do 12 kwietnia 2017 r.; 14 kwietnia 2017 r.; 10 maja 2017 r.; w okresie od 16 listopada 2015 r. do 7 grudnia 2015 r.; 4 marca 2016 r., 19 marca 2017 r. wyczerpujące dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.; art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.; art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zb. z 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.; art. 13 § 1 k.k. w II KK 227/26 5 zw. z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.; art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.; art. 286 § 1 k.k.; art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k., którym orzeczono karę łączną 4 lat pozbawienia wolności, na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 6 października 2020 r., sygn. akt II K 40/20 i wyrokami Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 20 października 2020 r., sygn. akt III K 59/20; Sądu Rejonowego dla Warszawy- Śródmieścia w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2021 r., sygn. akt X K 795/18 oraz Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 listopada 2021 r., sygn. akt XVIII K 306/18 i wymierzył skazanemu karę łączną 20 lat pozbawienia wolności (pkt 1), zaliczając na jej poczet wymienione w wyroku okresy rzeczywistego pozbawienia wolności. Ustalił, że w pozostałej części wyroki objęte wyrokiem łącznym podlegają odrębnemu wykonaniu. Na podstawie art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie co do połączenia wyroków z pkt I, II, V, VIII. Powyższy wyrok łączny zaskarżony został apelacją obrońcy skazanego, w której zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia mający wpływ na jego treść polegający na pominięciu okoliczności przemawiających za zastosowaniem zasady pełnej absorpcji tj. pozytywnego zachowania skazanego M.S. w zakładach karnych, gdzie skazany wykonuje wszystkie polecenia przełożonych, był ponad 30-krotnie nagradzany, prezentuje krytyczny stosunek do dokonanych czynów, ratalnie realizuje wobec pokrzywdzonych obowiązek naprawienia szkody oraz realizuje program readaptacji społecznej i zagadnień uzależnienia od hazardu w zakładzie karnym, a pomimo to Sąd Okręgowy uznał, że decydujące znaczenie przy wymiarze kary łącznej ma wielokrotna karalność skazanego. Stawiając ten zarzut apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. 1 poprzez połączenie kar pozbawienia wolności orzeczonych opisanymi wyrokami i wymierzenie kary pozbawienia wolności na zasadzie pełnej absorpcji. II KK 227/26 6 Sąd Apelacyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 1 lipca 2025 r., sygn. akt II AKa 616/24, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego i zaskarżając go w całości, zarzucił naruszenie: 1. art. 410 k.p.k. co skutkowało nieprawidłowym zastosowaniem przepisów art. 85 k.k. i 86 k.k. i niewłaściwym niezastosowaniem wobec skazanego zasady pełnej absorbcji i skutkowało rażącym naruszeniem prawa procesowego oraz w efekcie materialnego prawa karnego poprzez całkowite pominięcie dowodów w postaci: a) opinii biegłych psychiatrów, której wynika, że skazany znajdował się w stanie ograniczonej poczytalności, że jego zachowanie wynikało z głębokiego uzależnienia od hazardu, b) opinii z Zakładu Karnego z których wynika, że skazany był nagradzany ponad 30 razy, że spłaca swoje zobowiązania wobec pokrzywdzonych, że ma niezwykle trudną sytuację rodzinną (chore dziecko), że utrzymuje stały kontakt z rodziną, że nie identyfikuje się ze środowiskiem przestępczym, że uczestniczy w programach resocjalizacyjnych i dokształca się, że Zakład Karny nie jest w stanie zapewnić skazanemu właściwej opieki lekarskiej z uwagi na jego stan zdrowia, c) dokumentu orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oraz dokumentacji medycznej dotyczącej skazanego z których wynika, że skazany jest po przebytym zawale serca, ma chorobę wieńcową, zespół repolaryzacji serca, ma astmę, ma padaczkę, ma tętniaka tętnicy środkowej mózgu, torbiele na szyszynce, ma guzy w płucach, wrzody żołądka, przepuklinę pępkową i depresję, że Zakład Karny nie jest w stanie zapewnić skazanemu właściwej opieki lekarskiej z uwagi na jego stan zdrowia, d) certyfikatu kwalifikacji zawodowej, zaświadczenia wydanego przez Centrum Ustawicznego Kształcenia w S. z dnia 28 października 2024 r.(kształcenie w kierunku elektryk) oraz suplementu do tego zaświadczenia, zaświadczenia wydanego przez Centrum Ustawicznego Kształcenia w S. z dnia 30 maja 2025 r.(kształcenie w kierunku stolarz), co skutkowało błędnym zastosowaniem przepisów art. 85 § 1 i 2 k.k. oraz 86 § 1 k.k. i zastosowaniem wobec skazanego przy wymiarze kary łącznej zasady kumulacji zamiast zasady pełnej absorbcji; II KK 227/26 7 2. art. 85 k.k. i 86 k.k. samoistnie poprzez niezaliczenie wyroku łącznego Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 28 maja 2019 r. sygn. akt II K 57/18 do kręgu orzeczeń nadających się do połączenia wyrokiem łącznym pomimo faktu, iż z karty akt nr 466 wynika, że zasądzona tym wyrokiem kara pozostaje do odbycia w okresie od 31 stycznia 2046 r. do 27 listopada 2046 r. Stawiając te zarzuty obrońca skazanego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II instancji. Wniósł też o zasądzenie kosztów obrony udzielonej z urzędu, które nie zostały opłacone w całości ani w części stosownie do wyroków Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 kwietnia 2020 r., SK 66/19 oraz z dnia 20 grudnia 2022 r., SK 78/22. W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Regionalnej w Warszawie wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje. Kasację uznać należało na oczywiście bezzasadną, a to pozwoliło oddalić ją na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., bez udziału stron. Podkreślić przy tym trzeba, że oczywista bezzasadność dotyczy zarówno sfery formalnej kasacji, jak i jej warstwy merytorycznej. Przypomnieć zatem trzeba na wstępie, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, który strona wnosi od orzeczenia sądu odwoławczego (art. 519 k.p.k.) i może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary (art. 523 § 1 k.p.k.). Oznacza to, że kasacja nie jest środkiem zaskarżenia pozwalającym na zgłaszanie nowych lub spóźnionych zarzutów odwoławczych. Zakres kontroli kasacyjnej determinowany jest zakresem apelacji. Zgodnie z art. 433 § 1 k.p.k. sąd odwoławczy rozpoznawał sprawę w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, będąc zobowiązanym do rozważenia wszystkich zarzutów i wniosków apelacji. Skoro skarżący nie podnosi wystąpienia uchybienia z art. 439 k.p.k. i obrazy art. 440 k.p.k., to przedmiotem kasacji mogło być jedynie nienależyte rozpoznanie zarzutu apelacji. Zarzutu takiego jednak w kasacji nie postawiono, II KK 227/26 8 zarzucając obrazę przepisu art. 410 k.p.k., właściwego postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji i art. 85 § 1 i 2 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k., w zakresie niekwestionowanym w zwykłym środku odwoławczym. Patrząc z tej perspektywy na wniesioną kasację, stwierdzić trzeba, że jest ona niczym innym jak próbą ponowienia kontroli odwoławczej. Kontrola ta została już przeprowadzona, a to, że jej wyniki nie spełniają oczekiwań skazanego nie świadczy o ich wadliwości. Skarżący nie może oczekiwać, że Sąd Najwyższy będzie merytorycznie wykazywał niezasadność poszczególnych sformułowanych w kasacji tez, gdyż byłoby to w istocie rzeczy obejściem przepisów regulujących postępowanie kasacyjne. Niemniej jednak z uwagi na charakter postawionych w kasacji zarzutów, w tym w szczególności ciężar gatunkowy zarzutu drugiego, celowym wydaje się merytoryczne odniesienie do nich, gdyż pozostawienie ich bez komentarza mogłoby stwarzać wrażenie, że ze względów formalnych nie wyeliminowano z obrotu prawnego rażąco niesprawiedliwego i krzywdzącego skazanego orzeczenia. Co się tyczy zarzutu pierwszego, który w istocie dotyczy niekasacyjnej kwestii współmierności kary, Sąd pierwszej instancji wymierzając skazanemu karę łączną uwzględnił wszystkie istotne dla tego rozstrzygnięcia okoliczności, dając temu wyraz w pisemnych motywach wyroku. Miał zatem w polu widzenia okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jaki i nie korzyść skazanego, a także stan jego zdrowia. W zakresie w jaki wymagała tego apelacja Sąd odwoławczy ocenił trafność kontrolowanego orzeczenia. Pomijając już to, że kwestia opinii psychiatrycznej nie stanowiła przedmiotu zarzutu apelacji, podkreślić trzeba, że ani wnioski tej opinii, mogące mieć wpływ na wymiar kary jednostkowej podlegającej łączeniu, ani uzyskanie przez skazanego certyfikatu kwalifikacji zawodowej nie wskazują na istnienie okoliczności uzasadniających twierdzenie, że wymierzona skazanemu kara łączna, powinna zostać orzeczona na zasadzie pełnej absorbcji. Co więcej, zupełnie pozbawionym racji jest zarzucanie Sądowi odwoławczemu, że nie przeprowadził na rozprawie dowodów wskazanych w kasacji. Zauważając, że wymieniany przez skarżącego certyfikat kwalifikacji zawodowej został ujawniony na rozprawie apelacyjnej (k. 540b), przypomnieć trzeba, że procedura karna nie przewiduje ponawiania przez sąd odwoławczy dowodów, które zostały II KK 227/26 9 przeprowadzone w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. W postępowaniu w przedmiocie wydania wyroku łącznego znajduje również odpowiednie zastosowanie unormowanie z art. 405 § 2 k.p.k. w myśl którego z chwilą zamknięcia przewodu sądowego ujawnione są bez odczytywania wszystkie protokoły i dokumenty podlegające odczytaniu na rozprawie, które nie zostały odczytane. Taka sytuacja miała też miejsce w postępowaniu w niniejszej sprawie (k. 540c). Co więcej z protokołu rozprawy apelacyjnej wynika, że uczestniczący w niej obrońca skazanego nie żądał uzupełnienia przewodu sądowego. Co się tyczy zarzutu drugiego, to stwierdzić trzeba wprost, że został on sformułowany w oderwaniu od akt sprawy, a nawet samej treści wyroku łącznego, do którego odnosi się kasacja, bez refleksji wymaganej od środka zaskarżenia sporządzonego przez podmiot profesjonalny. Twierdzenie skarżącego, że wyrokiem łącznym wydanym w niniejszej sprawie nie objęto wyroku łącznego Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt II K 57/18 jest pozbawione podstaw. Z treści wyroku łącznego utrzymanego w mocy wyrokiem zaskarżonym kasacją wynika, że orzeczona nim kara łączna obejmuje między innym karę orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 6 października 2020 r., II K 40/20. Z treści tego ostatniego wyroku, co zostało zresztą powtórzone w pkt III wyroku łącznego wydanego w niniejszej sprawie i pisemnym uzasadnieniu tego wyroku, wynika jednoznacznie, że kara łączna wymierzona tym wyrokiem obejmuje również karę łączną pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt II K 57/18 (k.4-7). Zupełnie pozbawionym podstaw jest odwołanie się skarżącego do informacji zamieszczonej na k. 466, z której ma rzekomo wynikać, że podlegającą łączeniu karę orzeczoną wyrokiem Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt II K 57/18, skazany ma odbywać w okresie od 31 stycznia 2046 r., do 27 listopada 2046 r. Wystarczy w tym zakresie zapoznać się z treścią wymienionego wyroku, a także wyroku łącznego Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 6 października 2020 r., II K 40/20, których odpisy znajdują się w aktach niniejszej sprawy (k. 265a – 265b i k.4 – 7). W pkt II tego ostatniego wyroku wskazano, że w pozostałej części połączone wyroki pozostawia się do odrębnego wykonania, a w pkt IV umorzono II KK 227/26 10 postępowanie w przedmiocie objęcia wyrokiem łącznym kary grzywny orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Siedlcach w sprawie II K 57/18 – wyrokiem tym orzeczono wobec skazanego karę łączną 600 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda, którą - co wynika z wielokrotnie powtarzających się w aktach sprawy informacji zawartych chociażby w danych o karalności czy informacjach o orzeczeniach (np. k. 16, k. 25, k. 113) - zamieniono skazanemu na 300 dni zastępczej kary pozbawienia wolności, której łącznie z karą pozbawienia wolności jest niedopuszczalne, i to tej kary dotyczy informacja zawarta w opinii o skazanym z k. 466. Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. Mając w polu widzenia przedstawione powody takiego rozstrzygnięcia, Sąd Najwyższy, ustalając wysokość opłaty za obronę z urzędu, uznał, iż odpowiednim w tym zakresie będzie kierowanie się przewidzianą w § 17 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r. poz. 87) stawką za obronę w sprawach o wydanie wyroku łącznego. O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono po myśli art. 624 § 1 k.p.k., uznając, że względy słuszności sprzeciwiają się obciążeniu skazanego kosztami postępowania kasacyjnego. [WB] [a.ł]