VIII SA/Wa 741/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 25 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 22 września 2023 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza S. z dnia 31 lipca 2023 r. znak: [...] w zakresie punktu 2 (drugiego) odmawiającego przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od 1 lutego 2023 r. do 30 czerwca 2023 r.; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżącego K. S. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżoną decyzją z 22 września 2023 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R.(dalej: organ odwoławczy, organ II instancji, Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej: k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza S. (dalej: Burmistrz, organ I instancji) z 31 lipca 2023 r., Nr [...]. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy: Burmistrz decyzją z 24 listopada 2022 r. Nr [...] przyznał K. S. na matkę A. S. specjalny zasiłek opiekuńczy w kwocie 620 zł miesięcznie na okres od 1 listopada 2022 r. do 31 października 2023 r. W trakcie pobierania ww. świadczenia wnioskiem z 3 lutego 2023 r. (data nadania korespondencji przez profesjonalnego pełnomocnika) K. S.(dalej: skarżący, strona, wnioskodawca) zwrócił się o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad matką A. S., urodzoną [...] października [...] r., która orzeczeniem Lekarza Orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R.z 22 października 2019 r. Nr [...] została uznana za trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji od sierpnia 2019 r. Do wniosku pełnomocnik skarżącego, powołując się na art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 390, dalej: u.ś.r.), dołączył oświadczenie o rezygnacji z przysługującego stronie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego z dniem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Decyzją z 31 marca 2023 r. znak: [...] Burmistrz odmówił wnioskodawcy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad matką na okres od 1 lutego 2023 r., wskazując w uzasadnieniu, że niepełnosprawność matki powstała po terminie przewidzianym w art. 17 ust. 1b u.ś.r., a dodatkowo przyznaniu wnioskowanego świadczenia sprzeciwia się art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. Kolegium, na skutek odwołania strony, decyzją z 15 maja 2023 r., znak: [...], uchyliło decyzję Burmistrza i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ odwoławczy wskazał, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz podjął rozstrzygnięcie z pominięciem tej części art. 17 ust. 1b u.ś.r., która w sposób niekonstytucyjny różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13). Poza tym zarzucił, że organ I instancji nie podjął czynności celem uchylenia decyzji o przyznaniu zasiłku dla opiekuna, by nie zachodziła negatywna przesłanka do przyznania wnioskowanego świadczenia z uwagi na art. 17 ust. 5 pkt 1lit. b u.ś.r. Pismem z 12 czerwca 2023 r., w wykonaniu wezwania organu I instancji z 7 czerwca 2023 r., pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku dla opiekuna, aby nie zachodziła już negatywna przesłanka do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Dodatkowo w piśmie z 15 czerwca 2023 r. sprecyzował, że o uchylenie decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku dla opiekuna wnosi od 1 lipca 2023 r. Decyzją z 17 lipca 2023 r. Nr [...] Burmistrz uchylił z dniem 1 lipca 2023 r. decyzję z 24 listopada 2022 r. Nr [...] o przyznaniu specjalnego zasiłku dla opiekuna. Pismem z 21 lipca 2023 r. pełnomocnik skarżącego zrzekł się prawa do złożenia odwołania od ww. decyzji. Decyzją z 31 lipca 2023 r. Nr [...]. Burmistrz, działając na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 i art. 17 ust. 5 u.ś.r., przyznał skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w kwocie 2.458 zł miesięcznie na okres od 1 lipca 2023 r. do bezterminowo. Jednocześnie odmówił przyznania tego świadczenia za okres od 1 lutego 2023 r. do 30 czerwca 2023 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że matka strony wymaga opieki oraz kontroli przez całą dobę, ponieważ od 2017 r. choruje przewlekle na chorobę [...]. Uznał, że syn niepełnosprawnej nie jest w stanie podjąć zatrudnienia i sprawować jednocześnie opiekę nad matką, dlatego przyznał skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne, poczynając od 1 lipca 2023 r. Burmistrz odmówił jednak przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką w okresie od 1 lutego 2023 r. do 30 czerwca 2023 r., ponieważ w tym czasie funkcjonowało ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Od powyższej decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie, żądając zmiany decyzji w tym zakresie i ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od 1 lutego 2023 r. do 30 czerwca 2023 r. Zaskarżonej w części decyzji zarzucił naruszenie: - art. 24 ust. 2 u.ś.r. poprzez niezastosowanie dyspozycji tego przepisu, zgodnie z którym prawo do świadczenia ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek o przyznanie świadczenia; - art. 27 ust. 5 u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że świadczenie pielęgnacyjne nie może być przyznane osobie, która ma już ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, - art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. poprzez jego nieprawidłową wykładnię, polegającą na uznaniu, że wyklucza on możliwość zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz specjalnego zasiłku opiekuńczego. Wskazaną na wstępie decyzją z 22 września 2023 r. znak: [...] Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że przeprowadzone postępowanie przed organem I instancji wykazało, że codzienna, stała i konieczna opieka skarżącego nad matką jest sprawowana prawidłowo. Wskazując na przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., Kolegium wskazało, że wprawdzie przepis ten wyklucza możliwość pobierania dwóch świadczeń jednocześnie, to nie uniemożliwia wyboru przez uprawnionego świadczenia także wówczas, gdy jedno z tych świadczeń jest przyznane wcześniejszą decyzją. Niemożliwe jest jednak przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego za okres, co do którego w obrocie prawnym pozostaje rozstrzygnięcie przyznające zasiłek dla opiekuna, które zostało – zgodnie z wolą pobierającego – skonsumowane (wyrok NSA z 14 września 2023 r., sygn. akt I OSK 1714/22). W przedmiotowej sprawie w obrocie do 30 czerwca 2023 r. pozostawała decyzja o przyznaniu skarżącemu specjalnego zasiłku opiekuńczego, która została uchylona dopiero decyzją Burmistrza z 17 lipca 2023 r. ze skutkiem prawnym od 1 lipca 2023 r. Decyzję tę organ I instancji podjął na wniosek pełnomocnika skarżącego, który w oświadczeniu z 15 czerwca 2023 r. wnosił o uchylenie decyzji z 24 listopada 2022 r. o przyznaniu stronie specjalnego zasiłku opiekuńczego właśnie od 1 lipca 2023 r. Wobec powyższego z dniem 1 lipca 2023 r. ustąpiła negatywna przesłanka do przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego, przewidziana w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., dlatego prawidłowo organ I instancji odmówił przyznania tego świadczenia za okres od 1 lutego 2023 r. do 30 czerwca 2023 r. Od powyższej decyzji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając jej uchylenia w całości oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w części, tj. w zakresie punktu odmawiającego przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od 1 lutego 2023 r. do 30 czerwca 2023 r., a także zasądzenia zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. Pełnomocnik skarżącego w skardze powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu, wskazując, że w świetle aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych decyzje organów obu instancji w zaskarżonym zakresie należy uznać za nieprawidłowe. Organ powinien bowiem przyznać wnioskodawcy świadczenie pielęgnacyjne za okres od 1 lutego 2023 r. do 30 czerwca 2023 r. w wysokości pomniejszonej o wypłacony specjalny zasiłek opiekuńczy. Fakt pobierania przez stronę specjalnego zasiłku opiekuńczego - w świetle jego oświadczenia o rezygnacji z tego świadczenia na rzecz prawa do świadczenia pielęgnacyjnego - nie mógł stanowić w niespornych okolicznościach rozpoznawanej sprawy przeszkody do przyznania korzystniejszego świadczenia od miesiąca złożenia wniosku, tj. od lutego 2023 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Spór, jaki zaistniał w przedmiotowej sprawie, dotyczy jedynie daty, od której winno być przyznane wnioskodawcy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Skarżący bowiem w pierwszej kolejności miał przyznany specjalny zasiłek opiekuńczy na matkę decyzją Burmistrza z 24 listopada 2022 r. na okres od 1 listopada 2022 r. do 31 października 2023 r., a następnie wnioskiem z 3 lutego 2023 r. wystąpił o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką. Zatem w takiej sytuacji doszło do zbiegu obu świadczeń jako możliwych do przyznania z tego samego powodu. Kwestię tę reguluje art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r., zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Natomiast w myśl art. 27 ust. 5 u.ś.r. w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: 1) świadczenia rodzicielskiego lub 2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub 3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub 4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku, gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Zachodziła zatem konieczność wyboru jednego z tych świadczeń. Odnosząc się do praktycznych aspektów skorzystania przez stronę z owego prawa wyboru, Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie akcentował, że wymaganie organu, aby strona w pierwszej kolejności zrezygnowała z przyznanego jej świadczenia, jeszcze przed zbadaniem, czy spełnia pozostałe warunki do otrzymania wybranego przez nią świadczenia, stawia stronę w trudnej sytuacji, wprowadza w stan niepewności i zrozumiałą obawę co do tego, czy uzyska wybrane ze świadczeń, w miejsce aktualnie otrzymywanego. Konieczność unikania tego rodzaju stanu niepewności co do rzeczywistych uprawnień strony (braku pewności prawa) nakazuje zaniechać czynienia przez organy administracji przeszkód w uzyskaniu przez stronę świadczenia wybranego (korzystniejszego), a przeciwnie, organy winny przedsięwziąć takie czynności, aby strona mogła z prawa wyboru skorzystać. W tym zakresie winny zastosować adekwatne do okoliczności sprawy rozwiązania proceduralne, które będą gwarantowały stronie urzeczywistnienie przewidzianego w art. 27 ust. 5 u.ś.r. prawa wyboru świadczenia. Podkreśla się przy tym, że to po stronie organu administracji publicznej leży obowiązek podjęcia takich działań, aby strona uprawniona do zbiegających się uprawnień nie została pozbawiona możliwości wyboru świadczenia, skoro może jej przysługiwać tylko jedno świadczenie (por. wyroki NSA: z 18 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1676/18; z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1175/18, z 13 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 235/18; z 19 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 300/19; z 15 września 2020 r., sygn. akt I OSK 2199/19; z 18 stycznia 2021 r., sygn. akt I OSK 2122/20; z 22 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 2508/20; z 4 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 304/21, z 6 października 2023 r., sygn. akt I OSK 18233/22; z 13 października 2023 r., sygn. akt I OSK 1895/22, wszystkie wyroki publ. CBOSA). Należy także zauważyć, że obowiązki organów administracji w powyższym zakresie nie zaczynają się dopiero od momentu złożenia przez stronę wyraźnego wniosku o wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji przyznającej uprawnienie do świadczenia wskazanego w art. 27 ust. 5 u.ś.r. w kolizji ze świadczeniem pielęgnacyjnym. Już z faktu złożenia wniosku o przyznanie jednego ze świadczeń wskazanych w ww. przepisie w sytuacji kolizji z innym realizowanym uprawnieniem może dostatecznie jasno wynikać uzewnętrznienie woli strony, zarówno w zakresie dokonania wyboru jednego spośród zbiegających się świadczeń, jak i w zakresie rezygnacji z wcześniej przyznanego świadczenia. W przedmiotowej sprawie organ I instancji nie powinien mieć wątpliwości co do rzeczywistej treści żądania zawartego we wniosku z 3 lutego 2023 r. Skarżący dołączył do niego oświadczenie, z którego wynikało, że z dniem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego rezygnuje z przysługującego prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, a zatem wyraźnie określił, które ze świadczeń wybiera. Treść oświadczenia, zdaniem Sądu, nie pozostawia wątpliwości co do intencji rezygnacji przez skarżącego już od miesiąca przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z mniej korzystnego specjalnego zasiłku opiekuńczego, które było w tym czasie na rzecz strony wypłacane. Należy w tym miejscu przywołać treść art. 24 ust. 2 u.ś.r., który przewiduje, że prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy do miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Tym samym zbędne były już dodatkowe informacje żądane przez organ I instancji, które dotyczyły określenia przez stronę czy i od jakiej daty wnosi o uchylenie decyzji o przyznaniu prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego (pisma pełnomocnika strony z 12 i 15 czerwca 2023 r.). W orzecznictwie akceptowane jest w takim przypadku jak przedmiotowa sprawa rozwiązanie prawne, polegające na możliwości uchylenia decyzji przyznającej stronie świadczenie, z którego rezygnuje, i jednoczesne przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, co mogłoby nastąpić w jednej decyzji, zapewniając ciągłość świadczeń zgodnie z dokonanym przez stronę wyborem. Rozstrzygnięcie w tym zakresie, stanowiąc element faktyczny sprawy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wskazuje na rezygnację z innego zbiegającego się uprawnienia, co likwiduje przesłankę negatywną, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., w sposób wskazujący na realizację prawa wyboru świadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 5 pkt 3 i 5 u.ś.r. (wyroki NSA: z 18 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1676/18; z 6 października 2021 r., sygn. akt I OSK 559/21; z 23 czerwca 2022 r., sygn. akt I OSK 408/22, publ. CBOSA). Następująca później kompensacja obu świadczeń za okres od miesiąca złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego do dnia wydania decyzji ma już tylko techniczny charakter i winna wiązać się z wypłatą różnicy pomiędzy niższym i wypłaconym już świadczeniem z tytułu specjalnego zasiłku opiekuńczego a wyższym świadczeniem opiekuńczym (por. wyroki NSA: z 6 października 2021 r., sygn. akt I OSK 559/21, z 14 czerwca 2022 r., sygn. akt I OSK 2308/20, z 24 marca 2023 r., sygn. akt I OSK 951/22, wszystkie publ. CBOSA). Zatem fakt pobierania przez stronę specjalnego zasiłku opiekuńczego w świetle oświadczenia o wyborze świadczenia korzystniejszego nie mógł stanowić przeszkody do przyznania korzystniejszego świadczenia od daty złożenia wniosku. Dokonanie wyboru, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., nie oznacza konieczności definitywnej rezygnacji z przyznanego już świadczenia przed otrzymaniem decyzji organu przyznającej drugie z tych świadczeń. Sam fakt, że na dany okres przyznano wcześniej (a nawet pobrano) świadczenie wymienione w art. 27 ust. 5 u.ś.r., co do zasady, nie wyklucza przyznania następnie, w uzasadnionym przypadku, na ten okres świadczenia pielęgnacyjnego, o ile zostanie zapewnione, że nie dojdzie do kumulatywnego pobrania obu tych świadczeń za ten sam okres. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy strona deklaruje gotowość zrzeczenia się wcześniej ustalonego prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Decyzja, mocą której skrócono okres, na który przyznano świadczenie uniemożliwiające przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, wydana na skutek dokonania wyboru, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., może zostać wydana z mocą wsteczną, co umożliwi przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r., od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami (por. wyrok NSA z 6 października 2023 r., sygn. akt I OSK 1823/22, publ. CBOSA). W konsekwencji należy uznać, że organy obu instancji nieprawidłowo zinterpretowały przepisy art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., art. 27 ust. 5 pkt 2 i 3 u.ś.r. w związku z art. 24 ust. 2 u.ś.r. Skarżący miał prawo oczekiwać ze strony Burmistrza działań zmierzających do przyznania wybranego przez siebie we wniosku z 3 lutego 2023 r. świadczenia, bez oczekiwania na odrębny wniosek o uchylenie prawa do świadczenia mniej korzystnego, ponieważ z art. 32 u.ś.r. wynika, że organ prowadzący postępowanie jest uprawniony do podejmowania również z urzędu działań w celu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji, w sytuacji gdy ulega zmianie sytuacja strony, mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych. To na organie spoczywa więc główny ciężar znalezienia takiego rozwiązania procesowego, które zagwarantuje realizację żądania nie tylko w zakresie ustalenia samego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ale również przyznania go na taki okres, jaki wynika z momentu złożenia stosownego wniosku. W tym miejscu Sąd wskazuje, że przyjęte przez skład orzekający wyżej przedstawione stanowisko dotyczące możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobie, która pobiera specjalny zasiłek opiekuńczy, od miesiąca, w którym złoży wniosek o przyznanie tego świadczenia wraz z oświadczeniem o rezygnacji z już otrzymywanego świadczenia, opiera się na wykładni systemowej oraz celowościowej omawianych przepisów u.ś.r. To stanowisko jest w orzecznictwie przeważające, w przeciwieństwie do drugiego, prezentowanego przez Kolegium w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne może być przyznane stronie dopiero wtedy, gdy z obrotu prawnego zostanie wyeliminowana (na skutek wyraźnego zrzeczenia się przez wnioskodawcę) wcześniejsza decyzja przyznająca tej osobie specjalny zasiłek opiekuńczy. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 14 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 poz. 265). Ponownie rozpoznając sprawę organy, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., będą zobowiązane uwzględnić zaprezentowaną w uzasadnieniu wykładnię przepisów art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., art. 27 ust. 5 pkt 2 i 3 u.ś.r. w związku z art. 24 ust. 2 u.ś.r.