VIII SAB/Wa 15/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi L. L. na bezczynność Prezesa Koła Łowieckiego [...] w S. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Koła Łowieckiego [...] w S. do rozpatrzenia wniosku L. L. z dnia [...] października 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2. stwierdza, że bezczynność Prezesa Koła Łowieckiego [...] w S. w rozpatrzeniu ww. wniosku skarżącego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezesa Koła Łowieckiego [...] w S. na rzecz skarżącego L. L. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga L. L. ( dalej jako: "skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dn. [...] lutego 2020r. na bezczynność Koła Łowieckiego [...] w S. w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dn. [...]października 2019r. Skarżący, zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. 1997 Nr 78 poz. 483 ze zm.), art. 13 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2016 poz. 1764 ze zm., dalej jako: UDDP) poprzez nieudostępnienie informacji publicznej bądź brak wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w terminie ustawowym, wnosiósł: 1/ Zobowiązanie Koła Łowieckiego [...] w S. do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt zobowiązanemu, 2/ O rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym bez wzywania stron, 3/ Zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu złożonej skargi skarżący podniósł, że w dniu [...].10.2019 r. wysłał listem poleconym na adres Koła Łowieckiego [...] w S. wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w którym żądał udostępnienia informacji w zakresie udostępnienia kserokopii uchwały walnego zgromadzenia koła oraz czterech protokołów z posiedzeń Zarządu Koła Łowieckiego, w których brał udział. W dniu [...].11.2019 r., otrzymał odpowiedź w której poinformowana go, że informacje z wniosku posiada Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w R. i tam ma się zwrócić z wnioskiem o udostępnienie informacji. Następnie w dniu [...].11.2019 r., wysłał na adres Koła Łowieckiego [...] pismo z ponagleniem do udzielenia odpowiedzi na podstawie art. 37 kpa. W dn. [...].01.2020r. Koło Łowieckie [...] udzieliło wyjaśnienia, że sprawa jego wniosku została przekazana do analizy prawnej. Ponadto skarżący podniósł, że kwestia zaliczenia kół łowieckich do grona podmiotów objętych regulacją art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z 28 listopada 2013 r., sygn. akt I OZ 1155/13, stwierdził, że koła łowieckie są "innymi podmiotami wykonującymi zadania publiczne" w rozumieniu powyższej normy. Wykonują one bowiem zadania administracji państwowej związane z łowiectwem w rozumieniu art. 1 ustawy Prawo łowieckie. Zatem, w świetle przepisów ustawy Prawo łowieckie, Polski Związek Łowiecki wykonuje m. in. zadania administracji państwowej związane z wyrażonym w art. 5 oraz art. 74 ust. 2 Konstytucji obowiązkiem ochrony środowiska naturalnego. Jednocześnie skarżący wskazał, że Koło Łowieckie [...] w S. w pismach z dnia [...].11.2019 i [...].01.2020 r., żądanej informacji nie udostępniło, nie wezwało też wnioskodawcy do wykazania przesłanki ważnego społecznego interesu do otrzymania informacji, nie wydało decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub nie umorzyło postępowania i nie wskazano także, że żądana informacja jest informacją przetworzoną lub może ingerować w prywatność, jedynie w lakoniczny sposób informowano go o czynnościach, które nie są wskazane w ustawie i nie dotyczą udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Koło Łowieckie [...] w S. w piśmie z dn. [...] marca 2020r. wniosło o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu swojego stanowiska ww. organ podniósł, że skarżący, pismem skierowanym dnia [...].10.2019 r. do Zarządu Koła Łowieckiego "[...]" w S. wniósł o udostępnienie: 1/ Protokołów z posiedzeń Zarządu we wskazanych dniach, 2/ Protokołu z Walnego Nadzwyczajnego Zgromadzenia Członków Koła Łowieckiego "[...]" w S. z dnia [...].08.2019r, 3/ Listy członków Koła Łowieckiego "[...]" w S. na dzień [...].08.2019 r., 4/ Listy obecności Kolegów Myśliwych obecnych na zebraniu Nadzwyczajnym. Jednocześnie pismo zostało skierowane do Zarządu Okręgowego PZŁ R.. W odpowiedzi na powyższy wniosek, została Skarżącemu przekazana informacja iż jego wniosek został skierowany do Zarządu Okręgowego PZŁ R. wraz z żądaną dokumentacją. U podstaw tej decyzji legło włączenie Zarządu Okręgowego PZŁ . w krąg podmiotów objętych wnioskiem Skarżącego. W związku z powyższym jednostką właściwą do rozpoznania wniosku Skarżącego, winien być Zarząd Okręgowy PZŁ w R.. Jednocześnie Koło Łowieckie [...] w S. wskazało, że skarga powinna zostać oddalona z następujących względów: 1/ Skarżący wadliwie skierował skargę, albowiem skierował ją przeciwko Kołu Łowieckiemu "[...]" a nie wskazanemu organowi co stanowi uchybienie formalne skargi. Koło Łowieckie działa przez wyspecjalizowany do realizacji celów organ jakim jest Zarząd Koła. Ten z kolei doceniając wagę wniosku, skierował sprawę do Zarządu Okręgowego PZŁ w R. o czym powiadomił Skarżącego Wskazać tu należy iż czynem swoim Zarząd Koła pozbawił sprawę statusu bezczynności, albowiem sprawa została przekazana do kompetencji organu nadrzędnego a Skarżący o powyższym został poinformowany. 2/ Ponad powyższe wskazać należy iż Skarżący przyjmuje nieograniczony zakres konstytucyjnego prawa do uzyskania informacji o działalności organów oraz osób pełniących funkcje publiczne. Według organu nie można stosować tego rodzaju rozumienia pojęcia informacja publiczna, albowiem istnieje sfera działalności która nie podlega prawu o informacji publicznej. W sprawie należy stwierdzić, że część żądanych przez skarżącego dokumentów nie jest informacją publiczną i jako związana z ochroną danych osobowych nie podlega upublicznieniu. Ponadto należy mieć na względzie, że skarżący został usunięty z Koła Łowieckiego i skutkuje to ograniczeniem jego uprawnień w dostępie do danych dotyczących Koła Łowieckiego. 3/ Koło Łowieckie podniosło także, że skarżący nie wykazał interesu publicznego 4/ Zarząd Koła powołał się wreszcie na orzeczenie NSA z 18.02.2016 r. w sprawie I OSK 1104/15 zgodnie z którym nie jest w szczególny sposób zobowiązany do udzielania informacji jak z wniosku skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która odbywa się na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Ponadto Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 4 p.p.s.a.( przedmiotem skargi jest zarzut bezczynności organu). Wyjaśnić należy, że przez bezczynność należy rozumieć sytuację, w której dany podmiot, mimo ciążącego na nim obowiązku, w terminie ustalonym przez obowiązujące przepisy nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Wniesienie skargi na tak rozumianą bezczynność jest uzasadnione nie tylko w razie niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także i w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie ocenił, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Natomiast na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1330), zwanej dalej u.d.i.p., której przepisy stanowiły podstawę rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, bezczynność polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, nie podejmuje takiej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Jedynie w przypadku, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W tym samym terminie, jak wynika z art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, o ile stwierdzi, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, na przykład wynikające z ograniczeń w dostępie do informacji publicznej, określonych w art. 5 u.d.i.p. Stwierdzić należy, że bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji podmiot taki: - nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), albo - nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), albo - nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Wniesioną skargą skarżący zwalcza bezczynność Koła Łowieckiego [...] w S. w zakresie udostępnienia informacji publicznej w postaci: 1/ protokołów z posiedzeń Zarządu Koła Łowieckiego [...] w . w dn. [...].07.2018r., [...].11.2018r., [...].05.2019r., [...].06.2019r. 2/ protokołu z Walnego Nadzwyczajnego Zebrania Członków Koła Łowieckiego [...]w S. z dn. [...].08.2019r. 3/ listy członków Koła Łowieckiego [...] w S. na dzień [...].08.2019r. 4/ listy obecności członków Koła Łowieckiego [...] w S., którzy byli obecni na Zebraniu Nadzwyczajnym w dn. [...].08.2019r. wraz z potwierdzeniem obecności. Skarżący wniósł o udostępnienie mu ww. dokumentów w formie kserokopii. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności kategorie podmiotów wskazane w punktach 1-5 tego przepisu. Kwestia zaliczenia kół łowieckich do grona podmiotów objętych tą regulacją była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 28 listopada 2013 r. (sygn. akt I OZ 1155/13 - publ. CBOSA) jednoznacznie stwierdził, że koła łowieckie są właśnie "innymi podmiotami wykonującymi zadania publiczne" w rozumieniu powyższej normy. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela to stanowisko. Należy bowiem zauważyć, że koła łowieckie wykonują zadania administracji państwowej związane z łowiectwem w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2033 ). Są one podstawowymi podmiotami wydzierżawiającymi obwody łowieckie, a zatem to na nich, na dzierżawionym obwodzie, spoczywa obowiązek realizacji celów i zadań łowiectwa, tj. prowadzenia gospodarki łowieckiej rozumianej – w myśl art. 8 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie – jako element ochrony środowiska przyrodniczego, obejmującego ochronę zwierząt łownych, gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej. Nadto koła łowieckie współpracują z jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, albowiem sporządzane przez nie roczne plany łowieckie, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza lub prezydenta miasta), podlegają zatwierdzeniu przez nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe. W ocenie Sądu informacje objęte wnioskiem L. L. z dnia [...]. 10.2019 r. winny zostać uznane za informacje publiczne. Kwestia ta nie budzi wątpliwości, skoro skarżący domagał się szeregu informacji dotyczących funkcjonowania koła łowieckiego. W tym miejscu jeszcze raz należy przypomnieć, że do Polskiego Związku Łowieckiego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dn. 7 kwietnia 1989r. Prawo o stowarzyszeniach ( t.j. Dz U z 2019r. poz. 713). Stowarzyszenia jako podmioty realizujące w powierzonym zakresie funkcje publicznoprawne są obowiązane do informowania i udostępniania danych dotyczących spraw i czynności pozostających w ich kompetencji. Przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji w trybie informacji publicznej w niniejszej sprawie są dokumenty statutowe wynikające z działalności koła łowieckiego jako stowarzyszenia publicznoprawnego. W tej sytuacji należy uznać, że powyższe informacje mają charakter informacji publicznej i podlegają udostępnieniu, o czym Sąd orzekł w pkt. 1 wyroku na podstawie art. 149§1 pkt. 1 p.p.s.a. Jednocześnie mając na uwadze postanowienia statutu Polskiego Związku Łowieckiego, które regulują m.in. kwestie działalności kół łowieckich i kompetencje poszczególnych organów statutowych ( §48 ust.1 pkt.1ww. statutu), należy uznać, że to prezes koła łowieckiego, jako kierujący bieżącą pracą koła i reprezentujący je na zewnątrz, jest uprawniony i zobowiązany do rozpoznania przedmiotowego wniosku i udzielenia wnioskowanej informacji publicznej ( vide wyrok NSA z dn. 20.11.2019r. sygn. I OSK 4344/18, www. cbois. gov.pl). Natomiast rozważając charakter bezczynności w udostępnieniu wnioskowanych informacji publicznych, należy mieć na względzie, że utrwalonego orzecznictwa wynika, iż rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 2 p.p.s.a. jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości w okolicznościach danej sprawy można stwierdzić, że w sposób oczywisty naruszono prawo (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2019 roku, I OSK 1189/17, CBOSA). Rażące naruszenie prawa jest postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 grudnia 2018 r., sygn. VIII SAB/Wa 43/18,CBOSA). Kwalifikacja naruszenia prawa jako "naruszenie rażące" musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, a zachodzi w razie braku woli organu do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa i jest pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 listopada 2018 r., sygn. II SAB/Po 74/18, CBOSA). W ocenie Sądu bezczynność Koła Łowieckiego [...] w S. w niniejszej sprawie nie wynika z okoliczności mających cechy rażącego naruszenie prawa, lecz z błędnego przeświadczenia, że część żądanych przez skarżącego informacji nie stanowi informacji publicznej, a ponadto, że skarżący jako wykluczony z Koła Łowieckiego nie jest uprawniony do ich uzyskania. Z tej przyczyny orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205§1 p.p.s.a. zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł, obejmującą uiszczony wpis od skargi ( pkt. 3 wyroku).