I CSK 1517/25

I CSK 1517/25 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska 27 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 27 maja 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa Gminy R. przeciwko S. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w T. o stwierdzenie nieważności uchwały, na skutek skargi kasacyjnej Gminy R. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 17 maja 2024 r., I AGa 457/23, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od Gminy R. na rzecz S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T., kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty, tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. [J.T.] I CSK 1517/25 2 UZASADNIENIE Powódka Gmina R. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie, którym oddalono w zasadniczej części (poza rozstrzygnięciem o kosztach postępowania przed Sądem pierwszej instancji) apelację skarżącej od wyroku Sądu Okręgowego w sprawie o stwierdzenie nieważności uchwały toczącej się przeciwko S. sp. z o.o. w T. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Jako jedyną przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała nieważność postępowania. Podniosła, że do stanu z art. 379 pkt 4 k.p.c. doszło „poprzez wydanie wyroku przez Sędziego Sądu Apelacyjnego […] powołaną na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa z […] nr […] tj. skład sądu powołany z naruszeniem gwarancji bezstronności i niezależności” (s. 7 skargi). Zawarcie w art. 3989 k.p.c. przyczyny kasacyjnej w postaci nieważności postępowania wynika z konieczności możliwie każdorazowego eliminowania uchybień procesowych o najdonioślejszym charakterze. Stosownie do art. 39813 § 1 k.p.c. nieważność postępowania należy brać pod uwagę z urzędu. Oznacza to także możliwość uwzględnienia skargi niezależnie od tego, czy skarżący sformułował stosowny zarzut naruszenia określonego przepisu postępowania, oraz tego, czy wykazał on możliwość wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (zob. postanowienie SN z 17 grudnia 2002 r., III CZP 72/02). Jednocześnie, mając na względzie okoliczność, że na etapie tzw. przedsądu nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania nie jest konieczne najzupełniej pewne wykazanie, że postępowanie przed sądem drugiej instancji dotknięte było wadliwością określoną w art. 379 k.p.c. Konieczne jest jednak przedstawienie argumentacji, z której wynika, że stan taki jest co najmniej wysoce prawdopodobny (zob. postanowienie SN z 18 lipca 2024 r., I CSK 2176/23). Skarżąca nie uprawdopodobniła, by w sprawie doszło do nieważności postępowania. Wypada przypomnieć, że z art. 29 § 3 u.S.N. wynika, iż I CSK 1517/25 3 niedopuszczalne jest ustalanie lub ocena przez Sąd Najwyższy lub inny organ władzy zgodności z prawem powołania sędziego lub wynikającego z tego powołania uprawnienia do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości. W konsekwencji wykluczone byłoby podzielenie stanowiska skarżącej co do tego, że określona Sędzia Sądu Apelacyjnego w Krakowie nie jest zdolna do wydawania niewadliwych wyroków. Należy także wskazać, że przywołany przez powódkę art. 379 pkt 4 k.p.c. nie odnosi się kategorii osoby nieuprawnionej do orzekania, lecz do sytuacji, w której skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy. Wydanie "wyroku" przez osobę niebędącą sędzią (względnie piastującą ten urząd, lecz nieuprawnioną do orzekania w danym sądzie) nie tworzy orzeczenia w rozumieniu Kodeksu postępowania cywilnego i nie może zakończyć postępowania. Skarżąca nie twierdzi jednak w istocie, że osoba orzekająca w Sądzie Apelacyjnym nie była Sędzią tego Sądu, lecz zdaje się uważać, że uzyskana przez nią nominacja sędziowska była wadliwa czy "niepełnowartościowa" i przez to nie pozwalała osobie nominowanej sprawować wymiaru sprawiedliwości. Rzecz jednak w tym, że stosownie do art. 42a § 2 p.u.s.p. niedopuszczalne jest ustalanie lub ocena przez sąd powszechny lub inny organ władzy zgodności z prawem powołania sędziego lub wynikającego z tego powołania uprawnienia do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości (zob. postanowienie SN z 28 listopada 2024 r., I CSK 3331/23). Nie sposób również nie zauważyć, że nawet zgodnie z (niekonstytucyjną, jak wynika z wyroku TK z 20 kwietnia 2020 r., U 2/20) treścią uchwały połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., BSA 1-41101/20, "sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3), jeżeli wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych I CSK 1517/25 4 okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności". Tymczasem skarżąca nie podjęła nawet próby wykazania, by in casu doszło do naruszenia wspomnianego wyżej standardu. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, ich wysokość ustalając na podstawie § 8 ust. 1 pkt 22 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia. Beata Janiszewska [J.T.] [a.ł]