VIII SA/Wa 820/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 lipca 2025 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.

Postanowieniem z 14 lipca 2025 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z 30 maja 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie sprawy: Decyzją Nr [...] z dnia 26 lipca 2023 r., Starosta P. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu wraz z projektem architektoniczno-budowlanym i udzielił D. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce ew. nr [...], jednostka ewidencyjna P. [...], obręb ewidencyjny K. [...]. Następnie Starosta P., na wniosek inwestora, decyzją z 14 lutego 2024 r., nr [...], stwierdził wygaszenie własnego rozstrzygnięcia z 26 lipca 2023 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Postanowieniem z 30 maja 2025 r., nr [...], znak: [...] (sprostowanym własnym postanowieniem z 12 czerwca 2025 r., nr [...], znak: [...]), Wojewoda [...] odmówił wszczęcia, na wniosek J. K., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty P. z 14 lutego 2024 r., nr [...] dotyczącej wygaszenia decyzji Starosty P. nr [...] z dnia 26 lipca 2023 r. dotyczącej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu wraz z projektem architektoniczno-budowlanym i udzielenia D. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce ew. nr [...], obręb ewidencyjny K. [...] . Uzasadniając postanowienie wskazał, iż z wniosku z dnia 16 kwietnia 2025 r., jednoznacznie wynika, że J. K. – właścicielka działki nr [...] sąsiadującej z terenem inwestycji nie ma legitymacji do występowania jako strona w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji wygaszającej decyzję o pozwoleniu na budowę. W tej sytuacji zasadna była odmowa wszczęcia postepowania w oparciu o art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej k.p.a.). Na powyższe postanowienie Wojewody [...] z 30 maja 2025 r. J. K. złożyła zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Rozpoznając zażalenie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej GINB, organ odwoławczy) zaskarżonym postanowieniem na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] (dalej organ I instancji). GINB wyjaśnił, że organ administracji publicznej odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, gdy stoją temu na przeszkodzie okoliczności natury podmiotowej (brak legitymacji procesowej po stronie wnioskodawcy) lub przedmiotowej (np. gdy w tej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie co do istoty). W orzecznictwie, stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Wygaszona decyzja Starosty P. z 26 lipca 2023 r., nr [...] została wydana na podstawie art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 628 ze zm.) i dotyczyła udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. J. K. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem zarówno ww. decyzji, jak i rozstrzygnięcia organu stopnia podstawowego z 14 lutego 2024 r., nr [...], stwierdzającego jej wygaszenie. Swój interes prawny do kwestionowania ww. decyzji Starosty P. z 14 lutego 2024 r, wywodzi z bycia współwłaścicielką działki nr ewid. [...]w miejscowości [...], gm. P., sąsiadującej z działką inwestycyjną. Jak podkreślił organ odwoławczy, zgodnie z obowiązującą linią orzeczniczą, przymiot strony w sprawie dotyczącej wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę nie może być oceniany na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jest to bowiem przepis, który dotyczy wyłącznie spraw w przedmiocie pozwolenia na budowę. Do wszelkich innych spraw, do których również należy sprawa wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę ma zastosowanie zasada ogólna oceny przymiotu strony wynikająca z art. 28 k.p.a., kładąca nacisk na interes prawny strony w danej sprawie, a nie na znajdowanie się w obszarze oddziaływania. W zakresie kręgu stron postępowania w sprawie wygaszenia pozwolenia na budowę należy wskazać, w ocenie GINB, że rozpoczęcie, czy też kontynuowanie rozpoczętych robot, zależy wyłącznie od woli adresata decyzji (inwestora). W przypadku rezygnacji z realizacji z budowy przez Inwestora, konsekwencja dotyka wyłącznie tego inwestora, wpływając jedynie na jego własne indywidualne uprawnienie, z którego rezygnuje. W żadnym stopniu nie może natomiast wpływać na uprawnienia pozostałych stron postępowania zakończonego wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż strony te na podstawie tej decyzji nie nabyły jakiegokolwiek uprawnienia. W związku z powyższym w sprawie dotyczącej wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę stroną postępowania jest co do zasady wyłącznie inwestor, który jest adresatem normy z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego (stanowiącej o wygaśnięciu pozwolenia na budowę). Jak stwierdził GINB, J. K. nie przysługuje interes prawny do złożenia skutecznego wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z 14 lutego 2024 r., nr [...]. Z kolei odnosząc się do argumentów dotyczących "braku możliwości wyegzekwowania należytego potwierdzenia przywrócenia stanu poprzedniego", "pozostawienia nas bez żadnego zabezpieczenia wobec zaistniałej sytuacji na działce [...]" oraz "pominięcia zupełnie wpływu na moją działkę, ograniczeń w korzystaniu i wykonywaniu prawa własności" wskazać należy zdaniem GINB, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Starosty P. z 14 lutego 2024 r., nie ma związku z możliwością "wyegzekwowania należytego potwierdzenia przywrócenia stanu poprzedniego". Obowiązek ten wynika z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a nie z pozwolenia na budowę. Inwestor nie ma obowiązku realizacji inwestycji na którą otrzymał pozwolenie na budowę i ma prawo w każdej chwili i na każdym etapie zrezygnować z budowy. Jednocześnie wygaszenie pozwolenia na budowę nie ma wpływu na obowiązki inwestora związane z realizacją robot budowlanych. Organ odwoławczy zaznaczył, że interes prawny w takim postępowaniu posiada wyłącznie inwestor. Skarżącej przysługuje zaś możliwość zwrócenia się w zacytowanych kwestiach do właściwego powiatowego inspektora nadzoru budowlanego lub dochodzenia swoich praw na drodze cywilnoprawnej. Ze względu na formalny charakter niniejszego rozstrzygnięcia, merytoryczne zarzuty nie mogły zostać poddane ocenie w ramach niniejszego postępowania. W analizowanej sprawie przedmiotem oceny była jedynie formalnoprawna dopuszczalność wszczęcia postępowania nieważnościowego. W nawiązaniu do zarzutu nieprzeprowadzenia postępowania nieważnościowego z urzędu należy wskazać jak podano w uzasadnieniu, że organ nadzoru budowlanego nie jest związany granicami żądania. Końcowo GINB zaznaczył , że rozstrzygnięcie Starosty P. z 30 maja 2025 r. zostało sprostowane postanowieniem organu stopnia podstawowego z 12 czerwca 2025 r., nr [...], znak: [...] - w ten sposób że "na stronie nr 1, wiersz 5 od góry słowo "DECYZJA" zastępuje się słowem "POSTANOWIENIE". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. K. (dalej skarżąca), zaskarżyła w całości rozstrzygnięcie GINB, zarzucając: - naruszenie powołanych art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., przez niezasadne stwierdzenie, że nie przysługuje jej interes prawny do złożenia skutecznego wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia 14.02.2024r. w sprawie nr [...], gdyż zgodnie z art. 28 k.p.a. w sprawie wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę nie przysługuje przymiot strony i są to indywidualne uprawnienia inwestora, gdy tymczasem czynności podjęte przez inwestora na działce [...] w K. w postaci rozpoczętej budowy domu mieszkalnego całkowicie przekraczają zasady wykonywania własności i opierają się na decyzji Starosty P, z dnia 26.07.2023r. nr sprawy [...] dotyczącej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego rażąco naruszającą prawo i w sposób niedopuszczalny ograniczającą własność i zabudowę działki nr [...] stąd ma interes prawny aby decyzja Starosty P. z dnia 14.02.2024r. w sprawie nr [...] o wygaszeniu decyzji Starosty P. z dnia 26.07.2023r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu wraz z projektem architektoniczno-budowlanym budynku mieszkalnego podlegała unieważnieniu a decyzja Starosty P. z dnia 26.07.2023r. nr [...]określona powyżej została wyłączona całkowicie z obrotu, - błąd w ustaleniach faktycznych przez bezpodstawne przyjęcie, iż nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty P. z dnia 26.07.2023r. nr [...], jak i z dnia 14.02.2024 r. w sprawie nr [...], gdy w rzeczywistości brała udział i doszło w jej ocenie do podstępnego uzyskania zrzeczenia się z odwołania od decyzji z dnia 26.07.2023 r. nr [...], - naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a., - naruszenie art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 7b, art. 8 § 1, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zupełne pominięcie w ustaleniach, że rezygnacja z uprawnień i wygaszenie decyzji Starosty P. z dnia 26.07.2023 r. nr sprawy [...] na wniosek inwestora prowadzi do: -omijana prawa i obowiązków nałożonych postanowieniem nr [...] z dnia 23.01.2024 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w sprawie [...], - naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie należytej i pogłębionej analizy kryteriów ustalania interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, - ponadto ustalenia organu nie odpowiadają wymogom art. 80 i 107 § 3 k.p.a. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji (postanowienia) w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi rozwinęła postawione zarzuty, akcentując, iż organy nienależycie oceniły jej interes prawny. W odpowiedzi na skargę Głowny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, zaś sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). W zaskarżonym do Sądu postanowieniu GINB przyjął, że skarżąca nie ma interesu prawnego w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji tego organu z 14 lutego 2024 r. w sprawie pozwolenia na budowę. Sąd podziela to stanowisko, ponieważ znajduje ono uzasadnienie w okolicznościach faktycznych sprawy oraz w przepisach prawa. Po pierwsze, z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że organ pierwszej I instancji stwierdza wygaśnięcie decyzji, która stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa (np. art. 37 Prawa budowlanego) albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z tą drugą przesłanką stwierdzenia wygaśnięcia decyzji - organ uznał, że decyzja o pozwoleniu na budowę, stała się bezprzedmiotowa i orzeczenie o wygaśnięciu pozwolenia budowlanego leży w interesie strony. Przede wszystkim Sąd podziela stanowisko organu, zgodnie z którym legitymację skarżącej do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o wygaszeniu na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. pozwolenia budowlanego należy badać na podstawie art. 28 k.p.a., a nie art. 28 ust 2 Prawa budowlanego dlatego, że jest to przepis, który dotyczy wyłącznie spraw w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zgodnie z ugruntowanym poglądem wyrażanym zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie (por. m.in. wyrok NSA z dnia 20 października 2011r., sygn. II OSK 1479/10, wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 marca 2011r., sygn. II SA/Kr 172/18, A. Gliniecki [red.], "Prawo budowlane. Komentarz", wyd. III, opubl. WK 2016), przymiot strony w sprawie dotyczącej wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę nie może być oceniany na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, ponieważ jest to przepis, który dotyczy wyłącznie spraw w przedmiocie pozwolenia na budowę. Przepis ten jest wyjątkiem od zasady ogólnej, zatem nie powinien być interpretowany rozszerzająco, lecz powinien znaleźć zastosowanie wyłącznie w takim zakresie, w jakim wprost przewidział to ustawodawca. Przedmiot sprawy dotyczącej wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę jest inny niż zezwolenie inwestorowi na rozpoczęcie i prowadzenie robót budowlanych. Do wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę ma zastosowanie zasada ogólna oceny przymiotu strony wynikająca z art. 28 k.p.a., kładąca nacisk na interes prawny strony w danej sprawie, a nie na znajdowanie się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Dla wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest istotne, czy określony podmiot (jego nieruchomość) znajduje się w obszarze oddziaływania, lecz znaczenie ma kwestia, czy domagający się dopuszczenia do udziału w takiej sprawie podmiot ma interes prawny w jej rozstrzygnięciu. Interesy prawne realizowane w obu postępowaniach – w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i w postępowaniu w sprawie wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę – są przy tym diametralnie różne. O ile w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę interes prawny sąsiadów sprowadza się do ochrony przysługujących im praw rzeczowych do nieruchomości, o tyle w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia tego pozwolenia interes prawny ma wyłącznie inwestor, a polega on na dążeniu do zachowania w obrocie prawnym przysługującego mu pozwolenia. Stroną w sprawie, której przedmiotem jest wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na budowę, co do zasady powinien być zatem tylko inwestor. Celem, a zarazem istotą tego postępowania jest bowiem eliminowanie w określonych w nim warunkach z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę wyłącznie w interesie publicznym, a więc z przyczyn, dla których Prawo budowlane jako regulacja z zakresu prawa publicznego zostało wprowadzone do systemu prawa. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, oparte na poglądach doktryny, że przepis dotyczący wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę w żadnym razie nie jest regulacją, która może być wykorzystywana do załatwiania sporów pomiędzy inwestorem i jego sąsiadami powstających w czasie realizacji inwestycji na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (por. A. Plucińska-Filipowicz [red.], M. Wierzbowski [red.], "Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany", opubl. LEX/el. 2019, A. Gliniecki [red.], j.w.). Zatem nie jest zasadne powołanie się przez skarżącą, że jej działka sąsiaduje z działką inwestycyjną objętą pozwoleniem na budowę, a ponadto że była stroną w poprzednich postępowaniach. W wyroku II OSK 3357/19 z 3 listopada 2022 r., NSA stwierdził, że oddziaływanie inwestycji objętej wnioskowaną decyzją do wygaszenia nie ma znaczenia. Ponadto w sprawie źródłem interesu prawnego nie jest także okoliczność, że skarżąca została uznana za stronę w innym postępowaniu, dotyczącym pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu skarżąca nie ma interesu prawnego (art. 28 k.p.a.) w złożeniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej wygaszenia pozwolenia budowlanego udzielonego D. K.. Interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest kategorią materialnoprawną. O charakterze interesu (prawny czy faktyczny) przesądza zatem treść przepisów prawa materialnego (szerzej na ten temat: A. S. D., Interes prawny w polskim prawie administracyjnym, Warszawa 2008, s. 74 i nast. oraz podany tam przegląd stanowisk wyrażanych w literaturze). Mogą to być również przepisy, z których co prawda nie wynikają wprost konkretne uprawnienia dla strony, ale wynika "sytuacja jakoś przez prawo chroniona, np. jakaś korzyść, której prawo pozwala oczekiwać, możność dążenia do jakiegoś skutku prawnego, możność obrony przed ograniczeniem zdobytych już uprawnień itd." (J. Zimmermann: Konstrukcja interesu prawnego w sferze działań Naczelnego Sądu Administracyjnego, [w:] Gospodarka, Administracja, Samorząd, Księga jubileuszowa prof. Teresy Rabskiej, red. H. Olszewski, B. Popławska, Poznań 1997, s. 610). W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w piśmiennictwie prawniczym podkreśla się przede wszystkim, że dla ustalenia istnienia interesu prawnego konieczne jest wykazanie realnego i bezpośredniego związku pomiędzy sytuacją prawną wnioskodawcy a przedmiotem postępowania. W świetle powyższych rozważań, w ocenie Sądu, rozstrzygnięcie polegające na odmowie wszczęcia postępowania z uwagi na brak przymiotu strony przysługującego J. K. w sprawie dotyczącej stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Starosty P. z 14 lutego 2024 r., jest prawidłowe. Podstawy istnienia po stronie skarżącej interesu prawnego we wszczęciu postępowania nie mogą stanowić przepisy art. 140 i 144 kc. Wpływ inwestycji na interesy osób trzecich, w tym wywodzonych z prawa własności nieruchomości sąsiedniej, oceniany jest w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, gdzie przymiot strony jest analizowany odrębnie, przez pryzmat przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W tym przypadku decyzja o pozwoleniu na budowę jest ostateczna, służy jej zatem domniemanie zgodności z prawem, w tym w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Nie można uznać za źródło omawianego interesu prawnego także faktu, że skarżąca została uznana za stronę w postępowaniu dotyczącego pozwolenia na budowę, której miałoby dotyczyć ewentualne rozstrzygnięcie o wygaśnięciu. Możliwość podniesienia takiego zarzutu procesowego nie powoduje automatycznie zdaniem Sądu powstania po stronie skarżącej interesu prawnego w powyższym rozumieniu, ale generuje co najwyżej interes faktyczny. Ewentualny fakt, że położenie nieruchomości skarżącej w obszarze oddziaływania inwestycji zdecydowało o przyznaniu jej statusu strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę, nie może przekładać się na automatyczne przyjęcie, że zyskała ona interes prawny we wszczęciu postępowania o wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Od interesu prawnego dającego prawa strony należy odróżnić interes faktyczny, który nie jest chroniony przez obowiązujące normy prawne. W przypadku bowiem interesu faktycznego dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa. Interes faktyczny w postepowaniu administracyjnym może mieć więc każdy, kto ze względu na swoją rzeczywistą sytuację lub subiektywne przekonanie, jest zainteresowany rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej. W ocenie Sądu podnoszona przez skarżącą argumentacja świadczyć może jedynie o posiadaniu przez nią interesu faktycznego. Brak jest bowiem naruszenia norm prawa materialnego, które mogłyby świadczyć o posiadaniu przez skarżącą interesu prawnego w ww. postepowaniu. Kwestie prowadzonych postępowań przez Powiatowego Inspektora Budowlanego w P. powinny być rozstrzygnięte przez organy nadzoru budowlanego. Z powyższego wynika, że postawione w skardze zarzuty naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 oraz art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. nie zasługują na uwzględnienie. Również Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze pozostałych przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny W Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.