VIII SA/Wa 979/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu wniosku R. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi R.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia utrzymać w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 19 stycznia 2017 r.

Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2017 r. referendarz sądowy przyznał R. P. zgodnie z wnioskiem prawo pomocy w zakresie całkowitym. W dniu 2 lutego 2017 r. (data nadania w placówce pocztowej) skarżący złożył sprzeciw od tego postanowienia podnosząc, że z jego komparycji wynika, że sprawa jest rozpoznawana "na posiedzeniu niejawnym w Radomiu przez Sąd z Warszawy", czego sobie nie życzy "z obawy matactwa". Wojewódzki Sąd Administracyjny w zważył, co następuje: Sprzeciw jest niezasadny. Stosownie do art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", od postanowień dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. W rozpoznawanej sprawie strona wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu wystąpiła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym może nastąpić, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Sytuacja materialna skarżącego, który jest tymczasowo aresztowany, została oceniona w postanowieniu referendarza z dnia 19 stycznia 2017 r. jako uzasadniająca zastosowanie instytucji prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Postanowienie to jest zatem dla skarżącego korzystne bowiem w całości uwzględnia jego wniosek. W złożonym sprzeciwie skarżący nie zakwestionował powyższego rozstrzygnięcia, natomiast podniósł, że z obawy matactwa "nie życzy sobie", by sprawa była rozpoznawana przez "Sąd w Radomiu". Rozpoznając złożony sprzeciw Sąd nie znalazł podstaw do zmiany postanowienia z dnia 19 stycznia 2017 r. Jednocześnie Sąd podkreśla, że skarżący skorzystał z możliwości złożenia wniosku o wyłączenie sędziów Wydziału VIII WSA w Warszawie, co wynika z akt sprawy i w tym trybie może kwestionować wydane rozstrzygnięcia. Natomiast przy rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy ocenie, zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. podlega wyłącznie merytoryczne uzasadnienie sprzeciwu i prawidłowość wydanego przez referendarza rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.