VIII SAB/Wa 5/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w dniu 7 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. w przedmiocie nierozpoznania wniosku postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 14 grudnia 2022 r. A.M. (dalej: "skarżący", "strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. (dalej: "organ", "PINB") w przedmiocie nierozpoznania wniosku. Autor skargi zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8, art. 12, art. 35 § 1, art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 poz. 2185 ze zm., dalej: "k.p.a.") poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. Skarżący wniósł m.in. o zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi. Jednocześnie skarżący dołączył wymagane ponaglenie do załatwienia sprawy skierowane do M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy wyjaśnił m.in., że PINB w R. merytoryczną decyzją Nr [...] z dnia 8 listopada 2022r. zakończył postępowanie w sprawie dotyczącej obiektu gospodarczego, od której skarżący złożył odwołanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie skarżący w dniu 12 grudnia 2022 r. (data nadania) wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. w sprawie dotyczącej obiektu gospodarczego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości . [...] gm. P.. Z akt sprawy, przedstawionych przez organ administracji, wynika, że organ decyzją z 8 listopada 2022 r. nr [...], po rozpoznaniu ww. sprawy, udzielił H.M., J.M., J.L., A.M., D.K., A.M., K. S., F.M., C. M. pozwolenia na użytkowanie obiektu gospodarczego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości K. [...] gm. P.. Skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa do wniesienia odwołania od ww. decyzji organu I instancji. Stan faktyczny niniejszej sprawy wskazuje, że skarga z 14 grudnia 2022 r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. została wniesiona po wydaniu przez organ I instancji decyzji z 8 listopada 2022 r. Sąd zauważa, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w dniu 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności". Z tych to powodów Sąd uznał, że skarga na bezczynność organu nie może zostać wniesiona po zakończeniu postępowania przez ten organ. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Mając powyższe na względzie, skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. po wydaniu decyzji, a zatem po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wobec tego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.