VIII SAB/Wa 6/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Wroczyński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia na rzecz rozwoju Gminy J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w G. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji w G. do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia na rzecz rozwoju Gminy J. z dnia 24 grudnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w G. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w G. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia na rzecz rozwoju Gminy J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z dnia 9 stycznia 2026 r. Stowarzyszenie na rzecz rozwoju Gminy J. (dalej także: "Stowarzyszenie", "skarżący") wystąpiło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w G. (dalej także: "KPP", "organ") w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, stawiając zarzuty naruszenia: art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie. Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący wniósł o: stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie wskazało, że 24.12.2025r. poprzez platformę ePuap wystąpiło z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej następującej treści: "W związku z faktem, że interwencję w dniu 18.11.2025r. pomiędzy godziną 19:30, a 20:00 na ul. W. przy nr posesji [...] w J. przeprowadzali Policjanci o danych personalnych: sierż. K. K. oraz sierż. H.R. prosimy o udostępnienie w formie skanów notatek służbowych z przeprowadzenia tej interwencji, która winna być odnotowana w notatniku służbowym tak jednego, jak i drugiego funkcjonariusza." Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazało platformę ePuap. W dniu 5.01.2026r. skarżący otrzymał odpowiedź od organu, w której organ wyraził stanowisko, że przedmiotem złożonego wniosku nie jest informacja podlegająca udostępnieniu. Skarżący odniósł się do tej odpowiedzi pismem z 5.01.2025r., jednak 8.01.2026r. organ podtrzymał swoje stanowisko. Do dnia złożenia niniejszej skargi informacja będąca przedmiotem wniosku nie została udostępniona. Wskazało jednocześnie, iż przedmiotem wniosku jest informacja podlegająca udostępnieniu. Końcowo wywiodło, że informacje, o których udostępnienie się zwróciło stanowią przedmiot konstytucyjnego uprawnienia, bowiem stanowią informacje dotyczące funkcjonowania i podejmowanych interwencji przez organ publiczny. Notatki policyjne sporządzane przez funkcjonariuszy w związku z wykonywaniem zadań publicznych stanowią informację publiczną, niezależnie od potencjalnie prywatnego celu ich uzyskania, dlatego podmiot zobowiązany jest do ich udostępnienia w ramach obowiązujących przepisów o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z 11 lutego 2025 r., sygn. III OSK1662/24). W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w G. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska, przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie uznając, że zarzut bezczynności nie zasługuje na uwzględnienie. W szczególności bezzasadne jest twierdzenie skarżącego o braku jakiejkolwiek reakcji ze strony organu. Zarówno bowiem na wniosek złożony w dniu 18 listopada 2025 r., jak i na wnioski złożone w dniach 24 grudnia 2025 r. i 5 stycznia 2026 r. do skarżącego jako wnioskującego zostały skierowane odpowiedzi w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., pokwitowania z platformy ePUAP i znajdują się w materiałach sprawy. Organ w żadnym przypadku nie naruszył dyspozycji aktów prawnych na jakie powołuje się skarżący. Zauważył, że w prawie każdym przypadku udostępniona stronie informacja publiczna publikowana jest na profilu "Gmina J. bez Obłudy - newsy" na portalu Facebook administrowanym przez prezesa Stowarzyszenia p. J. S.. Mając powyższe na uwadze oraz dobro osoby fizycznej, a z zapisu w notatniku można jednoznacznie wywnioskować i to pomimo anonimizacji danych, wobec jakiej osoby podjęte były czynności, organ doszedł do wniosków, że udostępnienie kserokopii notatników może również narazić na odpowiedzialność karną udostępniającego i narusza sankcje określone w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1781). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że w przypadku gdy informacja, o jaką ubiega się wnioskodawca, nie ma charakteru informacji publicznej, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz powinien pisemnie, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, co wyrażone zostało w wyrokach: NSA z 5 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 807/07, WSA w Warszawie z 11 grudnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 355/17 i WSA w Opolu z 29 lipca 2013 r., sygn. akt II SAB/Op 45/13. W niniejszej sprawie w każdym przypadku terminowo powiadomiono wnioskującego o fakcie, że wniosek nie ma charakteru informacji publicznej. W opinii organu, w skardze skarżący zataił również przed sądem fakt, że 18 listopada 2025 r. o godz. 21:28 na skrzynkę ePUAP Komendy Powiatowej Policji w G. złożył wniosek o udzielenie informacji publicznej i że udzielona została mu odpowiedź. Świadczy to, że informacja o jaką się ubiegał wnioskujący pod przykrywką Stowarzyszenia na rzecz Rozwoju Gminy J. ma dla niego znaczenie indywidualne, co jest również sprzeczne z zapisami u.d.i.p. W replice do odpowiedzi na skargę, skarżący podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie podnosząc, że udzielane przez organ odpowiedzi na wniosek skarżącego nie czynią zadość przepisom u.d.i.p. co stanowi o tym, że żądana informacja publiczna nie została dotychczas udostępniona zgodnie z wnioskiem, a organ nadal pozostaje w bezczynności. Zdaniem skarżącego nie ma również wątpliwości co do tego, że notatki służbowe z interwencji Policji stanowią informację publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") sprawowana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902; także jako: "u.d.i.p.") bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci jej udzielenia (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.); nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, ewentualnie decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.); nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, że nie posiada żądanej informacji publicznej, względnie, że przysługuje odrębny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3, art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez nią informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (vide P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego z 2012 r. nr 6, s. 75 i n. wraz z powołanym orzecznictwem). W kontrolowanej sprawie skarżący wnioskiem z dnia 24 grudnia 2025 r. domagał się od Komendanta Powiatowego Policji w G. udostępnienia informacji publicznej w następującym zakresie: "W związku z faktem, że interwencję w dniu 18.11.2025r. pomiędzy godziną 19:30, a 20:00 na ul. W.przy nr posesji [...] w J. przeprowadzali Policjanci o danych personalnych: sierż. K. K. oraz sierż. H. R. prosimy o udostępnienie w formie skanów notatek służbowych z przeprowadzenia tej interwencji, która winna być odnotowana w notatniku służbowym tak jednego, jak i drugiego funkcjonariusza." Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazało platformę ePuap. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ poinformował Stowarzyszenie, że zapis w notatniku służbowym z przebiegu interwencji Policji, która była prowadzona wobec osoby fizycznej nie jest wnioskiem o udzielenie informacji publicznej. Wskazano także, iż żądane informacje dotyczą czynności dotyczącej konkretnej osoby fizycznej. Nie odnoszą się one do zasad funkcjonowania organów Policji ani publicznego aspektu wykonywanych zadań, lecz do indywidulanej osoby prywatnej. W związku z powyższym, zapytanie nie stanowi wniosku o udzielenie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na powyższe pismo, Stowarzyszenie pismem z dnia 5 stycznia 2026 r. podtrzymało żądanie udostępnienia informacji publicznej w postaci kserokopii notatników służbowych bądź notatek służbowych z przeprowadzonej wskazanej we wniosku interwencji podnosząc, iż notatki policyjne sporządzane przez funkcjonariuszy w związku z wykonywaniem zadań publicznych stanowią informację publiczną, niezależnie od potencjalnie prywatnego celu ich uzyskania. W odpowiedzi na powyższe pismo, w piśmie z dnia 8 stycznia 2026 r. organ podtrzymał swoje stanowisko, że wniosek z dnia 24 grudnia 2025 r. nie stanowi wniosku o udzielenie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W tym miejscu wskazać należy, że powołana ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że Komendant Powiatowy Policji w G. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Oceniając aspekt przedmiotowy, to znaczy czy żądana informacja stanowi informację publiczną wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej określone jest w art. 1 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Katalog rodzajów informacji publicznej, został przykładowo wymieniony w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Z analizy wskazanych przepisów wynika ogólny wniosek, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2223/14). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 września 2015 r. (sygn. akt I OSK 2093/14), nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej w u.d.i.p., ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej. Zatem walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Jest to zatem każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. akt II SAB/Lu 163/17). W okolicznościach niniejszej sprawy wniosek Stowarzyszenia z dnia 24 grudnia 2025 r. złożony w trybie informacji publicznej obejmuje udostępnienie w formie skanów notatek służbowych z przeprowadzenia określonej we wniosku interwencji przeprowadzonej przez wskazanych w tym wniosku funkcjonariuszy Policji, sporządzonych przez tych funkcjonariuszy. W ocenie organu zapis w notatniku służbowym z przebiegu interwencji Policji przeprowadzonej wobec osoby fizycznej nie stanowi informacji publicznej. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku organu stwierdzić należy, że informacja o działaniach podjętych przez funkcjonariuszy Policji w toku prowadzenia czynności służbowych, do których zostali powołani, stanowi informację publiczną. Jest to bowiem informacja o sposobie działania funkcjonariuszy Policji stanowiącej umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 1 ustawy o Policji). W orzecznictwie przyjmuje się, że notatki urzędowe (służbowe) funkcjonariuszy Policji niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie, czy też w formie wydruku elektronicznego czy maszynopisu, oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu Policji posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy. Stanowią zatem - zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. - informację o sprawach publicznych (por. wyroki NSA: z dnia 19 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 425/22; z dnia 24 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 2901/19 oraz z dnia 22 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1280/17). Notatka służbowa sporządzona przez funkcjonariusza Policji stanowi informację publiczną, bowiem jest to dokument mający formę pisemną, sporządzony przez osobę pełniącą funkcję publiczną, w związku z realizacją jej zadań i odnoszący się do działalności formacji publicznej. Zawiera dane faktograficzne dotyczące przebiegu interwencji i sposobu jej prowadzenia. Zasady ewidencjonowania wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych zawarte są w Wytycznych Nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych (Dz. Urz. KGP z 2019 r. poz. 30), które w § 4 stanowią, że w notatniku służbowym policjant dokumentuje czynności służbowe, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz inne, niezbędne informacje, dotyczące przebiegu służby. Okoliczność, że wniosek odnosi się do interwencji funkcjonariuszy Policji podjętych w sprawie indywidualnej nie pozbawia żądanej informacji - tzn. zawartej w notatkach służbowych (wpisanych do notatników służbowych) informacji o sposobie realizacji zadań publicznych przez zobowiązany do realizacji tych zadań organ władzy publicznej (funkcjonariuszy tego organu) - waloru informacji publicznej (por. wyroki WSA: w Rzeszowie z dnia 12 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SAB/Rz 59/25; we Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2021 r., sygn. akt IV SAB/Wr 5/21; w Opolu z dnia 29 lutego 2024 r., sygn. akt I SAB/Op 9/24 czy w Krakowie z dnia 25 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Kr 210/22). Zapis w notatniku służbowym z przebiegu interwencji traci charakter indywidualny poprzez usunięcie z niego danych chronionych ustawą o ochronie danych osobowych. Staje się jednak ważną informacją o sposobie działania organu władzy publicznej (por. wyroki NSA z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt III OSK 83/10 oraz 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 609/12 oraz I. Kamińska, I.M. Rozbicka -Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s.164). Wskazać należy, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p., oraz następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia informacji, nie umożliwiają jej udostępnienia w sposób w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeśli informacja publiczna, której domaga się zainteresowany podmiot, została upubliczniona, organ, do którego skierowano odpowiedni wniosek, winien jedynie odesłać wnioskodawcę do publikatora. Jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, niezgodnej z wnioskiem, niejasnej czy też niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, a ponadto gdy nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Zaznaczyć przy tym także należy, że głównym celem przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest – poprzez kontrolę władzy publicznej - dbałość o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji oraz innych organów. Zdaniem Sądu, możliwość co do zasady uzyskania przez obywatela informacji o konkretnych działaniach podjętych w ramach danej interwencji Policji, służy realizacji wspomnianych celów. Mając na uwadze, że wskazane (żądane) informacje stanowią informację publiczną, rację należało przyznać skarżącemu, że organ w dacie wniesienia skargi pozostawał w bezczynności, gdyż do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej, ani nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia, a bezczynność ta nie ustała do dnia wydania orzeczenia. W świetle powyższych wywodów Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Komendanta Powiatowego Policji w G. do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia na rzecz rozwoju Gminy J. z dnia 24 grudnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, orzekając jak w punkcie 1 wyroku. Sąd uznał jednocześnie, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z 24 grudnia 2025 r., która w okolicznościach niniejszej sprawy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.; punkt 2 wyroku). O kwalifikowanym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, publ. cbosa). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu. O kosztach postępowania (100 zł wpisu) orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a. (punkt 3 wyroku).