VIII SA/Wa 929/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi kasacyjnej G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 929/16 na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w zakresie ustalenia warunków zabudowy 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...]; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] na rzecz G. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2014 roku, syg. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2013 roku, poz. 267 ze zm. dalej jako k.p.a.) po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym odwołania G. K. od decyzji Burmistrza I. z dnia [...] listopada 2013 roku, znak [...] o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej decyzji Burmistrza I. z dnia [...] marca 2013 roku, znak [...] ustalającej warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonej przez [...] sp. z oo z siedzibą w W., polegającej na budowie [...] sztuk elektrowni wiatrowych o mocy [...] MW każda wraz z niezbędną infrastrukturą obejmującą budowę drogi dojazdowej o szerokości nie przekraczającej [...] m, budowę utwardzonych najazdów i zjazdów, ułożenie kabli energetycznych SN do wprowadzenia mocy z turbin wiatrowych do planowanego GPZ – tu wraz ze złączami kablowymi, ułożenie kabli światłowodowych wraz ze studniami kablowymi, budowę placów montażowych przy stanowiskach turbin na działkach oznaczonych numerem ewidencyjnym [...],[...],[...],[...],[...] położonych w P., gmina I. – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i stwierdził, że wyżej opisana decyzja ostateczna Burmistrza I. z dnia [...] marca 2013 roku , znak [...] wydana została z naruszeniem prawa. Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją Burmistrza I. z dnia [...] listopada 2013 roku, znak: [...] odmówiono G. K. uchylenia decyzji ostatecznej Burmistrza I. z dnia [...] marca 2013 roku, znak: [...] ustalającej warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonej przez [...] sp. z oo z siedzibą w W., polegającej na budowie [...] sztuk elektrowni wiatrowych o mocy [...] MW każda wraz niezbędną infrastrukturą na działkach oznaczonych numerem ew. [...],[...],[...],[...],[...] położonych w P. gmina I.. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że G. K. nie może być stroną w postępowaniu głównym. Jest ona właścicielem działek nr ew. [...],[...] położonych w P., które nie graniczą bezpośrednią z działką na której jest planowana inwestycja. Organ stwierdził, że planowana elektrownia wiatrowa nie będzie negatywnie oddziaływać na nieruchomość G. K.. Na terenie tej nieruchomości nie będzie przekroczona norma hałasu, emisji zanieczyszczeń czy też inne uciążliwości. Obszar oddziaływania inwestycji zamyka się zdaniem organu w granicach działek lokalizacyjnych. W odwołaniu G. K. wskazywała, że posiadana przez nią nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania elektrowni wiatrowej. Podkreślała, że była stroną postępowania w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji. Nadto argumentowała, że organ nie odniósł się do podnoszonego przez nią zarzutu naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania wskazał, że w dniu [...] marca 2013 roku Burmistrz I. ustalił warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonej przez [...] sp. z oo polegającej na budowie [...] elektrowni wiatrowych o mocy do [...] MW każda wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach ewidencyjnych nr [...],[...],[...],[...] położonych w P., gmina I.. G. K. nie brała udziału w sprawie jako strona. W dniu [...] sierpnia 2013 roku G. K. złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyżej powołaną decyzją wskazując jako podstawę wznowienia art. 145 §1 pkt 4 i 5 k.p.a. Argumentowała, że nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym mimo, że jej nieruchomość znajduje się w bliskiej odległości od planowanej inwestycji. O wydaniu decyzji dowiedziała się w dniu [...] lipca 2013 roku. Zarzucała, że organ nie mógł wydać dla tego samego przedsięwzięcia objętego jedną decyzją środowiskową kilkunastu decyzji ustalających warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy uznał, że nieruchomość G. K.( działki nr [...] i [...]) położone w P. jest położona w obszarze oddziaływania inwestycji. Nie ma znaczenia, że ta nieruchomość jest oddalona od działki, która ma być przedmiotem zainwestowania o kilkaset metrów i jest terenem rolniczym, w części niezabudowanym bowiem istotne jest, iż będzie faktyczne oddziaływanie inwestycji na jej nieruchomość w postaci hałasu z generatora turbiny czy łopat wiatraka). W takim przypadku bezspornym jest, iż G. K. miałaby interes prawny o którym mowa w art. 28 k.p.a. aby być stroną takiego postępowania, co pokazuje, że zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Odnośnie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. tj. wyjścia na jaw nowych i istotnych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji. Przede wszystkim nie można uznać ewentualnego negatywnego oddziaływania inwestycji na sąsiednie nieruchomości, bowiem ta kwestia była przedmiotem oceny w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej. Nadto za taką okoliczność w ocenie organu nie można uznać włączenia do inwestycji działki nr [...] zamiast działki [...]. Niemniej w ocenie organu odwoławczego wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie może skutkować uchyleniem decyzji z [...] marca 2013 roku. Lokalizacja zamierzonej inwestycji tj. stanowisk turbin na działkach oznaczonych nr ew. [...],[...],[...],[...],[...] położonych w K. S. nie wpłynie na możliwość zagospodarowania nieruchomości skarżącej – działek nr [...] i [...]. Jest to bowiem w przeważającej części teren rolniczy, niezabudowany, położony wśród innych działek o takim samym przeznaczeniu. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła G. K. gdzie zarzucała ona naruszenie przepisów art. 151 § 2 i art. 146 § 2 k.p.a. poprzez wadliwe uznanie przez organ odwoławczy, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie dotychczasowej decyzji – tj. decyzji Burmistrza I. z dnia [...] marca 2013 roku ustalającej warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonej przez [...] sp. z oo polegającej na budowie [...] sztuk elektrowni wiatrowych o mocy [...] MW każda wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach oznaczonych nr [...],[...],[...],[...] położonych w P.. W uzasadnieniu skargi wskazywała, że argumentacja organu odwoławczego jest rażąco błędna i pomija całkowicie merytoryczną argumentację odnoszącą się do przesłanek wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Argumentowała, że organ odwoławczy w myśl zasady dwuinstancyjności dokonując badania decyzji nie może ograniczyć się tylko do jej kontroli, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Nieprawidłowo ustalono, że nie wystąpiła w postępowaniu przed organami obu instancji przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Z treści wniosku, jak z późniejszych pism można wywnioskować, że nowe dowody, czy też nowe okoliczności odnoszą się do decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W ocenie skarżącej nie było podstaw do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji pod względem kontynuacji funkcji sąsiedniej zabudowy( zasada dobrego sąsiedztwa), jak również nie został spełniony warunek wymagający uzyskania zgody właściwego ministra rolnictwa i rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze, a wydana decyzja jest niezgodna z decyzją środowiskową wydaną dla tego przedsięwzięcia. Wszystkie te kwestie zostały pominięte przez organ odwoławczy, który poprzestał na pobieżnej analizie akt i bezkrytycznym przyjęciu rozstrzygnięcia organu I Instancji co do postępowania głównego, a nadto nie zweryfikował argumentów skarżącej odnośnie istnienia ,, uciążliwości ‘’ planowanych przedsięwzięć w związku z budową turbin wiatrowych. Organ odwoławczy prawidłowo uznał, że skarżąca została pominięta jako strona w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, czym została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to błędnie uznał, że wystąpiły okoliczności wymienione w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – brak stwierdzenia istnienia nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dacie wydania decyzji, lecz nie były znane organowi. Nadto organ nie wyjaśnił dogłębnie dlaczego w postępowaniu wznowieniowym mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej tj. decyzji Burmistrza I. z [...] marca 2013 roku. W tej kwestii organ odwoławczy w sposób lakoniczny odniósł się do zarzutów podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu i w toku postępowania. Same stwierdzenia nie poparte żadną merytoryczną analizą materiału dowodowego sprawy, ani też dokładną analizą decyzji wydanej w trybie zwykłym dowodzą o istotnym naruszeniu przez organ odwoławczy przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca podnosiła, że to na organach administracji spoczywał obowiązek przeprowadzenia szczególnie starannej oceny, czy istotnie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 146 § 2 k.p.a. pozwalające na uznanie, że w sprawie zapaść mogłaby tylko decyzja identyczna z decyzją ostateczną, a kwestionowaną w postępowaniu wznowieniowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2014 roku, syg. akt VIII SA/Wa 400/14 oddalił skargę. W ocenie Sądu samo rozstrzygniecie organu odwoławczego należało uznać co do zasady za słuszne. Sąd zgodził się z organem odwoławczym, że skoro nieruchomość skarżącej jest położona w obszarze oddziaływania inwestycji, to skarżąca legitymuje się interesem prawnym, którym mowa w art. 28 k.p.a. w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zakończonym decyzją z [...] marca 2013 roku. Następnie Sąd wskazał, że skoro organ odwoławczy ustalił istotną kwestię wstępną tj. że skarżąca jest stroną postępowania w sprawie warunków zabudowy zakończonej wyżej powołaną decyzją, to obowiązkiem organu I Instancji ponownie rozpoznającego sprawę będzie ocena przesłanek wznowienia wskazywanych przez G. K.. Organ oceni przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Uchybienia organu I Instancji nie mogły być sanowane przez w postępowaniu odwoławczym, ponieważ naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności o której mowa w art. 15 k.p.a. Sąd ostatecznie oddalił skargę biorąc za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( DZ.U z 2012 roku, poz. 270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.). Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej G. K. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 października 2016 roku, syg. akt II OSK 1523/15, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że doszło do naruszenia art. 141 §4 w związku z art. 153 p.p.s.a. ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku i zawarte w nim wskazania są sprzeczne z treścią rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy uchylił decyzję organu I Instancji i stwierdził, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wyroku przyjęto, że z uwagi na zakres ustaleń decyzji Burmistrza I. z dnia [...] listopada 2013 roku ograniczony wyłącznie do stwierdzenia, że G. K. nie ma przymiotu strony, nie mógł czynić ustaleń co do występowania przesłanek wznowienia postępowania i co do ponownego rozpoznania sprawy rozstrzygniętej decyzją Burmistrz I. z [...] marca 2013 roku, znak [...]. Pomimo takiej oceny Sąd oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sprzeczna ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowi naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Oddalając wyrokiem z dnia 5 stycznia 2017 roku skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zgodził się z organem odwoławczym, iż w sprawie wystąpiły podstawy do wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 146 § 2 k.p.a. ponieważ w wyniku wznowienia mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Sąd uznał, że wszystkie okoliczności sprawy zostały wyjaśnione, a zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że nie ma podstaw do wydania innej decyzji. Nadto w ocenie Sądu nie wystąpiła podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1pkt 5 k.p.a. – wyjścia na jaw nowych okoliczności lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydawał decyzję. W skardze kasacyjnej G. K. powołując się na przepisy art. 173 § 1, art. 174 pkt 2 oraz art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( DZ.U z 2012 roku, poz. 1101 ze zm. dalej jako p.p.s.a.) zaskarżyła wyrok Sądu I Instancji w całości zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo iż w toku postępowania administracyjnego przy wydawaniu ostatecznej decyzji Burmistrz I. z dnia [...] marca 2013 roku, znak: [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji doszło do oczywistego naruszenia przepisu art. 7 ust.2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych( DZ.U z 2004 roku, nr 121, poz. 1266 ze zm. dalej ustawa o ochronie gruntów) w związku z art. 61 ust.1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym( DZ.U z 2012 roku, poz. 647 ze zm. dalej jako ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) w brzmieniu obowiązującym na dzień 11 marca 2013 roku, tj. braku uzyskania uprzedniej zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na dokonanie zmiany przeznaczenia gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I – III pow. 0,5 ha na cele nierolnicze w formie decyzji administracyjnej uzyskanej w toku procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a co powinno prowadzić do wydania przez Sąd I Instancji orzeczenia kasatoryjnego wobec decyzji i nakazanie organowi odwoławczemu ponowne rozpoznanie sprawy i zbadanie czy możliwe jest zastosowanie przepisu art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Kolejny zarzut odnosił się do naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczne uzasadnienie wyroku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej G. K. podnosiła, że Sąd oddalając skargę uchybił zadaniu przeprowadzenia kontroli legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2014 roku. Wskazywał, iż celem wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla której nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna dla konkretnej zabudowy. Wydanie takiej decyzji musi być poprzedzone przeprowadzeniem przez organ postępowania wyjaśniającego w zakresie przesłanek, o których mowa w art. 61 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie skarżącej została pominięta okoliczność, że dla przedmiotowej inwestycji zachodziła konieczność uzyskania zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze na podstawie przepisów ustawy o ochronie gruntów, na których zlokalizowana jest inwestycja. Wymóg uzyskania takiej zgody w stanie prawnym obowiązującym w 2013 roku wykluczał możliwość uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z uwagi na konieczność uchwalenia planu miejscowego. Ze znajdujących się w aktach sprawy informacji wynika, że inwestycja jest zlokalizowana na działkach ewidencyjnych o nr [...],[...],[...],[...] stanowiące użytki rolne o łącznej powierzchni [...] ha, wśród których grunty orne klasy [...][...] i [...][...] występują na łącznej powierzchni [...] ha. Skarżąca wskazała, że zmiana przeznaczenia terenu inwestycji, której skutkiem jest przeznaczenie na cele budowlane, obejmuje cały obszar wydzielony pod postacią działki ewidencyjnej, nie zaś tylko powierzchnię faktycznie zajętą pod zlokalizowaną inwestycję( wyrok NSA z 6 grudnia 2012 roku, syg. akt II OSK 1442/11). W związku z tym na dzień wydawania decyzji o warunkach zabudowy tj. [...] marca 2013 roku wymagana była uprzednia zgoda ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na dokonanie zmiany przeznaczenia gruntów stanowiących użytki rolne klasy [...] – [...] o pow. [...] ha na cele nierolnicze wydana w formie decyzji administracyjnej. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy, po stwierdzeniu że skarżąca powinna być stroną postępowania o wydanie warunków zabudowy, powinien też rozpoznać podnoszony w toku postępowania zarzut braku zgody ministra właściwego na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolne. Uczestnik postępowania [...] sp. z oo W. w dniu [...] maja 2017 roku złożył pismo procesowe wnosząc o nieorzekaniu w trybie autokontroli oraz przedstawieniu skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Wskazywał, że w sprawie występuje brak podstaw do zastosowania autokontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny jest władny uchylić wyrok i na tym samym posiedzeniu rozpoznać sprawę gdy uzna, że w sprawie zachodzi nieważność albo gdy podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione. W sprawie nie zachodzi przesłanka nieważności postępowania – art. 183 § 2 p.p.s.a. Drugą przesłanką jest oczywista zasadność podstaw skargi kasacyjnej i dotyczy ona wyłącznie sytuacji, w której podstawy, na których opiera się skarga kasacyjna są nie tylko zasadne, ale trafne już na pierwszy rzut oka, bez konieczności przeprowadzania pogłębionej analizy prawnej. W swojej skardze skarżąca kasacyjnie powołując podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenia prawa procesowego – art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. by następnie odnieść się do przepisów prawa materialnego - art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów w związku z art. 61 ust.1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie uczestnika postępowania powołane w skardze przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) i art. 151 p.p.s.a. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca, chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. zobowiązana jest bezpośrednio powiązać taki zarzut z wytykiem naruszenia konkretnych przepisów, których jej zdaniem uchybił sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy. Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia wyrokiem przepisu art. 151 p.p.s.a. W ocenie uczestnika również nie doszło do naruszenia wskazywanych w uzasadnieniu skargi przepisów art. 7 ust.2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów. Podnosił, iż pojęcie zwartego obszaru projektowanego budzi spory w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych w czasie prowadzenia postępowania co do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Organ wydając decyzję przyjął wykładnię, że zwarty obszar projektowany do zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze obejmuje wyłącznie teren faktycznie przeznaczony pod planowane zamierzenie. W ocenie uczestnika postępowania nie doszło również do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżąca kasacyjnie nawet nie zamieściła uzasadnienia podstawy kasacyjnej, mimo, że uzasadnienie jest obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej. Tylko wyjątkowo dopuszcza się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, gdy uniemożliwia instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Skarżąca kasacyjnie złożyła pismo w sprawie z dnia [...] maja 2017 roku, w którym poparła zarzuty wywiedzione w skardze kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 179a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Powyżej przytoczony przepis wprowadza wyjątek od zasady dewolutywności skargi kasacyjnej i został wprowadzony przez ustawodawcę w związku z realizacją zasady ekonomiki postępowania. W ocenie Sądu zaistniała konieczność zastosowania powołanego przepisu, gdyż podstawy skargi kasacyjnej z pkt 1 są oczywiście usprawiedliwione. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie w której ją wydano dotknięte było wadą przewidzianą, między innymi w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Stosownie do wyżej powołanego przepisu w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowania. U podstaw tej przesłanki wznowienia postępowania leży naruszenie zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). Oznacza to, że w ponownie prowadzonym po wznowieniu postępowaniu, organy administracji publicznej są obowiązane zagwarantować stronie możliwość obrony jej praw i interesów w toczącym się postepowaniu. Odmowa uchylenia decyzji w postępowaniu po wznowieniu może nastąpić tylko wówczas, gdy organ po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 kpa stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia. Odmowa uchylenia decyzji, orzeczona z powołaniem się na art. 146 § 2 k.p.a., wymaga przekonującego wskazania, że w sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Rozstrzygnięcie jednak co do istoty sprawy we wznowionym postępowaniu na podstawie art. 146 § 2 k.p.a. nie może nastąpić przy jednostronnej tylko ocenie sprawy. Zgodnie z podstawową zasadą postępowania administracyjnego, w każdej sprawie w toku postępowania organy orzekające podejmują niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwiają sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony( art. 7 k.p.a.) Zastosowanie art. 146 § 2 k.p.a. wchodzi w grę jedynie wtedy gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Przy czym granice postępowania rozpoznawczego sprawy administracyjnej wyznaczone są rozstrzygniętą decyzją ostateczną. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania dopuszczalne jest wyłącznie rozstrzygnięcie tożsamej pod względem podmiotowym, przedmiotowym i podstawy prawnej sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt I SA 1289/99). Jeżeli strona nie brała udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, to została pozbawiona możliwości składania wniosków i podnoszenia zarzutów wobec dotychczas zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Stąd tak ważne jest to uprawnienie dla strony postępowania, w rozumieniu art. 28 w związku z art. 7 k.p.a., które musi być także zabezpieczone w postepowaniu wznowieniowym. Dotyczy to w szczególności oceny spełniania przez wnioskodawcę wymagań, wynikających z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 -5 ustawy o warunkach zabudowy( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2015 roku, syg. akt II OSK 1903/13). Zatem po pierwszym etapie postępowania wznowieniowego, w którym bada się zaistnienie przesłanek wznowienia postępowania, czy znajdują uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym, rozpoczyna się kolejny etap tego postępowania związany z rozstrzygnięciem na nowo sprawy, w której wznowiono postępowanie. G. K. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Burmistrza I. z dnia [...] marca 2013 roku ustalającej dla inwestora [...] sp. z oo sposób zagospodarowania i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] sztuk elektrowni wiatrowych, o mocy [...] MW każda, z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...] w miejscowości P.. W zarzutach skargi podnosiła, iż toku postępowania wznowieniowego pominięto ocenę, czy teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Wskazywała, iż z dniem 26 maja 2013 roku, nowelą z dnia 8 marca 2013 roku( DZ.U z 2013 roku, poz. 503) zmieniono art. 7 ust.2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów w ten sposób, iż wyłączono kryterium obszarowe dotyczące możliwości odrolnienia użytków rolnych klas [...] – [...] o pow. W sytuacji gdy przedmiotowa inwestycja była zlokalizowana częściowo na użytkach rolnych klas [...] – [...], to kwestia ta winna być przedmiotem ponownej oceny, w postępowaniu wznowieniowym, co trafnie zauważyła skarżąca kasacyjnie G. K.. Nierozważenie tego zarzutu nie dawało podstaw do uznania, iż zachodzą przesłanki z art. 146 § 2 k.p.a. Przesłanka do zastosowania tego przepisu, sytuacji gdy strona nie brała w nim udziału, będzie występować dopiero wtedy gdy w wyniku ponownego merytorycznego rozpoznania istoty sprawy, organ uzna, że należy wydać decyzję w treści odpowiadającą decyzji dotychczasowej. W związku z powyższym należy uznać, iż faktycznie doszło do naruszenia wskazanych przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) i art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami art. 7 ust.2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów w związku z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie dokonano ponownej oceny przesłanek do wydania decyzji o warunkach zabudowy w kontekście spełniania wymogów. Podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione w szczególności, jeżeli sąd ,, od razu’’ ocenia jako uzasadnione zarzuty i żądania w skardze kasacyjnej. Pojęcie ,,oczywistości’’ mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że powołane podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione bez dokonywania głębszej analizy tekstu powołanych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia. Zdaniem Sądu taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie w odniesieniu do zarzutu wywiedzionego w pkt 1 wniesionej skargi. Z tych względów brak ponownej oceny przesłanek do wydania decyzji o warunkach zabudowy oczywiście naruszał przepisy postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) i art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami ustawy o ochronie gruntów i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie dawał podstawy do uznania, iż zachodzą przesłanki z art. 146 § 2 k.p.a. Należy nadto zauważyć, iż organ pierwszej instancji zasadniczo oparł swoje rozstrzygnięcie uznając brak legitymacji procesowej po stronie G. K., a dopiero organ odwoławczy uznał skarżącą jako stronę postepowania i orzekł reformatoryjnie. W związku z powyższym biorąc za podstawę art. 179a w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. orzeczono jak sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 i art. 205 § 1 p.p.s.a.