VIII SA/Wa 70/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Leszek Kobylski, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Jeromin, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2026 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. P., A.P. i M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.

Syg. akt VIII SA/Wa 70/26 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia 21 listopada 2025 roku, znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postepowania administracyjnego( DZ.U z 2024 roku, poz. 572 dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym odwołań M. P., M.P., A. P. od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia 22 września 2025 roku, nr [...] ustalającej warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji zamierzonej przez [...] SA polegającej na budowie elektroenergetycznej stacji transformatorowej SN/nN na działkach nr ew. [...],[...],[...].[...]( obręb J., arkusz 157) oraz części działki nr [...]( obręb 0140 – D., arkusz 151, położonych w R. – orzekło - utrzymać zaskarżoną decyzję. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i ocena prawna. Decyzją Prezydenta Miasta R. z 22.09.2025 r.. Nr [...], znak: [...], ustalono warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji zamierzonej przez [...] S.A. polegającej na: Budowie elektroenergetycznej sieci kablowej średniego napięcia 15 kV oraz budowa elektroenergetycznej stacji transformatorowej SN/nN na działkach nr ewid. [...], [...], [...]', [...] (obręb 0150-J., arkusz 157) oraz części działki nr [...] (obręb 0140 - D., arkusz 151) położonych w R.. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że planowana inwestycja nie narusza przepisów prawa, wymagań ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walorów ekonomicznych przestrzeni jak również walorów architektonicznych i krajobrazowych. Odwołania od powyższej decyzji złożyli w ustawowym terminie M.P., A.P. oraz M.P.strony postępowania, podnosząc, m. in. że planowana inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /j. t. Dz. U. z 2024r., poz. 1130/- zwanej dalej "ustawą lub u.p.z.p". Inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 1 ustawy). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowa sieci, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 2a ustawy). Jak wynika z akt sprawy na terenie, na którym planowana jest realizacja przedmiotowej inwestycji nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem inwestycja celu publicznego jest lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 1 ustawy). Ustalenie lokalizacji takiej inwestycji następuje na wniosek inwestora - zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy. Przepis art. 52 ust. 2 ustawy określa wymogi formalne wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Właściwy organ, stosownie do art. 53 ust. 3 ustawy, w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Z przeprowadzonej analizy ma wynikać między innymi jaki jest aktualny stan faktyczny i prawny nieruchomości, w jaki sposób jest ona obecnie zagospodarowana, czy jest zabudowana i jaka jest jej infrastruktura, jakim ograniczeniom podlega ta nieruchomość z punktu widzenia przepisów odrębnych i jaki jest krąg osób uprawnionych do rozporządzania nieruchomością i korzystania z niej. Zgodnie zaś z przepisem art. 53 ust. 4 ustawy decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z organami określonymi w tym przepisie. Natomiast, w myśl art. 54 ustawy, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: l)rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy zgodne z planem ogólnym oraz wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3)linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.I Stosownie do przepisu art. 56 ustawy, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. I ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na wniosek przez [...] S.A. z siedzibą w L. (reprezentowanej przez pełnomocnika Pana Jarosława Woźniaka) z 16.10.2025r. (data wpływu 23.10.2025r.). Wniosek ten dotyczy wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie elektroenergetycznej sieci kablowej średniego napięcia 15 kV oraz budowa elektroenergetycznej stacji transformatorowej SN/nN na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...] (obręb 0150-Jańszpol, arkusz 157) oraz części działki nr [...] (obręb 0140 - D., arkusz 151) położonych w R.. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania wskazywał, że pod pojęciem inwestycji celu publicznego, stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 dalej u.g.n lub ustawa o gospodarce nieruchomościami). Stosownie do przepisu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Podnosił, że w piśmiennictwie wskazuje się, że o publicznym charakterze inwestycji decyduje tylko i wyłącznie fakt realizacji określonych ustawowo celów, jeżeli ich realizacja służy interesowi publicznemu na poziomie samorządowym, krajowym, a nawet międzynarodowym. Uwidacznia się w tym założenie ustawodawcy, że decyzje o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dotyczyć będą zawsze inwestycji służących ogólnie pojętemu interesowi publicznemu, w oderwaniu od statusu prawnego inwestora, jednak nie każda inwestycja służąca ogólnie pojętemu interesowi publicznemu będzie realizowana na podstawie decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego. Wyraźnym zamysłem ustawodawcy jest ograniczenie możliwości wydawania decyzji lokalizacyjnych tak, aby zasadą było wydawanie decyzji o warunkach zabudowy, które z kolei podlegają daleko idącym ustawowym rygorom. Rygorom tym nie podlega decyzja lokalizacyjna, która ma charakter wyjątkowy w tym znaczeniu, że obejmuje ściśle wyliczony katalog inwestycji o znaczeniu publicznym (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015, s. 406). Założenia, o których mowa wyżej, znajdują odzwierciedlenie w definicji inwestycji celu publicznego (art. 2 pkt 5 ustawy), z której wynikają dwa warunki, które muszą zostać spełnione kumulatywnie, aby dane przedsięwzięcie budowlane mogło zostać uznane za inwestycję celu publicznego, mianowicie; dana inwestycja powinna mieć znaczenie lokalne lub ponadlokalne; przedmiot inwestycji powinien mieścić się w wyliczeniu celów publicznych zawartym w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Znaczenie lokalne lub ponadlokalne danej inwestycji należy powiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Podkreślenia wymaga, że nie każda inwestycja stanowiąca realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy, a to dlatego, że nie każde przedsięwzięcie kwalifikowane jako cel publiczny jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym (por. K. Małysa-Sulińska, Administracyjnoprawne aspekty inwestycji budowlanych, Wyd. Lex a Wolters Kluwer business. Warszawa 2012, s. 47). Realizacja przedsięwzięcia ujętego w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie stanowi automatycznie o dążeniu inwestora do realizacji celu publicznego, jeżeli realizacja przedsięwzięcia nie zmierza do zaspokojenia zbiorowej potrzeby danej społeczności. Jeżeli zatem inwestor nie jest stanie wykazać dążenia do zaspokojenia tej potrzeby, to pomimo że będzie zmierzał do realizacji jednej z inwestycji wymienionej w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie będzie ona inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy (por. Z. Czarnik, A. S. Tokarz, Potrzeba społeczna istotną cechą pojęcia łączności publicznej jako celu publicznego (w]: "Administracja, Teoria - Dydaktyka - Praktyka", 3/2011, z. 24, s. 5-23). Również w orzecznictwie przyjmuje się, że samo zakwalifikowanie określonej inwestycji do celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie pozwala jeszcze na uznanie, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego. Jest to bowiem dopiero wypełnienie pierwszej przesłanki prowadzącej do określenia takiego charakteru inwestycji. Koniecznym jest natomiast również ustalenie, czy inwestycja ta wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie lokalnym lub ponadlokalnym - por. np. wyrok NSA z 27 kwietnia 2010r., sygn. akt II OSK 648/09, LEX nr 597750: "Na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego. Tak, więc z treści art. 2 pkt 5 u.p.z.p. wynika, iż warunkiem przyporządkowania inwestycji do wskazanej kategorii jest jej lokalne lub ponadlokalne znaczenie, niezależnie od tego, że winien być to cel, o jakim mowa w art. 6 u.g.n.". Kolegium stwierdziło, że w świetle zacytowanych powyżej przepisów przedmiotową inwestycję należy zaliczyć do inwestycji celu publicznego. Z wniosku z 16.10.2025 r., wynika, że projektowana linia polega na przebudowie (skablowaniu) istniejących linii 15kV, co pozwoli ograniczyć liczbę nieplanowanych przerw w dostawach energii elektrycznej oraz pozwoli na przyłączenie kolejnych odbiorców energii elektrycznej do sieci elektronergetycznej. Wbrew zarzutom za cel publiczny nie można uznać jedynie sieci przesyłowych, ale również sieci dystrybucyjne. Zauważyć bowiem należy, iż dostarczenie energii elektrycznej do odbiorców jest możliwe dzięki właściwemu funkcjonowaniu rozległego systemu przesyłu energii, czyli systemu stacji i linii elektroenergetycznych o różnych napięciach. System ten obejmuje elektrownie, które produkują energię, linie najwyższych napięć NN, którymi przesyła się energię do lokalnych stacji NN/WN (najwyższych napięć/wysokich napięć), gdzie napięcie zmniejszane jest do 110 kV; linii wysokich napięć WN, którymi przesyła się energię na odległości nie przekraczające kilkudziesięciu kilometrów do stacji WN/SN, linii średnich napięć SN, którymi energia przesyłana jest do transformatorów słupowych SN/nn oraz linii niskich napięć, którymi energia przesyłana jest do końcowych odbiorców. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż także w nauce prawa wyrażany jest pogląd, iż budowę obiektów takich jak inwestycje liniowe związane z przesyłaniem energii, uznać należy za inwestycję celu publicznego należącą do spraw służących zaspokajaniu bieżących potrzeb ludności, które są niezbędne do funkcjonowania wspólnoty samorządowej (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Z. Niewiadomski (red.), Warszawa 2013, s. 383). Podsumowując stwierdzić należy, iż planowana przebudowa odcinka sieci elektroenergetycznej średniego napięcia i budowa stacji transformatorowej realizuje cel publiczny, por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13.11.2020r., sygn. akt II SA/Po 475/20)l Stosownie do art. 53 ust. 3 ustawy, w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Zgodnie zaś z przepisem art. 53 ust. 4 ustawy, decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z organami określonymi w tym przepisie. Natomiast, w myśl art. 54 ustawy, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: l)rodzaj inwestycji; 2)warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3)linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Stosownie do przepisu art. 56 ustawy, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przenosząc te ogólne uwagi na grunt niniejszej sprawy Kolegium stwierdziło, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Wniosek Inwestora spełnia wymagania przepisu art. 52 ust. 2 ustawy i mógł stanowić podstawę do przeprowadzenia postępowania i wydania zaskarżonej decyzji. Składa się on z części opisowej i graficznej. Podkreślenia wymaga treść art. 56 ustawy, zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z powyższego wynika, iż decyzja taka jest decyzją związaną, a podmiot ubiegający się o taką decyzję ma roszczenie o jej udzielenie, jeśli tylko jego zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W przypadku lokalizowania inwestycji celu publicznego w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jedyną przesłanką wydania decyzji odmownej będzie wykazanie przez właściwy organ, że lokalizacja danej inwestycji celu publicznego w określonym miejscu jest niezgodna z jakimś przepisem powszechnie obowiązującego prawa. Oznacza to, iż organ pierwszej instancji, rozpatrując wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji, nie mógł odmówić ustalenia jej lokalizacji, gdy zlokalizowanie tej inwestycji w projektowanym miejscu jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ pierwszej instancji, nie wykazał niezgodności wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa, co obligowało go do ustalenia wnioskowanej lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji. Również Kolegium nie dostrzega takiej niezgodności, która byłaby podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji. Należy także wskazać, iż organ pierwszej instancji zapewnił stronom postępowania możliwość czynnego w nim udziału. Ponadto organ pierwszej instancji, zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy, wystąpił do właściwych organów o uzgodnienie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji, przesyłając jej projekt, tj. do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Marszałka Województwa M., Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Organy współdziałające w sprawie nie zajęły stanowiska, zatem należy stwierdzić, że doszło do tzw. milczącego uzgodnienia zgodnie z art. 53 ust, 5 ustawy (w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane). Kolegium stwierdza, że w okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać, iż postępowanie uzgodnieniowe zostało przeprowadzone przez organ pierwszej instancji w pełni (prawidłowo), mając na uwadze jej realia. W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do przepisu art. 50 ust. 4 ustawy projekt przedmiotowej decyzji został sporządzony przez osobę do tego uprawnioną. Należy także wskazać, że w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 (teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1), stosuje się odpowiednio (art. 50 ust. 1 ustawy). W przedmiotowej sprawie warunek ten należy uznać za spełniony. Zdaniem Kolegium, z uwagi na charakter! zakres planowanej inwestycji, nie powoduje (nie dokonuje) ona zmiany przeznaczenia terenu, tj. gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne. Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że przedmiotowa inwestycja jest zlokalizowana na gruntach rolnych, nie obejmuje gruntów leśnych. WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 24.09.2015r. sygn. akt IV SA/Po 303/15 (LEX nr 2001285) wskazał, że: "Działalność rolnicza może być bez przeszkód prowadzona także na terenach wyposażonych w elementy infrastruktury technicznej do jakich należy linia elektroenergetyczna. Taka linia nie uniemożliwia a nawet nie utrudnia czerpania pożytków z gruntu, dlatego nie| można mówić o skutku w postaci zmiany przeznaczenia gruntu rolnego. W innym wypadku, inwestycja celu publicznego polegająca choćby na postawieniu słupa służącego jako wsparcie dla napowietrznej linii energetycznej na użytku rolnym klasy od I do III, wymagałaby określonych przypadkach uchwalenia dla tego miejsca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a wcześniej uzyskania zgody właściwego ministra." Kolegium stwierdza także, że zaskarżona decyzja spełnia wymogi art. 54 ustawy. W tym w szczególności, linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono na kopiach Czterech map zasadniczych w skali 1:500. Kolegium, mając na względzie zarzuty odwołania, wyjaśniło, że wydając decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, organ nie może przesądzić ostatecznie o konkretnej lokalizacji (usytuowaniu) na terenie objętym wnioskiem mających powstać w jej ramach obiektów. Zgodnie z treścią art. 54 pkt 3 ustawy, decyzja o upaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy. Taka decyzja powinna określać wyłącznie linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na odpowiedniej mapie, a nie określać w sposób szczegółowy usytuowanie planowanego [obiektu w terenie. Dodać też należy, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest aktem upoważniającym do podjęcia i realizacji inwestycji. Inwestor przed rozpoczęciem budowy musi uzyskać zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego pozwolenie na budowę. W tymże postępowaniu organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne, dotyczące planowanej inwestycji budowlanej i oceni, czy w świetle Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych, w tym przepisów techniczno-budowlanych, możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji - także w aspekcie poszanowania interesów osób trzecich. Zaskarżona decyzja nie ustala miejsca lokalizacji linii elektroenergetycznej, a jedynie obszar (linie rozgraniczające teren inwestycji zostały przedstawione na mapach stanowiących jej załączniki graficzne), przez który może przebiegać projektowana linia elektroenergetyczna. Dokładny przebieg projektowanej linii zostanie rozstrzygnięty na etapie decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratywny. Nie konstytuuje więc żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. Organ nie może podjąć decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego tylko na tej podstawie, że właściciele działek objętych planowaną inwestycją lub sąsiednich, sprzeciwiają się inwestycji. Sam sprzeciw właścicieli tych działek (nie mający oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym) nie może być podstawą odmowy ustalenia lokalizacji planowanej inwestycji. Żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, na której lub w pobliżu której taka inwestycja będzie zlokalizowana. Nie ma również możliwości analizowania różnych wariantów lokalizacji danej inwestycji! skoro takiej możliwości nie zawiera wniosek inwestora. Ustalanie inwestycji celu publicznego nie polega na analizowaniu różnych wariantów przedkładanych przez uczestników tego postępowania nie będących inwestorami (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 15.01.2013r., sygn. akt II SA/Kr I576/12, LEX nr 1274543). Kolegium stwierdza, iż w odniesieniu do decyzji lokalizacyjnej wspomniany już art. 56 ustawy stanowi, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (zdanie pierwsze); przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (zdanie drugie). Nadto art. 52 ust. 3 ustawy stanowi, że nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Wobec tego przepisy ogólne zawarte w art. 1 ust. 2 ustawy - w tym przepisy nakazujący uwzględnianie w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ochrony ładu przestrzennego, walorów architektonicznych i krajobrazowych, środowiska, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, walory ekonomiczne przestrzeni, prawo własności i potrzeby interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 5, 6, 7 i 9 ustawy) - nie mogą samodzielnie stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja lokalizacyjna jest tylko aktem stosowania prawa i organ nie może w niej wprowadzać według własnego uznania samoistnych ograniczeń dla inwestora wyprowadzonych z norm ogólnych zawartych w art. 1 ust. 2 ustawy (tak NSA w wyroku z dnia 16.02.201Or., sygn. akt II OSK 1862/08, Lex nr 597414). Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Aby norma ogólna mogła oddziaływać na rozstrzygnięcie musi być skonkretyzowana przez taki przepis, tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie na podstawie oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 02.11.2017r., sygn. akt II SA/Po 478/17, LEX nr 2402108). Kolegium wyjaśnia także, iż art. 1 ust. 3 ustawy nakłada na organy planistyczne obowiązek polegający na tym, że ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, organ musi ważyć interes publiczny i interesy prywatne. Dotyczy to w szczególności etapu zgłaszania wniosków i uwag zmierzających do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak również zmian w zakresie jego zagospodarowania. Ważenie interesu publicznego i interesów prywatnych powinno polegać na braniu pod uwagę obu tych interesów, a przy tym nieprzydawaniu żadnemu z nich znaczenia priorytetowego (por. Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.). Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany. Opublikowano: LEX/el. 2018). Wydając decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego organ zobligowany jest rozważyć relację interesu prywatnego inwestora do interesu publicznego, który wyraża określone, zobiektywizowane wartości, wspólne dla społeczności sąsiedzkiej wobec nieruchomości objętej postępowaniem - art. 1 ust. 3, art. 2 pkt 4 ustawy, a wymienione w art. 1 ust. 2 ustawy. Przyjęta przez ustawodawcę struktura postępowania w sprawie o wydanie ww. decyzji uzasadnia wniosek, że powinna być wydana, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, przy czym, przepis art. 1 ust. 2 ustawy nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pozytywna weryfikacja wniosku pod tym kątem oznacza, że planowana zmiana zagospodarowania terenu koresponduje z wartościami, które podlegają ochronie. Reasumując należy stwierdzić, iż w sprawie niniejszej organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. Materiał dowodowy zebrany w sprawie potwierdza, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnym. Takie zaś ustalenia uprawniały organ do wydania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji prowadząc przedmiotowe postępowanie nie naruszył przepisów prawa materialnego oraz kodeksu postepowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia . Dlatego zaskarżoną decyzję należało utrzymać w mocy. Skargę na decyzje organu odwoławczego wnieśli skarżący M.P., A.P., M. P.. Zaskarżonej decyzji zarzucali naruszenie: - przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. i wyrażonych tam zasad, zgodnie z którymi Organ obowiązany jest postępować w sposób budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej, kierując się m.in zasadą proporcjonalności, podczas gdy w niniejszej sprawie Organ nie wziął pod uwagę całości zebranego materiału dowodowego i nie ustosunkował się do faktu, że Skarżąca złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy w związku z planowaną realizacją zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a na przedmiotowej działce znajduje się już infrastruktura energetyczna, zatem stanowi to utrudnienie realizacji przyszłej budowy po uzyskaniu warunków zabudowy, jak również nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący istotnych okoliczności sprawy, tj. nie dokonał ustaleń w zakresie istnienia innych, mniej uciążliwych miejsc realizacji inwestycji, które w mniejszym stopniu naruszałyby prawa właścicieli nieruchomości, naruszając zasadę proporcjonalności, poprzez brak wykazania czy rzeczona inwestycja jest konieczna i niezbędna oraz czy nie prowadzi do nadmiernego ograniczenia możliwości korzystania z nieruchomości w porównaniu do celu publicznego, jaki ma zostać zrealizowany, pomimo, że istnieją inne możliwości przebiegu inwestycji, które zapewnią możliwie najmniejszy konflikt między interesem społecznym a interesem jednostki, a także brak było wykazania czy inwestycja zaspokaja potrzeby jedynie niewielkiej części mieszkańców, a właściwie przyszłych, potencjalnych mieszkańców, podczas gdy Inwestor powołujący się na cel publiczny nie wykazał, że jego realizacja nie stanowi jedynie zaspokojenia interesu, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i nieprawidłowych ustaleń Organu; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego niezasadne zastosowanie przez Organ i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Organu I instancji, podczas gdy prawidłowe rozstrzygniecie Organu powinno polegać na zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. i w rezultacie na uchyleniu w całości decyzji Prezydenta Miasta R. oraz umorzeniu postępowania pierwszej instancji w całości; - naruszenie prawa materialnego tj: art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 50 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w z zw. z art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji, że zaplanowana inwestycja w sposób istotny ingeruje w sferę prawa własności skarżącej do działki nr [...], obręb [...] D., arkusz 151, podczas gdy skarżąca złożyła wniosek o wydanie warunków zabudowy w zawiązku z planowaną realizacją zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a na wskazanej działce znajduje się już instalacja energetyczna, zatem budowa elektroenergetycznej stacji transformatorowej utrudni przyszłą zabudowę tego terenu, naruszając tym samym konstytucyjnie chronione prawo własności skarżących. - art. 6 pkt 2 Ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że budowa elektroenergetycznej sieci kablowej średniego napięcia 15kV oraz budowa elektroenergetycznej stacji transformatorowej SN/nN stanowi realizację celu publicznego, podczas gdy brak definicji w ustawie o gospodarce nieruchomościami wymusza konieczność zastosowania wykładni systemowej, a zatem kategoria celu publicznego, o której stanowi się w przepisie art. 6 pkt 2 (czyli także art. 124) u.g.n. objęta jest w zasadzie przepisami ustawy prawa energetycznego, tj. art. 3 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, zgodnie z którym przez przesyłanie energii elektrycznej rozumie się jej "transport (...) sieciami przesyłowymi w celu (...) dostarczenia do sieci dystrybucyjnych lub odbiorcom końcowym przyłączonym do sieci przesyłowych (...) z wyłączeniem sprzedaży (...) energii", a z kolei w art. 3 pkt 11a ww. ustawy przesądzono o tym, że siecią przesyłową jest "sieć elektroenergetyczna najwyższych lub wysokich napięć, za której ruch odpowiedzialny jest operator systemu przesyłowego", co prowadzi do wniosku, że za przewody i urządzenia służące do przesyłania energii elektrycznej w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. należy uznać wyłącznie sieci przesyłowe elektroenergetyczne najwyższych lub wysokich napięć, co w konsekwencji nie pozwala na uznanie, że przedmiotowa inwestycja w realiach rozpoznawanej sprawy realizuje cel publiczny. Na rozprawie skarżący podnieśli, że w stosunku do ich działki o nr [...] zostały wydane warunki zabudowy na budowę ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z drogą dojazdową. Lokalizacja stacji trafo jest na trasie drogi dojazdowej uniemożliwi im realizacje planów zabudowy ich działki. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Kontrolując sprawę w ramach tak zakreślonych kompetencji, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zapadłe decyzje odpowiadają prawu. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 listopada 2025 roku , którym to rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie sieci elektroenergetycznej kablowej średniego napięcia 15 kV oraz budowa elektroenegetycznej stacji transformatorowej SN/nN na działkach nr ew. [...],[...], [...], [...]( obręb 0150 J.) oraz części działki nr[...] – D. położonych w R... Należy w pierwszej kolejności zauważyć, że stosownie do treści art. 50 ust. 1 u.p.z.p., realizacja inwestycji celu publicznego, w przypadku braku planu miejscowego, może nastąpić po wcześniejszym uzyskaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W art. 2 pkt 5 u.p.z.p. zawarto definicję legalną "inwestycji celu publicznego", wyjaśniając, że pod pojęciem powyższym należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Przyjmuje się, że budowa czy przebudowa odcinka sieci elektroenergetycznej realizuje wyjątkowo ważny interes inwestora, ważny interes gospodarczy państwa oraz interes społeczny (zob. wyroki NSA z dnia 6 lipca 2016 r.: I OSK 1648/15, I OSK 1650/15, I OSK 1719/15, I OSK 1988/14, I OSK 2251/15, I OSK 2480/15, I OSK 2432/15, I OSK 2875/15, I OSK 3013/14; wyrok NSA z dnia 25 października 2013 r., I OSK 2967/12). Realizowanie sieci energetycznej jako inwestycji liniowej jest realizacją celu publicznego. Stosownie bowiem do art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 t.j.) celem publicznym w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przy tak sformułowanym zapisie ustawowym, dla oceny spełnienia przesłanki "celu publicznego" nie ma znaczenia, kto ten cel ustawowy realizuje i kto jest jego inwestorem - Skarb Państwa, samorząd terytorialny czy inna osoba prawna. Podobnie nie ma znaczenia czy na danym obszarze ma ona charakter tranzytowy czy też docelowy (zob. wyroki NSA z dnia 12 października 2016 r., I OSK 697/15 i I OSK 796/16). Realizacja inwestycji liniowej wiąże się z wykonaniem takiego zamierzenia na znacznym obszarze dla określonej wspólnoty państwowej lub samorządowej. Ma na celu poprawić bezpieczeństwo energetyczne, a także pozostaje niezbędna dla rozwoju ekonomicznego regionu, jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym. Ma się tu zatem do czynienia zarówno z interesem społecznym, jak i gospodarczym, bowiem budowa sieci elektroenergetycznej służy zapewnieniu stałego dopływu energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2015 r., I OSK 1244/15). Inwestycja omawianego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości. Z tego względu zachowany jest wymóg proporcjonalności z art. 31 ust. 3 Konstytucji (zob. wyrok NSA z dnia 12 października 2016 r., I OSK 3417/15). Przedstawione stanowisko prezentowane jest jednolicie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i nie budzi wątpliwości składu orzekającego w niniejszej sprawie. Z tego też względu zarzut skarżących o naruszeniu art. 1 ust.2 pkt 7 w związku z art. 50 ust.1, art. 52 ust.1 i 3 ustawy w związku z art. 64 ust.1 ust.1 -3 Konstytucji RP nie zasługuje na uwzględnienie. Niewątpliwie sama ingerencja w prawo własności skarżących jeżeli nie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności nie może stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 1 ust.2 pkt ustawy nie może stanowić samodzielnej podstawy do odmowy wydania wyżej powołanej decyzji. Przepis art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w sposób jednoznaczny wskazuje, że celem publicznym jest budowa i utrzymywanie już nawet samych przewodów służących do przesyłania energii elektrycznej. Tym bardziej inwestycja w zakresie budowy linii energetycznej z całą pewnością winna być określona jako cel publiczny. Dlatego też zarzuty skarżącej w tym zakresie, dotyczące naruszenia art. 8, 9 k.p.a. i 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do organów państwa, przejawiający się uznaniem, że planowana inwestycja posiada cechy inwestycji celu publicznego, są zupełnie niezasadne. Nie zasługuje na aprobatę również zarzut nienależytego sporządzenia uzasadnienia w zakresie wykazania, że sporna inwestycja ma cechy inwestycji celu publicznego. W ocenie Sądu organy wykazały w wystarczającym i niezbędnym zakresie charakter prawny planowanej inwestycji. Niewątpliwie budowa spornej linii elektroenergetycznej służy do przesyłu (przenoszenia, transportu) energii elektrycznej z jej źródła do odpowiedniego punktu poboru, co pozwala na zakwalifikowanie jej do katalogu celu publicznego. Istotna jest tu bowiem funkcja realizowanej inwestycji, w tym wypadku przesył energii. W tej sytuacji, za chybione i bezprzedmiotowe uznać należy, zdaniem Sądu, wywody skargi odnoszące się do kwalifikacji przedmiotowej inwestycji jako "przyłącza" w rozumieniu § 2 pkt 15 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego, który to przepis stanowi jedynie, że przyłącze to odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, o wymaganej przez niego mocy przyłączeniowej, z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Zgodzić się należy ze skarżącymi, że nie każda inwestycja stanowiąca realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., jest automatycznie inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., a to dlatego, że nie każde przedsięwzięcie kwalifikowane jako cel publiczny jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. Znaczenie lokalne lub ponadlokalne danej inwestycji należy powiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynamniej na poziomie lokalnym (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 1529/15, dostępne w Internecie). Niewątpliwie istotą inwestycji celu publicznego jest jej nakierowanie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na wykazanie, że jego realizacja nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego - indywidualnego bądź grupowego (Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2015, s. 397-398). Przy czym sam fakt, że określona inwestycja ma na celu przyłączenie do sieci energetycznej nieruchomości należącej do jednego podmiotu nie przesądza jeszcze tego, że nie można jej zakwalifikować jako inwestycji celu publicznego. O ile bowiem inwestycja dotyczy rozbudowy istniejącej sieci w danym regionie, to nawet wykonanie przyłączenia pojedynczej nieruchomości pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspakaja jej potrzeby (por. wyrok NSA z 5 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 672/11 oraz wyrok NSA z dnia 29 października 2013, sygn. akt II OSK 1280/13, dostępne w Internecie). Zdaniem Sądu nie ma podstaw do przyjęcia, że zawarte w art. 6 pkt 2 u.g.n. sformułowanie ,, przewodów i urządzeń do przesyłania lub dystrybucji(....)energii elektrycznej zostało użyte w takim rozumieniu jak to zostało zawarte w ustawie Prawo energetyczne( por. wyrok NSA z 10 października 2017 roku, II OSK 2434/16), co podnosili skarżący. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych przez skarżących w skardze i na rozprawie oraz dokumentów dołączonych do akt sprawy, iż lokalizacja przedmiotowej inwestycji celu publicznego w postaci stacji transformatorowej na części działki nr [...] spowoduje potrzebę zmiany przebiegu drogi dojazdowej do wydzielonych działek, na których ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Należy zauważyć, iż decyzja Prezydenta Miasta R. o lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana w dniu 22 września 2025 roku. Decyzje o warunkach zabudowy zostały wydane później w okresie od 17 listopada do 3 grudnia 2025 roku. Nadto należy zauważyć, iż wniosek o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego został złożony w dniu 23 października 2024 roku, a wnioski skarżących o wydanie warunków zabudowy w dniach 26 czerwca, 25 lipca, 6 sierpnia 2025 roku. Skarżący jako uczestnicy postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w dniu 17 grudnia 2024 roku zostali powiadomieni o wszczęciu postępowania – k- 178 akt administracyjnych, a więc na kilka miesięcy przed złożeniem wniosków o wydanie warunków zabudowy, znali treść wniosku i mieli możliwość zapoznania się z przebiegiem i lokalizacją obiektów wchodzących w skład przedmiotowej inwestycji. Proponując podział działki nr [...] musieli zdawać sobie sprawę, że projektowana stacja trafo będzie w jakiś sposób w kolizji z drogą dojazdową do wydzielonych działek z ich działki nr [...]. Należy zauważyć, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej, co wynika z art. 56 u.p.z.p., zatem w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji, czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z przepisami powołanej ustawy oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ winien wydać w sprawie decyzję pozytywną. Wnioskodawca ma wyłączne prawo do kształtowania treści żądania zawartego we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Treść złożonego wniosku wyznacza przedmiot postępowania, którym organ prowadzący to postępowanie jest związany. To inwestor we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego określa zakres planowanej inwestycji i to on wyłącznie decyduje o tym zakresie, a organy administracji nie mają możliwości wyjścia poza ten wniosek. Powyższe stanowi refleks jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego - zasady związania organu administracji treścią wniosku inicjującego postępowanie (art. 61 k.p.a.). Zgodnie z art. 52 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Stosownie do treści art. 56 tej ustawy, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Zatem organ właściwy do wydania rozstrzygnięcia nie jest uprawniony do analizowania, czy lokalizacja inwestycji w miejscu wskazanym przez inwestora jest zasadna czy też nie. Brak możliwości takiej analizy zachodzi również wtedy, jeśli inna lokalizacja inwestycji byłaby korzystniejsza z punktu widzenia właścicieli nieruchomości, przez które ma przebiegać. Natomiast z art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. wynika, że organ dokonuje analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, która obejmuje m.in. ustalenie osoby rzeczywiście władającej gruntem i aktualnego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości, nie zaś analizy możliwości alternatywnej lokalizacji infrastruktury. Tak więc organ wydając decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu nie mógł poddawać analizie ewentualnych decyzji o zagospodarowaniu, bo żadne decyzje w tym zakresie jeszcze nie zostały wydane. Nadto należy zauważyć, iż decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego określa realizację inwestycji celu publicznego w liniach rozgraniczenia – art. 54 pkt 3 ustawy, a nie określa w sposób szczegółowy lokalizacji obiektu, co zostanie określone szczegółowo w decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.