VIII SAB/Wa 26/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata P. M. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi D. P. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w R. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. M. wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz udziału w rozprawie w wysokości 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden 40/100) złotych, w tym tytułem opłaty kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych, podwyższoną o kwotę 41,40 (czterdzieści jeden 40/100) tytułem 23% podatku od towarów i usług.

Wyrokiem z dnia 27 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. P. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w R. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, jednocześnie przyznając ustanowionemu w sprawie dla skarżącego pełnomocnikowi – adwokatowi P. M. stosowne wynagrodzenie tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 9 lutego 2017 r. pełnomocnik skarżącego sporządził i wniósł skargę kasacyjną od powołanego wyżej orzeczenia. Skarga kasacyjna zawierała wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej z urzędu, nieuiszczonych w całości ani w części przez skarżącego. Wyrokiem z dnia 29 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku dokonanej samokontroli uchylił własny wyrok z dnia 27 grudnia 2016 r. W rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym brał udział wymieniony adwokat. Wyznaczony dla strony pełnomocnik uprawniony jest do otrzymania wynagrodzenia w zamian za świadczoną na jej rzecz pomoc prawną według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynika to z brzmienia art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Kwestię zasad przyznawania powyższego wynagrodzenia reguluje aktualnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714). W świetle § 2 tego aktu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata (pkt 2). Opłatą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie (tzn. takiej, której przedmiotem nie jest należność pieniężna oraz która nie dotyczy skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego) jest kwota 240 zł, o czym stanowi § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia. Natomiast w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji tzn. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Sądem jest 75% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł (§ 21 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia). Skoro więc adwokat P. M. reprezentował skarżącego jeszcze w pierwszej instancji, za co otrzymał stosowne wynagrodzenie, natomiast w drugiej instancji podjął czynności w postaci sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz brał udział w rozprawie przed Sądem pierwszej instancji (działającym w niniejszej sprawie jako Sąd drugiej instancji), to należna mu z tego tytułu opłata wynosi 180 zł. Powiększona ona została o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, czego wymaga brzmienie § 4 ust. 3 rozporządzenia. W świetle powyższego w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.