VIII SAB/Wa 77/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu w dniu 25 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi R. K.i na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy P. w przedmiocie zaniechania publikacji ogłoszenia postanawia: 1) odrzucić skargę 2) zwrócić skarżącemu R. K. uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 (sto) złotych.

Pismem z 3 marca 2025 r. R. K. (dalej: skarżący), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "[...] T." R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy P. (dalej: Burmistrz, organ) w przedmiocie nieopublikowania ogłoszenia o zamiarze bezpośredniego zawarcia umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, o którym mowa w art. 23 w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539, dalej: u.p.t.z.). W uzasadnieniu skargi podniesiono, że legitymacja skarżącego do złożenia skargi wynika z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz z art. 59 ust. 1 u.p.t.z. W ocenie skarżącego Burmistrz dopuścił się bezczynności, zawierając 8 stycznia 2025 r. umowę z arbitralnie wybranym operatorem na podstawie rzekomych przesłanek z art. 22 ust. 1 pkt 4 u.p.t.z. Organ w ogóle nie przeprowadził żadnej z procedur przewidzianych przez art. 19 ust. 1 pkt 1 u.p.t.z. bądź art. 22 ust. 1 pkt 1 u.p.t.z., dopuszczając się w ten sposób wyraźnej bezczynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Zarządzeniem z 20 sierpnia 2026 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do wykazania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, że przed wniesieniem skargi do tut. Sądu wyczerpał tryb, o którym mowa w art. 37 k.p.a. i w tym celu nadesłania odpisu pisma wraz z dowodem jego nadania w placówce pocztowej lub za pośrednictwem środków elektronicznych (np. dowód nadania na poczcie lub prezentata z datą wpływu do organu). Wezwanie powyższe zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 2 września 2026 r. (por. pocztowe potwierdzenia odbioru przesyłki, k. 58 akt) Pełnomocnik skarżącego w piśmie z 8 września 2026 r. przedstawił argumentację, w której zakwestionował powyższe zarządzenie, wyjaśniając, że brak ponaglenia nie stanowi braku formalnego skargi ani przeszkody do jej merytorycznego rozpoznania. Przedmiotem sprawy nie jest bezczynność w indywidualnym postępowaniu administracyjnym prowadzonym wobec skarżącego w trybie k.p.a. Skarżący nie był stroną postępowania administracyjnego, w którym organ miał załatwić jego sprawę w terminie, ani nie domagał się wydania decyzji lub postanowienia dotyczącego jego indywidualnych praw lub obowiązków. Skarżący nie był stroną takiego postępowania, nie żądał wydania decyzji lub postanowienia w swojej sprawie, ani nie oczekiwał na załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.t.z. w przypadku ogłoszenia zamiaru bezpośredniego zawarcia umowy, o którym mowa w art. 23 ust. 1 ww. ustawy, podmiotowi, który jest lub był zainteresowany zawarciem danej umowy i któremu grozi powstanie szkody w wyniku zarzucanego naruszenia przepisów prawa Unii Europejskiej lub ustawy, przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 59 ust. 2 u.p.t.z. w postępowaniu toczącym się wskutek wniesienia skargi, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy p.p.s.a., jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej. Wyjaśnić należy, że skarżący w skardze sam wskazał, że jego legitymacja do złożenia skargi wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz z art. 59 ust. 1 u.p.t.z. W ocenie skarżącego Burmistrz dopuścił się bezczynności, zawierając 8 stycznia 2025 r. umowę z arbitralnie wybranym operatorem na podstawie rzekomych przesłanek z art. 22 ust. 1 pkt 4 u.p.t.z. Organ w ogóle nie przeprowadził żadnej z procedur przewidzianych przez art. 19 ust. 1 pkt 1 u.p.t.z. bądź art. 22 ust. 1 pkt 1 u.p.t.z., w ten sposób dopuszczając się wyraźnej bezczynności. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżący przed wniesieniem skargi nie złożył ponaglenia do właściwego organu. Dodatkowo wezwany pismem z 27 sierpnia 2026 r. (k. 57 akt sądowych) do wykazania, że skarga była poprzedzona wymaganym ponagleniem, nie wykazał, że takie ponaglenie złożył. Z tego też względu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.