VIII SAB/Wa 86/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 6 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi K. B. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1) zobowiązuje Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] do rozpoznania wniosku K. B. z dnia 14 lutego 2026 r. w zakresie punktu 4 i 5 w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; 2) stwierdza, że Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu pkt 4 wniosku w zakresie wskazania stanowiska służbowego odpowiedzialnego za nadzór nad działalnością rzecznika oraz opisu i trybu tego nadzoru, pkt 5 wniosku w zakresie informacji dotyczącej organizacji i realizacji szkoleń dla członków komisji dyscyplinarnych, rzeczników dyscyplinarnych, ich zastępców, obejmującą: komórki organizacyjne odpowiedzialne za przygotowanie, prowadzenie i nadzór nad szkoleniami, zakres merytoryczny szkoleń (w tym szkolenia wstępne, okresowe, uzupełniające i specjalistyczne), tryb prowadzenia szkoleń (stacjonarny, zdalny, e-learning, cykliczny itp.), wymagane lub rekomendowane kwalifikacje, kompetencje, certyfikaty lub przygotowanie dla osób pełniących funkcje w komisjach i roli rzecznikach, obowiązujące minimalne standardy szkoleniowe lub wytyczne, udostepnienie programów szkoleń, materiałów dydaktycznych, harmonogramów lub innych dokumentów wykorzystywanych przy przygotowaniu personelu do prowadzenia postępowań dyscyplinarnych; 3) stwierdza, że bezczynność, o której mowa w punkcie 2 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4) oddala skargę w pozostałym zakresie w punktach 1-3, 6-7 wniosku skarżącej z 14 lutego 2026 r.; 5) oddala skargę w zakresie wymierzenia grzywny; 6) zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] na rzecz K. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Syg. akt VIII SAB/Wa 86/26 Uzasadnienie K. B. (dalej: Skarżąca lub Wnioskodawczyni) wniosła skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji zs. w R. (dalej: Organ lub Komendant) w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej. Skarżąca 14 lutego 2026 r. do wniosła o udostępnienie regulacji prawnych w zakresie nadzoru i dyscypliny nad pracownikami cywilnymi garnizonu [...] policji oraz systemu szkoleń. Zwracam się z uprzejmą prośbą o udzielenie wyjaśnień w zakresie uregulowań prawnych w temacie postępowań dyscyplinarnych wobec pracowników cywilnych Policji; w szczególności: Regulacje prawne i nadzór 1. Proszę o udostępnienie :aktów wewnętrznych obowiązujących w latach 01.2022-12.2026, w szczególności zarządzeń, wytycznych, instrukcji, regulaminów i procedur dotyczących: zasad powoływania i funkcjonowania komisji dyscyplinarnych pracowników Cywilnych, kompetencji kierownika jednostki Policji w zakresie nadzoru nad postępowaniami dyscyplinarnymi, zasad powoływania rzecznika dyscyplinarnego i jego zastępcy oraz sprawowania nad nimi nadzoru. Komisje dyscyplinarne - procedury i praktyka• 1. Proszę o udzielenie informacji w zakresie: organu lub stanowiska uprawnionego do powoływania członków komisji oraz trybu powołania, stosowanych kryteriów doboru członków komisji oraz wymaganych kompetencji. sposobu wyznaczania przewodniczącego składu orzekającego (w tym; wymogów kwalifikacyjnych oraz tego, czy jest powoływany do danej sprawy, na czas określony czy na stałe), zasad wyłączenia członków komisji (konflikt interesów, powiązania i inne przesłanki). Kopie decyzji i powołań (01.2022-01.2026) 1. Proszę o udostępnienie kopii: decyzji, zarządzeń lub poleceń służbowych dotyczących powoływania komisji dyscyplinarnych wobec pracowników cywilnych w okresie 01.2022-01.2026, zawierających: skład osobowy komisji, datę powołania, wskazanie przewodniczącego, podstawę prawną powołania oraz informację, esy komisja była powołana do konkretnej sprawy, czy w trybie ogólnym. W przypadku danych osobowych proszę o ich animizację z pozostawieniem informacji o funkcji służbowej i stanowisku. Wnoszę o kopię dokumentów z dekretacją funkcjonariusza rekomendującego i zatwierdzającego skład komisji składu orzekającego / rzecznika dyscyplinarnego/ zastępcy rzecznika. Rzecznicy dyscyplinarni i zastępcy 4. Proszę o: podstawy prawne powoływania rzecznika dyscyplinarnego i jego zastępcy, kopie decyzji o ich powołaniu w latach 01.2022-01.2026 (z ewentualną animizacją danych osobowych), wskazanie stanowiska służbowego odpowiedzialnego za nadzór nad działalnością rzecznika oraz opis trybu tego nadzoru. System szkoleń w obszarze postępowań dyscyplinarnych 1. Proszę o pełną informację dotyczącą organizacji i realizacji szkoleń dla członków komisji dyscyplinarnych, rzeczników dyscyplinarnych i itd. zastępców, obejmującą: komórki organizacyjne odpowiedzialne za przygotowanie, prowadzenie i nadzór nad szkoleniami, Zakres merytoryczny szkoleń (w tym szkolenia wstępne, okresowe, uzupełniające i specjalistyczne), tryb prowadzenia szkoleń (stacjonarny, zdalny, e-learning, cykliczny itp.), wymagane tub rekomendowane Kwalifikacje, kompetencje, certyfikaty lub przygotowanie dla osób pełniejących funkcje w komisjach i w roli rzecznika, obowiązujące minimalne standardy szkoleniowe lub wytyczne, udostępnienie programów szkoleń, materiałów dydaktycznych, harmonogramów lub innych dokumentów wykorzystywanych przy przygotowaniu personelu do prowadzenia postępowań dyscyplinarnych. Rejestry, statystyki i kontrole 6. Proszę o informację: czy Policja prowadzi centralny rejestr komisji dyscyplinarnych pracowników cywilnych, czy funkcjonują, procedury audytu lub kontroli jakości prowadzenia postępowań dyscyplinarnych. czy w latach 2022-2026 przeprowadzono kontrole wewnętrzne dotyczące komisji; jeżeli tak - proszę o udostępnienie wystąpień pokontrolnych (z anonimizacją). 7. Proszę o wskazanie liczby prowadzonych postępowań wyjaśniających i dyscyplinarnych oraz w ujęciu tabelarycznym: Dat rozpoczęcia i daty zakończenia poszczególnych etapów procedury {postępowanie wyjaśniające / dyscyplinarne); Każdorazowe wskazanie kompetencji (tj. wykształcenia, wiedza z obszaru będącego przedmiotem badanego deliktu dyscyplinarnego. Staż w ww. zakresie, liczba wcześniej przeprowadzonych czynności na tożsamej roli w procesie dyscyplinarnym w ujęciu rzecznika dyscyplinarnego i poszczególnych członków składu orzekającego); Ujęcie informacji, czy ww. osoby w składzie orzekającym / funkcji rzecznika dyscyplinarnego brały udział i ile razy we wcześniejszych postępowaniach wyjaśniających / dyscyplinarnych. Pismem z dnia 27 lutego 2026 roku Komendant Wojewódzki Policji udzielił odpowiedzi na wniosek. Wskazał, że w zakresie kwestii dotyczących postępowań dyscyplinarnych, nadzoru, odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz systemu szkoleń to zostały uregulowane w ustawie z 21 listopada 2008 roku o służbie cywilnej( DZ.U z 2024 roku, poz.409), rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z 9 kwietnia 2009 roku w sprawie postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego w służbie cywilnej( DZ.U nr 60, poz.493), rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z 9 kwietnia 2009 roku w sprawie wynagradzania członków Wyższej Komisji Dyscyplinarnej Służby Cywilnej, komisji dyscyplinarnych oraz rzeczników dyscyplinarnych i ich zastępców( DZ.U nr 60, poz. 492), aktach wewnętrznych wydanych na podstawie ustawy o służbie cywilnej. Poinformował, że w okresie wskazanym przez wnioskodawczynię funkcjonowały dwie wspólne komisje dyscyplinarne dla członków korpusu służby cywilnej zatrudnionych w Komendzie Wojewódzkiej Policji z/s w R. oraz komendach miejskich i powiatowych garnizonu [...]. Wskazał, że zostały powołane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji wskazanymi decyzjami. Szczegółowe zasady organizacji i trybu pracy zostały określone w regulaminach. Wskazał, że zgodnie z zapisami regulaminów – Komisja wybiera ze swojego grona przewodniczącego komisji i jego dwóch zastępców spośród kandydatów zgłoszonych na posiedzeniu komisji. W dniu 8 lipca 2021 roku w Komendzie Wojewódzkiej Policji w R. odbyło się pierwsze posiedzenie komisji wspólnej podczas której powołano przewodniczącego i jego dwóch zastępców. Do komisji funkcjonujące od 24 czerwca 2025 roku do 23 czerwca 2029 roku wyboru prezydium dokonano w dniu 29 maja 2025 roku. W latach 2022 – 2023 zrealizowano trzy postępowania dyscyplinarne, a komisja powołana decyzją z dnia 29 maja 2025 roku jedną rozprawę. K. B. w skardze na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji zs. w R. zarzuciła naruszenie: • art 61 ust 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z arL 1 ust 1 i arb 2 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej "u.d.i.p", poprzez nieuzasadnione ograniczenie konstytucyjnego prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej; • art 10 ust 1 - u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie polegające na nieprawidłowym, tj. jedynie częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji. • art 13 ust 1 u.d.i.p. poprzez niezałatwienie wniosku w ustawowym terminie 14 dni; • art 16 ust 1 u.d.i.p., poprzez zaniechanie wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, w sytuacji gdy Organ odmawia jej udostępnienia. • art 19 ust 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych – w zakresie, w jakim przepis ten ustanawia prawo do swobodnego wyrażania opinii obejmujące wolność poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji podlegającej udostępnieniu, co doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; Podnosząc te zarzuty Skarżąca wniosła o: 1. Zobowiązanie Organu do rozpoznania wniosku Skarżącej z dnia 14 lutego 2026r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi, poprzez udostępnienie wszystkich informacji i dokumentów, których dotyczył wniosek, a które nie zostały dotychczas udostępnione; 2. Stwierdzenie, że Organ dopuścił się bezczynności; 3. Stwierdzenie, że bezczynność Organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. Wymierzenie Organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 PPSA. W maksymalnej wysokości; 5. Zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na podstawie zgromadzonych informacji, pismem l.dz. [...] z 27 lutego 2026 r. organ udzielił odpowiedzi w ustawowym terminie, przekazując wnioskodawczyni szczegółowe dane dotyczące funkcjonowania komisji dyscyplinarnych, oraz powoływania i odwoływania rzeczników dyscyplinarnych. Organ wskazał konkretne akty prawa powszechnie obowiązujące, których przepisy szczegółowo regulują kwestie dotyczące postępowań dyscyplinarnych, nadzoru oraz odpowiedzialności dyscyplinarnej. Ponadto organ przekazał wnioskodawczyni skany Decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji zs. w R. w zakresie zmian osobowych na stanowiskach członków wspólnej komisji dyscyplinarnej, rzecznika i zastępcy rzecznika dyscyplinarnego jak również skany dwóch regulaminów komisji dyscyplinarnych funkcjonujących we wskazanych latach. W ocenie organu dane, które stanowią informację publiczną zostały wnioskodawczyni udostępnione. W opinii organu, skarżąca bezzasadnie zarzuca brak udzielenia odpowiedzi na wniosek, albowiem organ przesłał odpowiedź w ustawowym terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku (art. 13 pkt. 1 u.d.i.p.] w zakresie uznanym przez organ za mieszczący się w ramach informacji publicznej. W przedmiotowej sprawie organ nie wydał decyzji administracyjnej, gdyż nie zaszły ku temu przesłanki. Okoliczność, że skarżąca ocenia odpowiedź jako niepełną, nie przesądza o bezczynności, a tym bardziej o rażącej bezczynności. Co więcej, skarżąca jest byłym pracownikiem KWP zs. w R. (szczebla kierowniczego - naczelnik], wobec którego toczyło się postępowanie dyscyplinarne, zatem z wysokim, wręcz graniczącym z pewnością prawdopodobieństwem można uznać, że informacje, o które się zwraca dotyczą jej prywatnego - osobistego interesu, nie zaś publiczno-prawnego. Zarzut w zakresie braku udzielenia informacji w przedmiocie zasad nadzoru nad członkami komisji dyscyplinarnych oraz rzecznikiem dyscyplinarnym nie może się ostać. Podmioty te pozostają niezależnymi, a ich pozycja "procesowa" regulowana pozostaje aktami powszechnie obowiązującymi, tj. ustawą o służbie cywilnej (art. 113 i n.] oraz Rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 kwietnia 2009 r. w sprawie postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego w służbie cywilnej. O tych aktach skarżąca została poinformowana, co więcej jako byłemu członkowi korpusu służby cywilnej na stanowisku kierowniczym są, albo powinny być doskonale znane. W tym też kontekście należy rozpatrywać wnioski skarżącej o udzielenie informacji w przedmiocie szkoleń i ich zakresu oraz tematyki. Kwestie te regulują przepisy powszechnie obowiązujące (m.in. art. 106 i n. ustawy o służbie cywilnej). Wskazać ponadto należy, że skarżąca w okresie grudzień 2025 - luty 2026 złożyła do Organu 6 wniosków o udostępnienie informacji publicznej, które ze względu na swój zakres wymagały zaangażowania aż 13 wydziałów merytorycznych, nie licząc pozostałej korespondencji. Co istotne, w tym samym czasie skarżąca złożyła również wniosek w trybie art. 15 ust. 1 oraz art. 15 ust. 3 RODO, którego realizacja wymusiła podjęcie czynności sprawdzających i analitycznych przez 12 komórek organizacyjnych jednostki, czynności te poprzedzone anonimizacją dokumentów skutkowały udostępnieniem skarżącej około 1 GB informacji. Komendant stwierdził, że w niniejszej sprawie: • odpowiedział w terminie ustawowym 14 dni • nie zaniechał działania • nie pozostawił wniosku bez odpowiedzi • nie uchylił się od rozpoznania sprawy Komendant wskazał też, że Skarżąca jest byłym pracownikiem KWP zs. w R. (szczebla kierowniczego - naczelnik), wobec którego toczyło się postępowanie dyscyplinarne, zatem z wysokim, wręcz graniczącym z pewnością prawdopodobieństwem można uznać, że informacje, o które się zwraca dotyczą jej prywatnego - osobistego interesu, nie zaś publiczno-prawnego. Wskazał też, że Skarżąca w okresie grudzień 2025 - luty 2026 złożyła do organu 6 wniosków o udostępnienie informacji publicznej, które ze względu na swój zakres wymagały zaangażowania aż 13 wydziałów merytorycznych, nie licząc pozostałej korespondencji. Co istotne, w tym samym czasie skarżąca złożyła również wniosek w trybie art. 15 ust. 1 oraz art. 15 ust. 3 RODO, którego realizacja wymusiła podjęcie czynności sprawdzających i analitycznych przez 12 komórek organizacyjnych jednostki, czynności te poprzedzone anonimizacją dokumentów skutkowały udostępnieniem skarżącej około 1GB informacji. W ocenie Organu, taka kumulacja żądań, przy jednoczesnym wnoszeniu skarg na bezczynność pomimo sukcesywnego otrzymywania przez Skarżącą merytorycznych odpowiedzi, jednoznacznie wskazuje na instrumentalne wykorzystywanie instytucji prawa. Działania te nie służą realizacji celu ustawowego, jakim jest kontrola obywatelska, lecz zmierzają do paraliżu decyzyjnego i organizacyjnego Organu, co w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych definiowane jest jako nadużycie prawa podmiotowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie jedynie w części. Przedmiotowa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym w oparciu o art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a"). Pierwszy z ww. przepisów stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Natomiast zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w przepisach prawa. W sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej przedmiotem kontroli sądu pozostaje ustalenie, czy podmiot zobowiązany wykonał obowiązki wynikające z ustawy o dostępie do informacji publicznej, a więc czy udostępnił żądaną informację, wydał decyzję administracyjną odmawiającą jej udostępnienia bądź umarzającą postępowanie albo też wykazał, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie pozostaje w jego posiadaniu. Ocena sądu administracyjnego nie obejmuje natomiast trafności działań podejmowanych przez organ w ramach wykonywania jego ustawowych zadań ani merytorycznej oceny informacji przekazanych wnioskodawcy. Postępowanie sądowoadministracyjne prowadzone w sprawach bezczynności służy wyłącznie zbadaniu, czy obowiązek wynikający z przepisów ustawy został wykonany zgodnie z jej wymaganiami. Nie każda sytuacja, w której wnioskodawca uznaje udzieloną odpowiedź za niewystarczającą, oznacza zatem pozostawanie organu w bezczynności. Również okoliczność, że odpowiedź nie odpowiada oczekiwaniom strony albo nie zawiera wszystkich informacji, których – w jej ocenie – należało udzielić, nie przesądza jeszcze o zasadności skargi. Dla stwierdzenia bezczynności konieczne jest bowiem wykazanie, iż organ nie podjął żadnej z czynności przewidzianych ustawą w odniesieniu do żądania objętego wnioskiem. W realiach niniejszej sprawy oznaczało to konieczność odrębnej oceny sposobu rozpoznania poszczególnych punktów wniosku z dnia 14 lutego 2026 r., gdyż analiza akt prowadzi do wniosku, że charakter udzielonych odpowiedzi nie był jednakowy w odniesieniu do zgłoszonych żądań. W ocenie Sądu analiza akt administracyjnych nie daje podstaw do przyjęcia, że organ pozostawał w bezczynności w zakresie punktów 1–3 oraz 6- 7 wniosku. Wprawdzie skarżąca twierdzi, iż odpowiedź organu nie obejmowała wszystkich zagadnień wskazanych we wniosku, jednak stanowisko to nie uwzględnia charakteru postępowania prowadzonego na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej ani granic obowiązku informacyjnego spoczywającego na podmiocie zobowiązanym. Prawo do informacji publicznej, zagwarantowane w art. 61 Konstytucji RP i rozwinięte w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, obejmuje dostęp do informacji istniejącej, pozostającej w dyspozycji podmiotu zobowiązanego. Nie kreuje natomiast obowiązku sporządzania nowych dokumentów, prowadzenia analiz, zestawień ani formułowania odpowiedzi wyłącznie na potrzeby konkretnego wnioskodawcy. Pogląd ten od wielu lat pozostaje ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA konsekwentnie wskazuje, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej odnosi się do informacji już istniejącej, natomiast ustawa nie może być traktowana jako podstawa zobowiązania organu do wytworzenia nowej informacji odpowiadającej oczekiwaniom strony (por. wyroki NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., I OSK 1774/10, z dnia 9 sierpnia 2011 r., I OSK 977/11, z dnia 25 marca 2014 r., I OSK 2326/13 oraz z dnia 5 marca 2015 r., I OSK 863/14). Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, prawo do informacji publicznej nie może prowadzić do przekształcenia organu administracji w podmiot zobowiązany do sporządzania opracowań, komentarzy, analiz lub odpowiedzi wymagających dokonania nowych ustaleń faktycznych albo ocen prawnych. Obowiązek ustawowy ogranicza się do udostępnienia informacji, którą organ dysponuje w związku z wykonywaniem powierzonych mu zadań. Również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona (zob. np. wyroki NSA z 5 marca 2015 r., I OSK 863/14 oraz z 23 stycznia 2019 r., I OSK 431/17 III OSK 2238/22 z 4 lipca 2025 r.). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 18 grudnia 2018 r., SK 27/14 podniósł, że "proces powstawania tej informacji skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji na podstawie posiadanych dokumentów obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego" (OTK-A 2019/5). W istocie zatem przetworzenie, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., polega na stworzeniu nowej informacji z informacji już istniejących. Powstaje zatem zupełnie nowa jakość, co dotyczy również zebrania wielu informacji prostych, ponieważ nakład pracy przy ich zebraniu powoduje, że wykracza to poza zwykłą działalność podmiotu zobowiązanego, co z kolei powoduje, że stworzony zostaje nowy zbiór charakteryzujący się w istocie nowymi cechami, nie istniejącymi w chwili złożenia wniosku. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy należy zauważyć, że zasadnicza część pytań zawartych w punktach 1–3 oraz 6 -7 dotyczyła sposobu powoływania i procedowania komisji dyscyplinarnych, kopii decyzji, powołań , w tym rzecznika i jego zastępcy, rejestrów, statystyk i nadzoru i kontroli. W odpowiedzi na wniosek organ przekazał skarżącej dokumenty – regulaminy trybu pracy, decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie powołania wspólnej komisji dyscyplinarnej, decyzje w sprawie powołania, odwoływania rzecznika dyscyplinarnego, jego zastępcy. Wskazał na zasady powoływania, organizacji pracy komisji dyscyplinarnych, wymagania dotyczące członków komisji. Przywołał przepisy prawa obowiązujące w tych sprawach – rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 kwietnia 2009 roku w sprawie postępowania wyjaśniającego i postepowania dyscyplinarnego w służbie cywilne oraz ustawy z 21 listopada 2008 roku o służbie cywilnej. Przedstawił liczbę zrealizowanych postepowań dyscyplinarnych w latach 2022 -2023 oraz w okresie do 2026 roku. Nie można zatem przyjąć, iż organ pozostawił tę część wniosku bez rozpoznania. Istota sporu sprowadza się w rzeczywistości do odmiennej oceny przez strony zakresu informacji, jaka powinna zostać przekazana. Skarżąca oczekiwała bowiem udzielenia odpowiedzi na poszczególne pytania sformułowane we wniosku, podczas gdy organ uznał, że realizacja obowiązku wynikającego z ustawy następuje przez udostępnienie dokumentów zawierających informacje odnoszące się do objętych nimi zagadnień i wyjaśnienie podstaw działania komisji. W ocenie Sądu stanowisko organu w części zasługuje na aprobatę. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje obowiązku udzielania odpowiedzi według formy oczekiwanej przez wnioskodawcę. Jeżeli żądana informacja znajduje odzwierciedlenie w istniejących dokumentach pozostających w dyspozycji organu, obowiązek ustawowy zostaje wykonany przez ich udostępnienie. Nie istnieje natomiast obowiązek sporządzania odrębnych wyjaśnień, streszczeń czy odpowiedzi odpowiadających konstrukcji pytań zawartych we wniosku. Stanowisko takie wielokrotnie prezentował Naczelny Sąd Administracyjny, wskazując, że podmiot zobowiązany nie jest obowiązany do przetwarzania posiadanych danych w sposób odpowiadający indywidualnym oczekiwaniom wnioskodawcy, jeżeli prowadziłoby to do powstania nowej jakości informacyjnej. Sąd dostrzega, że odpowiedź organu nie była rozbudowana. Nie oznacza to jednak, że organ pozostawał w bezczynności .Bezczynność oznacza bowiem brak ustawowo wymaganej reakcji na wniosek. Nie zachodzi natomiast w sytuacji, gdy organ udzielił informacji publicznej, lecz zakres lub szczegółowość przekazanych informacji nie satysfakcjonuje wnioskodawcy. W przeciwnym razie każda polemika dotycząca kompletności przekazanych informacji prowadziłaby do utożsamienia sporu co do treści odpowiedzi z bezczynnością organu, czego ani ustawa, ani utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych nie przewidują. Nie można również pominąć, że część pytań zawartych we wniosku zmierzała do uzyskania ocen a nie informacji. Dotyczyły one między innymi przyczyn określonych działań lub ich braku, motywów postępowania osób pełniących funkcje kierownicze. Odpowiedź na pytania tego rodzaju wymagałaby sporządzenia nowych wyjaśnień odnoszących się do indywidualnie sformułowanych zagadnień. Obowiązek taki nie wynika jednak z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przedmiotem prawa do informacji publicznej jest wiedza istniejąca u podmiotu zobowiązanego, a nie obowiązek tworzenia nowej treści na użytek osoby składającej wniosek. W konsekwencji należało uznać, że w zakresie punktów 1–3 oraz 6 7 organ wykonał obowiązek wynikający z ustawy poprzez udostępnienie dokumentów zawierających pozostające w jego dyspozycji informacje odnoszące się do objętych wnioskiem zagadnień. Ocena, czy informacje te były wystarczające z punktu widzenia oczekiwań skarżącej, pozostaje poza zakresem kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny w postępowaniu ze skargi na bezczynność. Z tych względów skarga w tej części podlegała oddaleniu. Odmiennie należało ocenić sposób rozpoznania punktu z pkt 5 i 4 w zakresie systemu szkoleń i nadzoru na rzecznikiem dyscyplinarnym. W pierwszej kolejności wskazać należy, że żądane przez skarżącą dokumenty mają charakter informacji publicznej. Informacje odnośnie systemu szkoleń członków komisji dyscyplinarnych, nadzoru na rzecznikiem dyscyplinarnym winny zostać udostępnione, nawet w sytuacji gdy organ nie był wytwórcą dokumentów. Istota sporu sprowadzała się wyłącznie do odpowiedzi na pytanie, czy Komendant Wojewódzki Policji był podmiotem zobowiązanym do rozpoznania wniosku w tej części. Zdaniem Sądu odpowiedź na to pytanie jest twierdząca. Punktem wyjścia pozostaje treść art. 4 ust. 3 u.d.i.p., zgodnie z którym obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty będące w posiadaniu takich informacji. Przepis ten nie uzależnia obowiązku udostępnienia informacji od tego, który organ sporządził dokument, ani od tego, komu przysługują prawa autorskie czy kompetencja do jego wytworzenia. Kryterium przyjętym przez ustawodawcę jest wyłącznie pozostawanie informacji publicznej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Takie rozumienie art. 4 ust. 3 u.d.i.p. od wielu lat pozostaje utrwalone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA konsekwentnie przyjmuje, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej obejmuje również dokumenty otrzymane od innych organów administracji publicznej, jeżeli pozostają one w dyspozycji podmiotu zobowiązanego i są wykorzystywane przy wykonywaniu powierzonych mu zadań publicznych (por. wyroki NSA z dnia 9 marca 2012 r., I OSK 2265/11, z dnia 30 października 2012 r., I OSK 1696/12, z dnia 18 listopada 2015 r., I OSK 2091/14). Stanowisko to zostało następnie potwierdzone w nowszym orzecznictwie, w którym wskazano, że art. 4 ust. 3 u.d.i.p. nie pozwala różnicować obowiązków informacyjnych ze względu na autorstwo dokumentu. Decydujące znaczenie ma bowiem wyłącznie to, czy dokument pozostaje w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2021 r., III OSK 3335/21). Sąd orzekający w niniejszej sprawie poglądy te w pełni podziela. Odmienna wykładnia prowadziłaby do rezultatu pozostającego w oczywistej sprzeczności z konstytucyjną zasadą jawności działania organów władzy publicznej. Przyjęcie, że obowiązek udostępnienia informacji obciąża wyłącznie autora dokumentu, prowadziłoby do sytuacji, w której dokument znajdujący się w aktach organu i wykorzystywany przez niego przy wykonywaniu ustawowych zadań nie mógłby zostać udostępniony wyłącznie z tej przyczyny, że został sporządzony przez inny podmiot. Taka wykładnia pozostawałaby w sprzeczności zarówno z literalnym brzmieniem art. 4 ust. 3 u.d.i.p., jak i z celem ustawy, którym jest zapewnienie możliwie szerokiego dostępu do informacji o działalności organów władzy publicznej. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organ nie wyjaśnił wprost czy pozostawał w posiadaniu dokumentów objętych punktem 5 w zakresie systemu szkoleń oraz pkt 4 co wskazania stanowiska służbowego odpowiedzialnego za nadzór nad działalnością rzecznika dyscyplinarnego. Odesłanie do przepisów prawa wskazywałoby, że ani takich dokumentów nie posiada, ani nie prowadzi nadzoru nad rzecznikiem dyscyplinarnym korpusu służby cywilnej. Zdaniem Sądu na pytanie o system szkoleń dla członków komisji , trybu szkoleń, kwalifikacji, standardów etycznych, programów szkoleń organ nie mógł poprzestać na odwołaniu się do obowiązujących przepisów prawa powszechnego. Organ winien wprost wskazać, że w tym zakresie nie posiada żądanych dokumentów i nie może w tym udzielić żądanych informacji. W tych okolicznościach brak było podstaw do uznania, że organ nie był właściwy do rozpoznania wniosku w tej części. Nie sposób również podzielić stanowiska, iż obowiązek wynikający z ustawy został wykonany przez wskazanie przepisów prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że jeżeli podmiot zobowiązany pozostaje w posiadaniu żądanej informacji publicznej, powinien wniosek rozpoznać we własnym zakresie. Odesłanie wnioskodawcy do innego organu nie stanowi czynności przewidzianej ustawą o dostępie do informacji publicznej i nie prowadzi do zakończenia postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., I OSK 156/12). Organ powinien był zatem albo udostępnić żądane dokumenty, albo – jeżeli uznawał, że zachodzą przesłanki ograniczające dostęp do informacji publicznej – wydać decyzję administracyjną na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Żadna z tych czynności nie została jednak podjęta. W konsekwencji należało uznać, że w zakresie punktu 5 i częściowo 4 wniosku organ pozostawał w bezczynności. Jednocześnie zakres tej bezczynności ograniczał się wyłącznie do dokumentów wskazanych w tym punkcie. W odniesieniu do pozostałych elementów wniosku organ udzielił bowiem odpowiedzi odpowiadającej wymaganiom ustawy, co wykluczało możliwość uwzględnienia skargi w szerszym zakresie. Pomimo stwierdzenia bezczynności w zakresie punktu 5 i częściowo 4 wniosku Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność rozstrzyga jednocześnie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Pojęcie "rażącego naruszenia prawa" nie zostało zdefiniowane ustawowo. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się jednak, że chodzi o naruszenie mające charakter kwalifikowany, oczywisty i niewątpliwy, wynikające z ewidentnego lekceważenia obowiązków ustawowych albo całkowitego zaniechania działania przez organ. Nie każda wadliwa wykładnia przepisów prawa ani każda błędna ocena zakresu obowiązków organu uzasadnia przyjęcie, że bezczynność miała charakter rażący. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy naruszenie ma charakter oczywisty już przy zastosowaniu podstawowych reguł wykładni, a sposób działania organu świadczy o oczywistym lekceważeniu obowiązków wynikających z ustawy. Samo błędne stanowisko prawne organu nie przesądza jeszcze o kwalifikowanym charakterze naruszenia. W realiach niniejszej sprawy organ nie pozostawał bierny wobec złożonego wniosku. Bezsporne jest, że odpowiedź została udzielona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Organ odniósł się do wszystkich punktów wniosku, przekazał skarżącej dokumenty dotyczące wykonania zaleceń pokontrolnych, a w odniesieniu do punktu 5 i 4 wskazał na przepisy prawa powszechnego. Stanowisko w zakresie pkt. 5 i częściowo 4 wniosku – jak wskazano wyżej - było błędne, gdyż pozostawało w sprzeczności z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. oraz utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych. Nie sposób jednak przyjąć, że świadczyło ono o całkowitym zignorowaniu obowiązków ustawowych lub o świadomym uchylaniu się od wykonania obowiązku informacyjnego. Przyczyną stwierdzonej bezczynności była wadliwa wykładnia przepisów określających krąg podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, a nie brak jakiejkolwiek reakcji na wniosek lub celowe ignorowanie praw skarżącej. W tych okolicznościach Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność nie miała charakteru kwalifikowanego w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. Z tych samych względów brak było podstaw do zastosowania środka przewidzianego w art. 149 § 2 p.p.s.a. i wymierzenia organowi grzywny. Instrument ten ma charakter wyjątkowy i znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach uporczywego niewykonywania obowiązków ustawowych lub oczywistego lekceważenia prawa. Okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniają przyjęcia, że zachodziła taka sytuacja. Reasumując, Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie jedynie w części. W zakresie punktu 5 i częściowo 4 wniosku organ nie rozpoznał żądania zgodnie z wymaganiami wynikającymi z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jeśliby pozostawał w posiadaniu żądanych dokumentów, powinien był udostępnić je skarżącej albo – w razie istnienia ustawowych przesłanek ograniczających dostęp – wydać decyzję administracyjną przewidzianą w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Poprzestanie na odesłaniu do wskazanych przepisów prawa, nie stanowiło prawidłowego sposobu rozpoznania wniosku. W pozostałym zakresie organ wykonał obowiązki wynikające z ustawy poprzez udostępnienie informacji pozostających w jego dyspozycji. Okoliczność, że przekazane informacje nie odpowiadały oczekiwaniom skarżącej lub nie obejmowały wszystkich zagadnień w sposób przez nią postulowany, nie oznacza jeszcze pozostawania organu w bezczynności. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie nakłada bowiem na podmiot zobowiązany obowiązku sporządzania nowych dokumentów ani udzielania odpowiedzi odpowiadających konstrukcji pytań sformułowanych przez wnioskodawcę. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. zart. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku w zakresie punktu 7, stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a w pozostałej części – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – skargę oddalił. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.