VIII SA/Wa 621/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 8 lipca 2026 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. postanawia: odrzucić skargę

Postanowieniem z dnia 8 lipca 2026 r., wydanym na podstawie art. 27 § 1 w związku z art. 24 § 3 oraz art. 24 § 1 pkt 6 K.p.a., Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. odmówił wyłączenia członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. (dalej SKO). Skargę na ww. postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. K. (dalej: "skarżący"). W odpowiedzi na skargę Prezes SKO wniósł o jej odrzucenie, wskazując na brak właściwości sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, orzekając m.in. w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle powyższych przepisów rozstrzygnięcie co do możliwości merytorycznego rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez sąd wymaga dokonania oceny, czy zgodnie z regulacjami zawartymi w K.p.a. na postanowienie w przedmiocie wyłączenia organu lub pracownika organu przysługuje zażalenie, ewentualnie czy kończy ono postępowanie w danej instancji lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w K.p.a. Przepis art. 24 § 3 K.p.a. – na podstawie którego wydano zaskarżone postanowienie – stanowi że bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że wyłączenie pracownika lub odmowa jego wyłączenia od udziału w postępowaniu administracyjnym w określonej sprawie na podstawie art. 24 § 3 K.p.a. powinno nastąpić w formie postanowienia, na które - zgodnie z regułą wynikającą z treści art. 141 § 1 K.p.a. - nie przysługuje zażalenie (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2019 r. o sygn. akt II OSK 3019/18). W realiach rozpatrywanej sprawy, jak trafnie argumentuje Prezes SKO, nie ma również wątpliwości co do tego, że zaskarżone postanowienie nie jest postanowieniem kończącym postępowanie ani rozstrzygającym sprawę co do istoty, gdyż określony w nim przedmiot bez wątpienia świadczy o jego incydentalnym charakterze. W sytuacji zatem, gdy na postanowienie o wyłączeniu organu, pracownika organu lub członka organu kolegialnego nie przysługuje zażalenie i nie jest ono postanowieniem kończącym postępowanie ani rozstrzygającym sprawę co do istoty, uznać należy, że postanowienie to nie może być kwalifikowane jako postanowienie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 albo pkt 3 p.p.s.a. Zaskarżenie postanowienia, które nie zostało wymienione w art. 3 § 2 pkt 2 albo pkt 3 p.p.s.a. oznacza, że zainicjowana przez skarżących sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym - zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – ich skarga podlega odrzuceniu (por. też m.in. postanowienie WSA w Gdańsku z 30 listopada 2020 r., sygn. III SA/Gd 706/20, postanowienie WSA we Wrocławiu z 5 września 2019 r., sygn. IV SA/Wr 235/19). Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a..