VIII SAB/Wa 25/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w L. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę 1. zobowiązuje Wojewodę [...] do rozpoznania wniosku [...] S.A. z siedzibą w L. z dnia 27 października 2022 r. w terminie 30 dni od zwrotu akt do organu; 2. stwierdza, że Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz [...] S.A. z siedzibą w L. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga [...] S.A. z siedzibą w L. (dalej: inwestor, skarżący, strona, [...], wnioskodawca) na bezczynność Wojewody Mazowieckiego (dalej: organ, Wojewoda), polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Stan faktyczno-prawny sprawy przedstawia się następująco: W dniu 27 października 2022 r. inwestor, działający przez pełnomocnika, złożył w organie wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji pod nazwą: "Budowa sieci elektroenergetycznej 15 kV w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] kablowa linia SN 15 kV)". Pismem z 18 listopada 2022 r. znak: [...] Wojewoda, powołując art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2022 r. poz. 2000, dalej: k.p.a.), wezwał pełnomocnika inwestora do uzupełnienia wniosku pod względem formalnym, w terminie 30 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Organ wskazał, że we wniosku o pozwolenie na budowę oraz w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy: 1) prawidłowo wskazać dane nieruchomości, tj. pełny numer jednostki ewidencyjnej oraz pełny numer obrębu ewidencyjnego, 2) spełnić wszystkie wymagania określone w art. 33 § 1-3 k.p.a., jeżeli zamiarem inwestora jest działać przez pełnomocnika, ponieważ brak jest pełnomocnictwa dla inwestycji wskazanej we wniosku o pozwolenie na budowę, 3) dołączyć do wniosku oryginał bądź urzędowo poświadczoną za zgodność z oryginałem ostateczną decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego wraz z załącznikiem graficznym, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351, dalej: P.b.), ponieważ dołączona do wniosku decyzja Wójta Gminy G. z 21 maja 2020 r. jest kolorową kopią. Wezwanie zostało stronie doręczone 25 listopada 2022 r., na które inwestor odpowiedział pismem z 28 listopada 2022 r. wskazując, że podniesione przez Wojewodę okoliczności nie stanowią braków formalnych, o których mowa w art. 64 § 2 k.p.a. Wnioskodawca stwierdził, że wniosek o pozwolenie na budowę i oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne zostały wypełnione prawidłowo, ponieważ w obu dokumentach podano identyfikatory działek. Natomiast identyfikator działki ewidencyjnej zbudowany jest według schematu określonego w Załączniku nr 5 do rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2021 r. poz. 1390, dalej: rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków) i zawiera w sobie zarówno jednostkę, jak i obręb ewidencyjny. W ocenie wnioskodawcy załączone pełnomocnictwo uprawnia do reprezentowania inwestora w sprawie administracyjnej zainicjowanej wnioskiem z 27 października 2022 r., bowiem zostało udzielone na całe zadanie, a nie na konkretny projekt. Cały zaś ciąg pełnomocnictw poświadczony notarialnie oraz wydruk z KRS dotyczący wnioskodawcy został dołączony do wniosku. W odniesieniu natomiast do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wnioskodawca wskazał, że została ona przedłożona w kopii, ponieważ taką możliwość przewiduje art. 33 ust. 2b P.b. W związku z powyższym Wojewoda w piśmie z 28 grudnia 2022 r. znak: [...], powołując art. 64 § 2 k.p.a., pozostawił wniosek o pozwolenie na budowę z 27 października 2022 r. bez rozpoznania, stwierdzając, że inwestor nie uzupełnił skutecznie wymaganych braków formalnych. W uzasadnieniu pisma organ odniósł się do zasadności stawianych w wezwaniu wymogów formalnych złożonego wniosku o pozwolenie na budowę. Pismem z 4 stycznia 2023 r. wnioskodawca wniósł do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) ponaglenie w związku z niezałatwieniem przez Wojewodę w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. sprawy z wniosku strony o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji, znak: [...]. GINB w piśmie z 27 stycznia 2023 r. poinformował, że ponaglenie nie może zostać rozpatrzone, ponieważ wpłynęło do organu wojewódzkiego już po załatwieniu wniosku, a więc nie mieści się w granicach uprawnień przyznanych stronie w art. 37 § 1 k.p.a., a tym samym brak jest podstaw do jego załatwienia w drodze postanowienia, o którym mowa w art. 37 § 6 k.p.a. Jednocześnie GINB pouczył, że na pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13). Pismem z 20 lutego 2023 r. [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji pod nazwą: "Budowa sieci elektroenergetycznej 15 kV w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] kablowa linia SN 15 kV". Skarżący zarzucił naruszenie następujących przepisów: 1) art. 64 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wniosek z 27 października 2022 r. posiada braki formalne przez stronę nieuzupełnione, podczas gdy zarówno treść wniosku, jak i załączone oraz przesłane w uzupełnieniu dokumenty, nie dowodzą istnienia braków formalnych, 2) art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i § 2, art. 36 § 3 k.p.a. przez ich niezastosowanie i niezałatwienie sprawy w terminie. W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu wyroku, 2) stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi skarżący zajął stanowisko tożsame jak w piśmie z 28 listopada 2022 r., uznając, że wniosek wraz z załączonymi dokumentami nie zawiera braków formalnych, których uzupełnienia żądał organ. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty podnoszone w toku postępowania w odniesieniu do wymaganych braków formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 t.j. dalej: p.p.s.a.) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, które powinno zakończyć się decyzją czy postanowieniem. Na wstępie wskazać należy, że w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli organ nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji, mamy do czynienia z bezczynnością organu administracji publicznej. Z bezczynnością organu mamy do czynienia również w sytuacji nieuzasadnionego pozostawienia podania (wniosku) bez rozpoznania. W uchwale składu siedmiu sędziów z 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) wskazał, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (wszystkie orzeczenia publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). W uchwale tej NSA stwierdził, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej, to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. Dodać należy, że NSA w postanowieniu z 22 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 1140/21, wskazał, iż uchwała NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, w której uznano, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., nie ma zastosowania w sprawie ze skargi na bezczynność, w której wniosek został pozostawiony bez rozpoznania, z uwagi na bezskuteczny upływ terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Odmienna wykładnia prowadziłaby bowiem do pozbawienia strony prawa do sądu, w sytuacji gdy organ pozostawi jej podanie bez rozpoznania. Wniesienie skargi na bezczynność byłoby niemożliwe w sytuacji braku możliwości wniesienia ponaglenia po pozostawieniu podania bez rozpoznania. Ochrona sądowa w tym przypadku byłaby iluzoryczna, gdyż teoretycznie stronie przysługiwałaby skarga na bezczynność, jednak zawsze byłaby ona odrzucana. W związku z tym Sąd rozpoznał przedmiotową skargę na bezczynność Wojewody w wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę sieci elektroenergetycznej 15 kV w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...], pomimo tego, że ponaglenie w niniejszej sprawie zostało wniesione 4 stycznia 2023 r. (data nadania pisma na poczcie), a więc już po pozostawieniu wniosku o wydanie ww. decyzji bez rozpoznania pismem z 28 grudnia 2022 r. W tym miejscu wymaga również podkreślenia, że wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę jest podaniem w rozumieniu art. 63 § 1 k.p.a. W świetle zatem art. 63 § 2 k.p.a., wniosek taki powinien zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych, którymi w tego rodzaju sprawach są przepisy zawarte w art. 33 ust. 2 P.b. (określające załączniki do wniosku o pozwolenie na budowę), w tym wydane na podstawie art. 33 ust. 2d rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie określenia wzoru formularza wniosku o pozwolenie na budowę (Dz.U. z 2021 poz. 410, dalej: rozporządzenie w sprawie określenia wzoru formularza wniosku o pozwolenie na budowę). Postępowanie organu w przypadku stwierdzenia braków formalnych podania zostało natomiast uregulowane w art. 64 k.p.a. W świetle tego przepisu jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania (§ 1). Jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (§ 2). Zauważyć jednak należy, że zarówno wymagania odnośnie do treści i formy podania, wskazane w art. 63 § 1 i 2 k.p.a., jak i wymagania właściwe tylko wnioskowi o wydanie pozwolenia na budowę, mają zapewnić możliwość nadania sprawie biegu. Ocena merytoryczna zgłoszonego przez stronę żądania, jak i załączonych do podania dokumentów, możliwa jest bowiem dopiero w stadium wyjaśniającym postępowania prowadzonego w sprawie. W tym też stadium możliwe jest podjęcie czynności dowodowych mających na celu wszechstronne ustalenie stanu faktycznego sprawy, tak aby możliwe było dokonanie oceny co do wystąpienia w sprawie przesłanek materialnoprawnych. Oznacza to, że wezwanie do usunięcia baków formalnych podania, które dokonywane jest w stadium wstępnym postępowania, może dotyczyć jedynie tych braków, które uniemożliwiają nadania biegu sprawie. Braki te nie powinny przy tym dotyczyć kwestii materialnoprawnych, które są przedmiotem badania dopiero w stadium wyjaśniającym postępowania. Za bezpodstawne uznać należy także wzywanie strony - w trybie art. 64 § 2 k.p.a.- do podania informacji będących w posiadaniu organu lub do przedłożenia pełnomocnictwa, które uprzednio zostało już dołączone przez pełnomocnika do akt sprawy (por. wyrok WSA w Olsztynie z 22 lutego 2018 r., sygn. akt II SAB/Ol 2/18, publ. Lex nr 2459984). Zaskarżona przez stronę czynność materialno-techniczna była skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych wniosku o pozwolenie na budowę, określonych w wezwaniu z 18 listopada 2022 r. W pierwszej więc kolejności oceny wymaga zasadność skierowania do skarżącego tegoż wezwania. W ocenie Sądu niezasadne było żądanie usunięcia braku formalnego wniosku z 27 października 2022 r. przez prawidłowe wskazanie danych nieruchomości, tj. zdaniem organu zarówno we wniosku, jak i oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane brakowało podania pełnego numeru jednostki oraz pełnego numeru ewidencyjnego działek inwestycyjnych. W tym zakresie Sąd wskazuje, że strona przedmiotowy wniosek o pozwolenie na budowę złożyła w postaci papierowej na aktualnym druku, zgodnym ze wzorem zawartym w załączniku do rozporządzenia w sprawie określenia wzoru formularza wniosku o pozwolenie na budowę. W przypadku zaś formularza w postaci papierowej zamiast identyfikatora działki ewidencyjnej można wskazać jednostkę ewidencyjną, obręb ewidencyjny i numer działki ewidencyjnej oraz arkusz mapy, jeżeli występuje. Z tej wskazówki, zawartej pod indeksem 4 w punkcie 6 formularza wniosku, wynika, że nie jest wykluczone w przedmiotowym wniosku podanie identyfikatora działki ewidencyjnej, zamiast obrębu ewidencyjnego i jednostki ewidencyjnej. Taka sama wskazówka znajduje się pod indeksem 4 w punkcie 3 formularza złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (PB-5), który z kolei jest zgodny ze wzorem, zawartym w załączniku do rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 25 czerwca 2021 r. w sprawie wzoru oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (Dz.U. z 2021 poz. 1170), wydanym na podstawie art. 32 ust. 5 pkt 2 P.b. Wystarczające zatem, zarówno we wniosku o pozwolenie na budowę z 27 października 2022 r., jak i w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stanowiącym załącznik do tego wniosku wymieniony w art. 33 ust. 2 pkt 2 P.b., było zamieszczenie identyfikatora działki ewidencyjnej, zamiast żądanych w wezwaniu z 18 listopada 2022 r. pełnych numerów jednostki ewidencyjnej i obrębu ewidencyjnego nieruchomości. Zauważyć przy tym należy, że identyfikator działki ewidencyjnej zbudowany jest według schematu określonego w Załączniku nr 5 do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków i zawiera w sobie zarówno jednostkę ewidencyjną, jak i obręb ewidencyjny. Konstrukcja identyfikatora ewidencyjnego wynika z kolei z podziału administracyjnego kraju, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 49 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. z 2021 r. poz. 955), tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia, stosowania i udostępniania krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju oraz związanych z tym obowiązków organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 157, poz. 1031). W odniesieniu do kwestionowanego przez organ pełnomocnictwa należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 33 § 3 k.p.a. w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. W niniejszej sprawie [...], reprezentowana przez dwóch członków Zarządu: wiceprezesa J. F. i wiceprezesa S. K., zgodnie z reprezentacją wynikającą z KRS, udzielili 4 lutego 2019 r. pełnomocnictwa ogólnego W. N., który następnie 17 października 2019 r. udzielił pełnomocnictwa S. L. (oba pełnomocnictwa poświadczone notarialnie wraz z wydrukiem z KRS aktualnym na datę 26 października 2022 r. dołączone do wniosku o pozwolenie na budowę). Z treści tego ostatniego pełnomocnictwa wynika, że zostało ono udzielone przez inwestora pełnomocnikowi S. L. w ramach opracowania projektu budowlano-wykonawczego pt.: "PBW przebudowy linii 15 kV Z. 2 odg. K. 1, 2 S. 1, 2, C., W., M., gm. G.– [...]" (umowa nr [...]). Zgodnie z § 1 pkt a) tegoż pełnomocnictwa S. L. jest upoważniony do występowania w imieniu [...] do administracji państwowej i samorządowej o wydanie decyzji i pozwoleń związanych z realizacją projektu budowlanego. W złożonym wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym załączone są założenia projektowe zgodne z treścią udzielonego pełnomocnictwa, co świadczy o tym, że przedmiotowy projekt jest częścią większego założenia projektowego, objętego pełnomocnictwem. Z dołączonej do projektu decyzji Wójta Gminy G. z 21 maja 2020 r. znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego również wynika, że w ramach wnioskowanej inwestycji polegającej na przebudowie sieci elektroenergetycznej 15 kV Z. odg. K. 1, 2 S. 1, 2 C., W., M., gm. G.– [...] znajduje się m.in. budowa elektroenergetycznej kablowej linii średniego napięcia 15 kV, objęta przedmiotowym wnioskiem o pozwolenie na budowę. W tym miejscu należy przypomnieć, że dopuszczalne jest uzyskanie jednej decyzji lokalizacyjnej dla całości inwestycji i kilku pozwoleń na budowę, obejmujących poszczególne jej etapy (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 2924/18, publ. Lex nr 3128757). Zatem pełnomocnictwo S. L. obejmuje całe zadanie, w ramach którego jednym z etapów inwestycji jest budowa sieci elektroenergetycznej wskazanej w projekcie i we wniosku z 27 października 2022 r. W związku z tym, zdaniem Sądu, nie występuje podnoszony przez organ w wezwaniu z 18 listopada 2022 r. brak pełnomocnictwa dla inwestycji wskazanej we wniosku o pozwolenie na budowę. Wezwanie organu do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego wniosku obejmowało również dołączenie przez inwestora oryginału bądź urzędowo poświadczonej za zgodność z oryginałem ostatecznej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wraz z załącznikiem graficznym, w miejsce załączonej kopii tej decyzji. W ocenie Sądu Wojewoda pominął w tym zakresie treść art. 33 ust. 2b P.b., z którego wynika, że do wniosku o pozwolenie na budowę, zamiast oryginałów, można dołączyć kopie dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 3, 4 i 7-10 P.b. (pkt 3 dotyczy załącznika w postaci decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu). Przepis art. 33 ust. 2b P.b. został dodany przez art. 6 pkt 9 lit. b) ustawy z dnia 10 grudnia 2020 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 11) zmieniającej ustawę Prawo Budowlane z dniem 1 lipca 2021 r. Tak więc w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę obowiązywał już art. 33 ust. 2b P.b., umożliwiający inwestorowi dołączenie załącznika w postaci decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci kopii, zamiast oryginału. Mając powyższe wywody na uwadze Sąd uznał, że braki wniosku z art. 64 § 2 k.p.a. muszą być tego rodzaju, że powodują w konsekwencji bezskuteczność złożonego wniosku (por. wyrok NSA z 11 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 1971/19, publ. Lex nr 2787832). Skoro więc w niniejszej sprawie organ niezasadnie zastosował przepis art. 64 § 2 k.p.a. i na jego podstawie pozostawił wniosek o pozwolenie na budowę bez rozpoznania, to tym samym pozostaje on w bezczynności, o której mowa w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Do dnia wniesienia skargi Wojewoda nie załatwił bowiem merytorycznie wniosku z 27 października 2022 r. w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę w terminach określonych w przepisach art. 35 § 3 k.p.a., z którego wynika, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (...). W tym stanie rzeczy Sąd, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Wojewodę do rozpoznania wniosku strony z 27 października 2022 r. o wydanie pozwolenia na budowę w terminie 30 dni od zwrotu akt (punkt 1 wyroku). Jednocześnie, działając na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził w punkcie 2 wyroku, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem wynikała z błędnego zastosowania przepisu art. 64 § 2 k.p.a., będącego skutkiem wadliwej oceny charakteru wskazanych w wezwaniu z 18 listopada 2022 r. braków formalnych wniosku o pozwolenie na budowę. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 210 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 poz. 265 t.j.).