VIII SAB/Wa 76/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak (sprawozdawca) Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Okręgowego Inspektora Pracy w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z 13 czerwca 2025 r. o uzupełnienie decyzji 1. zobowiązuje Okręgowego Inspektora Pracy w W. do rozpoznania wniosku J. W. z 13 czerwca 2025 r. o uzupełnienie decyzji, w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Okręgowy Inspektor Pracy w W. dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku opisanego w punkcie 1 (pierwszym) wyroku; 3. stwierdza, że bezczynność Okręgowego Inspektora Pracy w W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w zakresie żądania wymierzenia Okręgowemu Inspektorowi Pracy w W. grzywny; 5. oddala skargę w zakresie żądania przyznania sumy pieniężnej; 6. zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy w W. na rzecz J. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z 22 października 2025 r. J.W. (dalej: skarżący, strona, wnioskodawca) złożył skargę na bezczynność/przewlekłość Okręgowego Inspektora Pracy w W. (dalej: organ, OIP) w przedmiocie rozpoznania wniosku z 13 czerwca 2025 r. o uzupełnienie decyzji organu z 22 maja 2025 r. Wobec tego wniósł o: 1) zobowiązanie organu do rozpoznania ww. wniosku w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt organowi wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu, 2) stwierdzenie, że w niniejszej sprawie nastąpiła przewlekłość oraz bezczynność, które mają miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) nałożenie na organ grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 t.j., dalej: p.p.s.a.), 4) przyznanie od organu na rzecz strony sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., 5) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że 22 maja 2025 r. organ wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, która została mu doręczona 5 czerwca 2025 r. Natomiast 13 czerwca 2025 r. (data stempla pocztowego) skarżący wystąpił o uzupełnienie ww. decyzji w trybie art. 111 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 t.j., dalej: k.p.a.) poprzez doprecyzowanie, kto ponosi koszty dotychczasowego postępowania. Pismo to nie zawierało podpisu skarżącego. Organ pismem z 9 lipca 2025 r. (z akt administracyjnych wynika data 10 lipca 2025 r. – przypis Sądu) stwierdził, że skarżącemu upłynął termin na wniesienie odwołania od decyzji z 22 maja 2025 r. Wobec braku rozstrzygnięcia wniosku o uzupełnienie decyzji skarżący 5 września 2025 r. wywiódł ponaglenie w tej sprawie. Zdaniem strony ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie w sposób jednolity oceniało skuteczność wniosku o uzupełnienie decyzji w zakresie kosztów postępowania w kontekście wydłużenia terminu do wniesienia skargi, odwołania lub zażalenia (zob. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Warszawie z 16 października 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 647/19, z 16 stycznia 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 855/24, w Kielcach z 7 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Ke 201/22, z 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Ke 98/24 w Lublinie z 12 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 184/25, wszystkie publ. CBOSA). Tym samym teza, jakoby wniosek z 13 czerwca 2025 r. spowodował upływ terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 22 maja 2025 r., nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym. Poza tym wnioskodawca zauważył, że organ winien przez rozpoznaniem przedmiotowego wniosku wdrożyć procedurę jego podpisania na podstawie art. 64 k.p.a. W konkluzji strona wskazała, że do czasu prawidłowego rozpoznania wniosku z 13 czerwca 2025 r. oraz prawidłowego pouczenia o sposobie liczenia terminu na wniesienie odwołania od decyzji z 22 maja 2025 r., z uwzględnieniem art. 111 k.p.a., termin na zaskarżenie wyżej wymienionego orzeczenia pozostaje otwarty (por. art. 111 § 2 k.p.a. w związku z art. 112 k.p.a. i art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – Dz.U. z 2022 r. poz. 902 t.j., dalej: u.d.i.p.). Zdaniem skarżącego o rażącym charakterze bezczynności/przewlekłości świadczy fakt, że decyzja organu z 22 maja 2025 r. została wydana w wykonaniu prawomocnego wyroku sądowego uznającego opieszałość przeciwnika procesowego. W tego typu sprawach organ powinien wykazać nadzwyczajną sprawność postępowania. Tymczasem, analizując zalegającą w aktach sprawy dokumentację, można dojść do przekonania, że organ ma wyjątkowo złą wolę, procedując nad wnioskiem z 13 czerwca 2025 r., gdyż nawet po otrzymaniu instrukcji postępowania z 21 lipca 2025 r. nie chce się do niej zastosować, uważając sprawę za zamkniętą. W odpowiedzi na skargę OIP wniósł o jej oddalenie, przedstawiając chronologiczny przebieg postępowania w sprawie. Organ wskazał, że w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Wa 724/22, pismem z 8 kwietnia 2025 r. wezwano wnioskodawcę do wykazania w terminie 14 dni od otrzymania wezwania, w jakim zakresie uzyskanie wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wobec nieudzielenia odpowiedzi OIP 23 maja 2025 r. (z akt wynika data 22 maja 2025 r. – przypis Sądu) wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w żądanym zakresie. Natomiast skarżący 18 czerwca 2025 r. złożył wniosek z 13 czerwca 2025 r. o uzupełnienie tej decyzji, zamiast odwołanie do Głównego Inspektora Pracy. Organ w dalszej kolejności wskazał, że w odpowiedzi na pismo strony z 13 czerwca 2025 r. stwierdził, iż uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia, jednak tylko wówczas, gdy wniosek dotyczy elementów wskazanych w art. 111 § 1 k.p.a., tj. obligatoryjnych składników decyzji administracyjnej (m.in. rozstrzygnięcia, podstawy prawnej, pouczenia o środkach zaskarżenia). Natomiast we wniosku z 13 czerwca 2025 r. skarżący nie sformułował żądania odnoszącego się do któregokolwiek z tych elementów, a zatem nie zachodzą formalne przesłanki do wydania postanowienia na podstawie wskazanego przepisu. Poza tym w sprawie z zakresu u.d.i.p. nie ma podstawy prawnej do orzekania w decyzji o kosztach postępowania, w szczególności w zakresie ich rozdziału pomiędzy uczestników postępowania. Zatem na tej podstawie wniosek nie podlegał rozpatrzeniu w trybie art. 111 § 1b k.p.a. Według OIP skarżący niewłaściwie interpretuje i usiłuje stosować przepisy, na które się powołuje. Tymczasem nie ma podstaw prawnych do zamieszczania informacji o kosztach postępowania w decyzjach z zakresu u.d.i.p. Decyzja wydana w niniejszej sprawie na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. nie skutkuje po stronie wnioskodawcy powstaniem jakichkolwiek kosztów, które mogą zostać naliczone wyłącznie w trybie art. 15 u.d.i.p. Organ też zauważył, że wskazany w art. 107 § 1 k.p.a. zakres składowych decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla dokonania oceny władczego oświadczenia woli organu pod względem formalnym. Zatem brak informacji o kosztach w decyzji z 22 maja 2025 r., które w ogóle nie występują, nie wpływa na skuteczność decyzji, ani na bieg terminu do wniesienia odwołania. Przeciwnie do stanowiska skarżącego organ podkreślił, że art. 111 § 2 k.p.a. nie odnosi się do informacji o kosztach postępowania, lecz dotyczy rozstrzygnięcia błędnego bądź brakującego pouczenia o trybie odwoławczym, zaś decyzja OIP zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym środku odwoławczym. Niezależnie od powyższego organ wskazał, że zgodnie z art. 264 § 1 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p. o kosztach postępowania orzeka się w drodze odrębnego postanowienia. Tym samym kwestia kosztów postępowania nie stanowi elementu treści decyzji administracyjnej organu w rozumieniu art. 111 § 1 k.p.a. Stanowisko zawarte w piśmie z 10 lipca 2025 r. zostało przez organ podtrzymane w piśmie z 21 sierpnia 2025 r., będącym odpowiedzią na pismo strony z 21 lipca 2025 r. Odnosząc się do zarzutu bezczynności/przewlekłości organ wskazał, że skarżący, po otrzymaniu decyzji z 22 maja 2025 r., nie wniósł odwołania w przewidzianym terminie, a składanie kolejnych pism o uzupełnienie decyzji miało służyć wyłącznie umożliwieniu wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji w nowym terminie, co stanowi próbę obejścia prawa. Dodatkowo organ podniósł, że analiza dokumentacji przekazanej przez OIP nie doprowadziła Głównego Inspektora Pracy do stwierdzenia, że pismo oznaczone jako "Ponaglenie" dotyczy czynności OIP, co uniemożliwiło nadanie biegu sprawie przed Głównym Inspektorem Pracy jako organem II instancji, w celu wydania postanowienia, o którym mowa w art. 37 § 6 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym miejscu należy wyjaśnić, że w obu przypadkach (tj. bezczynności oraz przewlekłości) istota sporu pozostaje ta sama, a mianowicie chodzi o sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność niewydania aktu lub niezałatwienia sprawy w terminie. Na zasadzie analogii pozostaje to w związku z zasadą, że przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być tylko jedna decyzja lub inny akt, którego legalność badana jest przez sąd administracyjny (por. np. wyroki NSA: z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 255/16 oraz z 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2567/14, oba publ. CBOSA). W szczególności w judykaturze ugruntowane jest już stanowisko, że zarzucenie w jednym piśmie bezczynności organu i przewlekłego prowadzenia przez niego postępowania (co w istocie w skardze uczynił skarżący) nie stanowi skumulowania dwóch skarg, o ile kwestionowana jest terminowość i sprawność postępowania w zakończeniu tej samej sprawy administracyjnej. W takiej sytuacji dopuszczalność objęcia jedną skargą obu form opieszałości organu inicjuje jedną sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub podjęcia czynności. Należy przy tym podkreślić, że w obu przypadkach (tj. bezczynności i przewlekłości) sąd administracyjny dysponuje tymi samymi środkami prawnymi, a ich zastosowanie jest obowiązkowe w razie stwierdzenia jakiejkolwiek postaci niesprawnego funkcjonowania organu, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów i wniosków oraz podstawy prawnej (art. 134 § 1 p.p.s.a., por. wyroki NSA: z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 255/16; z 21 września 2018 r., sygn. akt I OSK 16/17; z 18 września 2019 r., sygn. akt II OSK 1290/19, wszystkie publ. CBOSA). Innymi słowy, decyzja, która z form nieterminowego załatwienia sprawy ma miejsce w danej sprawie, należy do sądu rozpoznającego skargę (por. wyrok NSA z 22 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 1029/15, publ cbosa oraz wyrok WSA w Warszawie z 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wa 457/15, z aprobująca glosą J. Chmielewskiego, publ. OSP 2017, nr 7-8, poz. 69). Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność zachodzi wówczas, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość postępowania wystąpi wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W świetle art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie dotyczy wniosku strony z 13 czerwca 2025 r. o uzupełnienie decyzji z 22 maja 2025 r. o odmowie udzielenia informacji publicznej w zakresie nadesłania wszystkich protokołów pokontrolnych jakie wygenerował/sporządził Oddział Okręgowego Inspektoratu Pracy w W. Państwowej Inspekcji Pracy w okresie od 1 marca 2022 r. do 30 kwietnia 2022 r. Skarżący otrzymał tę decyzję 5 czerwca 2025 r. (wraz z pouczeniem o terminie i sposobie odwołania). Pismem z 13 czerwca 2025 r. (wpływ do organu – 18 czerwca 2025 r.) skarżący złożył wniosek o uzupełnienie decyzji z 22 maja 2025 r. o orzeczenie, kto ponosi koszty dotychczasowego postępowania. Z treści art. 111 k.p.a. wynika, że strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach (§ 1). Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, może ją uzupełnić lub sprostować z urzędu w zakresie, o którym mowa w § 1, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji (§ 1a). Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (§ 1b). W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia (§ 2). Z powyższego wynika zatem, że zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji przesuwa początek liczenia terminu do wniesienia odwołania lub skargi do sądu administracyjnego na dzień doręczenia stronie odpowiedzi na to żądanie w formie określonej w art. 111 § 1b k.p.a., tj. w formie postanowienia o uzupełnieniu lub o odmowie uzupełnienia decyzji. Skutek taki wywołuje każdy wniosek o uzupełnienie decyzji, o ile został złożony w 14-dniowym terminie, wynikającym z art. 111 § 1 k.p.a. Jedynie wniosek o uzupełnienie decyzji złożony po upływie wskazanego terminu, jako złożony nieskutecznie, pozostaje bez wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi, liczonego od daty doręczenia decyzji stronie. Odmienne założenie stanowiłoby podstawę do obchodzenia wymogów związanych z terminami zaskarżenia decyzji, umożliwiając stronie, która uchybiła terminowi do wniesienia odwołania czy skargi, złożenie w dowolnym czasie wniosku o uzupełnienie decyzji, którego rozpatrzenie otwierałoby na nowo termin do wniesienia środków odwoławczych od decyzji merytorycznej. Jeżeli jednak wniosek o uzupełnienie decyzji został złożony w terminie określonym w art. 111 § 1 k.p.a., wywołuje on przewidziany w § 2 tego artykułu skutek przesunięcia terminu do złożenia odwołania (skargi) niezależnie od wyniku merytorycznej oceny tego wniosku, a więc niezależnie od tego, czy po jego rozpatrzeniu doszło do wydania postanowienia o uzupełnieniu decyzji, czy też postanowienia o odmowie uzupełniania. Zauważyć w tym miejscu należy, że w art. 111 § 2 k.p.a. mowa jest o "wydaniu postanowienia, o którym mowa w § 1b", a więc zarówno postanowienia uwzględniającego wniosek o uzupełnienie decyzji, jak i postanowienia odmownego. Przenosząc powyższe wywody na grunt niniejszej sprawy, Sąd zauważa, że wniosek z 13 czerwca 2025 r. o uzupełnienie decyzji z 22 maja 2025 r. został złożony przez stronę w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji, a więc w terminie przewidzianym w art. 111 § 1 k.p.a. Dlatego organ był zobowiązany do jego rozpoznania i wydania postanowienia albo o uzupełnieniu decyzji, albo o odmowie jej uzupełnienia. Dopiero od doręczenia stronie postanowienia w przedmiocie rozpoznania wniosku o uzupełnienie decyzji biegnie termin na złożenie odwołania od decyzji z 22 maja 2025 r. Wniosek z 13 czerwca 2025 r. nie zawierał własnoręcznego podpisu strony, a więc organ na podstawie art. 64 § 2 w związku z art. 63 § 3 k.p.a. w pierwszej kolejności powinien wezwać wnioskodawcę do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Zastosowanie przepisów k.p.a. do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, w tym - zdaniem Sądu - i do rozpoznania wniosku o uzupełnienie takiej decyzji wniesionego w terminie 14 dni od doręczenia decyzji, jest możliwe na podstawie art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Organ w żaden sposób nie rozpoznał jednak tego wniosku. Zarówno w piśmie z 10 lipca 2025 r., jak i w piśmie z 21 sierpnia 2025 r. nie wezwał strony do uzupełnienia braku formalnego w postaci jego podpisania, nie uzupełnił decyzji, ani nie odmówił jej uzupełnienia. Abstrahując od zasadności wniosku z 13 czerwca 2025 r., rzeczą organu było jego rozpoznanie w przewidzianej prawem formie. Nie czyniąc tego, organ pozostaje w bezczynności w formalnym rozpoznaniu wniosku o uzupełnienie decyzji w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Zatem Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w punkcie 1 sentencji wyroku zobowiązał organ do rozpoznania w zakreślonym terminie wniosku skarżącego z 13 czerwca 2025 r. o uzupełnienie decyzji z 22 maja 2025 r. W punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że OIP dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania powyższego wniosku. Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. orzeczono, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 3 sentencji wyroku). "Rażące" naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa. Orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności lub przewlekłości winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać wydane/dokonane (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 16 maja 2019 r., sygn. akt III SAB/Wr 93/19, publ. CBOSA). O rażącym naruszeniu prawa można mówić dopiero wtedy, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych (por. wyrok NSA z 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13, publ. CBOSA). W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie opieszałość organu w rozpatrzeniu wniosku strony z 13 czerwca 2025 r. nie miała wyżej określonego charakteru. Rozważając przyznanie skarżącemu od OIP wnioskowanej w skardze sumy pieniężnej, jak również odnosząc się do wniosku o ukaranie organu grzywną, o których to żądaniach mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd uwzględnił okoliczność, że te rozstrzygnięcia mają charakter fakultatywny i zależne są wyłącznie od uznania Sądu. Ich celem jest oddziaływanie na organ mobilizująco (w sytuacji gdy organ nadal pozostaje w stanie bezczynności), ale także represyjnie (z uwagi na stwierdzony stan bezczynności czy przewlekłości) i prewencyjnie – aby wzmocnić gwarancje terminowego załatwiania spraw. Decyzja, zarówno co do wymierzenia grzywny, jak i przyznania sumy pieniężnej czy też odstąpienia od zastosowania tychże środków, powinna być w pierwszym rzędzie uwarunkowana celem skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, którym jest zwalczenie stanu opieszałości i doprowadzenie do zakończenia postępowania, a także zapobieganie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania. W ocenie Sądu analiza akt sprawy pozwala jednak uznać, że całokształt działań organu nie nosi znamion celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, tylko jest kwestią błędnej interpretacji przepisów prawnych dotyczących przedmiotowego wniosku o uzupełnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie orzeczenia o kosztach postępowania. Poza tym nie stwierdzono w kontrolowanej sprawie bezczynności o charakterze rażącym. Dlatego żądania skargi w zakresie wymierzenia organowi grzywny oraz przyznania stronie sumy pieniężnej nie mogły zostać uwzględnione i podlegały oddaleniu, o czym Sąd orzekł w punktach 4 i 5 sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania (wpis w kwocie 100 zł) Sąd orzekł w punkcie 6 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.