VIII SA/Wa 72/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu wniosku W. M. o wstrzymanie wykonania decyzji sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji organu I instancji

Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. W. M. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji – Prezydenta Miasta R. z dnia [...] listopada 2015 r. stwierdzającej, że wypłacony zasiłek celowy na dofinansowanie zakupu leków jest świadczeniem nienależnie pobranym oraz nakładającej obowiązek jego zwrotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu skargi do sądu, Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§ 4). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). W niniejszej sprawie decyzja, której wstrzymania wykonania domaga się skarżący nakłada obowiązek zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z pomocy społecznej. Bez wątpienia zatem wykonanie tej decyzji stanowiłoby znaczną dolegliwość dla skarżącego i zachwiałoby jego kondycją finansową. Tym samym nie można wykluczyć, że mogłoby to spowodować trudne do odwrócenia skutki poprzez pozbawienie skarżącego środków do życia. Sąd zważył przede wszystkim, że skarżący, jak wynika z akt sprawy, jest osobą ubogą, bezrobotną, utrzymującą się głównie ze świadczeń pomocy społecznej oraz pomocy żywnościowej Caritas, co niewątpliwie umożliwia zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb związanych z bieżącym utrzymaniem i nie pozwala na poczynienie żadnych oszczędności. Mając powyższe na uwadze Sąd uwzględnił wniosek i orzekł jak w sentencji, stosownie do treści art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a.