VIII SA/Wa 595/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi E. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej także jako "organ odwoławczy", "Kolegium" lub "SKO") decyzją z [...] czerwca 2017 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu odwołania E. R. (dalej jako "skarżący") od decyzji Wójta Gminy C. (dalej: "Wójt", "organ I instancji") z [...] grudnia 2015 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji na rzecz Ł. M. i P. K. polegającej na budowie budynku gospodarczo - magazynowego i 10 pawilonów do hodowli zwierząt – [...] w obsadzie nie przekraczającej 25 DJP (tj. 10.000 sztuk) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym zbiornik szczelny na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3 oraz ogrodzeniem zlokalizowanej na częściach działek o numerach ewidencyjnych 310 i 311 w miejscowości Z., obręb Z., gmina C., umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do odwołania skarżącego. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją nr [...] z [...] grudnia 2015 r. Wójt ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zostały łącznie spełnione warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm., dalej jako "ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym"), umożliwiające wydanie decyzji w niniejszej sprawie. Odwołanie od powyższej decyzji złożył m.in. skarżący. Sprzeciwił się on budowie [...], z uwagi na jej planowaną lokalizację oraz zagrożenie dla zdrowia. Podniósł, że hodowla ma być umieszczona w środku wsi, bardzo blisko domów mieszkalnych, świetlicy i boiska wiejskiego. Wskazał, że rozmnażające się na odchodach owady będą uciążliwe dla mieszkańców, a uciekające z fermy zwierzęta będą stanowić zagrożenie dla zwierząt domowych (kur) oraz drobnej zwierzyny łownej w całej okolicy (bażanty, kuropatwy). Kolegium rozpoznając sprawę stwierdziło, że w dniu [...] stycznia 2016 r. decyzją znak: [...] rozpoznano łącznie odwołania H. Z. i E. R.. Wydana decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako: "Sąd"), który wyrokiem z 28 października 2016 r. o sygn. akt VIII SA/Wa 230/16 uchylił decyzję Kolegium. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał między innymi, że podstawową kwestią postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest ustalenie stron postępowania. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawierają unormowania w tym zakresie, co oznacza, że ma zastosowanie przepis art. 28 k.p.a. Zgodnie zaś z tym przepisem stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Postępowanie dotyczy interesu prawnego określonego podmiotu wówczas, gdy rozstrzygnięcie w sprawie oddziałuje na sytuację prawną tego podmiotu. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie Kolegium przedwcześnie stwierdziło, nie dokonując w tym zakresie żadnej weryfikacji, że organ I instancji prawidłowo uznał za strony postępowania właścicieli nieruchomości położonych w obszarze analizowanym. Tymczasem nie jest uprawniony pogląd, że interes prawny w sprawie o ustalenie warunków zabudowy mają wszystkie osoby, których działki znajdują się w obszarze analizowanym, lecz jedynie te spośród nich, które wykażą swój indywidualny i konkretny interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. W wyroku wskazano, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględnił przedstawione wytyczne Sądu, a przede wszystkim rozważył prawidłowość ustalenia stron postępowania według wskazanych kryteriów. Bezwzględnie stronami w tego rodzaju sprawach są: inwestorzy, właściciele działek, których dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy oraz właściciele działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. W ocenie Sądu, właściciele działek dalej położonych mogą być uznani za stronę tylko wówczas, gdy wykażą swój interes prawny związany z zasięgiem oddziaływania danej inwestycji oraz stopniem jej uciążliwości dla ich nieruchomości. W wyniku powyższego wyroku, Kolegium ponownie prowadząc postępowanie odwoławcze, pismem z 27 marca 2017 r. wezwało skarżącego do udzielenia wyjaśnień na temat posiadanego interesu prawnego w złożeniu ww. odwołania oraz przesłania dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do zajmowanej nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji lub w jej bezpośrednim sąsiedztwie. Skarżący w odpowiedzi wyjaśnił, że posiada trzy działki w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Działka rolna nr [...] znajduje się w odległości ok. 175 m od planowanej inwestycji, działka rolna [...] jest położona w odległości ok. 168 m, a działka nr [...], która zabudowana jest budynkiem mieszkalnym znajduje się w odległości ok. 205 m od planowanej inwestycji. Wskazał również, że największą uciążliwością będzie odór z powstałej fermy. Zwrócił także uwagę na regulacje zawarte w art. 140 k.c. gwarantujące właścicielowi możliwość korzystania rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Stwierdził przy tym, że oddziaływanie fermy [...] będzie dotyczyło tak posiadanych przez niego nieruchomości, jak również osób na nich przebywających. Podkreślił, że sama odległość od terenu przeznaczonego pod inwestycję nie może stanowić podstawy do uznania, że planowana ferma [...] nie będzie oddziaływała na jego nieruchomość, a w tej sytuacji posiada interes prawny do występowania w przedmiotowej sprawie jako strona. Zdaniem skarżącego niesłusznie w sprawie nie była wydana decyzja środowiskowa, co zobligowałoby inwestora do wyjaśnienia wielu z podnoszonych kwestii, a może nawet sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W dniu 15 maja 2017 r. Wójt przekazał do SKO wyjaśnienia pełnomocnika wnioskodawców (inwestorów) w zakresie planowanego zamierzenia budowlanego. Podkreślono w nich, że inwestycja zarówno w fazie realizacji, jak również późniejszej eksploatacji nie jest w stanie wpłynąć negatywnie na środowisko. Kolegium wskazaną na wstępie decyzją z [...] czerwca 2017 r. orzekło o umorzeniu postępowania odwoławczego w stosunku do odwołania skarżącego. Uzasadniając wskazało, że po analizie zebranego materiału dowodowego, jak również stosując się do zaleceń Sądu stwierdzić należy, że planowana inwestycja, nie będzie oddziaływać na nieruchomości należące do skarżącego. Inwestycja ta nie należy do przedsięwzięć o jakich mowa w § 2 ust. 1 pkt 51, albo § 3 ust. 1 pkt 102 lub 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397 ze zm.). Jej wpływ na środowisko z pewnością nie jest zatem znaczący. Bezsporne jest również, że inwestycja ma powstać na gruntach rolnych we wsi Z.. Kolegium wskazało, że planowana inwestycja to zabudowa zagrodowa w gospodarstwie hodowlanym. Obecnie teren nieruchomości przeznaczonych pod inwestycję jest już zabudowany budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi w gospodarstwie rolnym (w zabudowie zagrodowej). Z uzyskanych w toku postępowania wyjaśnień od pełnomocnika wnioskodawców, planowane zamierzenie budowlane nie będzie wiązało się z oddziaływaniem na grunty sąsiednie. W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie istotnym jest, że oddziaływanie nie będzie występowało na nieruchomościach znacząco oddalonych od działek nr [...] i [...], tj. oddalonych o kilkadziesiąt i więcej metrów, a tym samym również na należące do skarżącego nieruchomości, których oddalenie od przyszłych zabudowań wynosi ponad 150 m. Działki będące we współwłasności skarżącego z małżonką, o nr [...] i [...] mają łącznie szerokość ok. 20 m i powierzchnię ok. 0,87 ha. Stanowią one grunty rolne niezabudowane. Znajdują się w odległości ponad 150 m od terenu przeznaczonego pod budowę fermy [...]. Natomiast działka nr [...] o powierzchni 0,15 ha jest zabudowana budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi związanymi z produkcja rolniczą. Nieruchomość ta usytuowana jest w odległości ponad 200 metrów od działek przeznaczonych pod realizację planowanej inwestycji. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe nieruchomości znajdują się poza zasięgiem oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia, przy czym dotyczy to zarówno emisji hałasu, jak i szkodliwych związków lotnych. W ocenie Kolegium budowa budynku gospodarczo - magazynowego i 10 pawilonów do hodowli zwierząt – [...] nie będzie też miała negatywnego wpływu na stan wód i gleby oraz nie będzie powodowała uciążliwości na terenie działek nr [...], [...] i [...]. Nieczystości pochodzące z hodowli będą odprowadzane do bezodpływowego szczelnego zbiornika, a nie wprost do gruntu. Działania te zabezpieczą zatem glebę i wody powierzchniowe przed zanieczyszczeniem. Wyjaśnienia inwestora odnośnie wentylacji pomieszczeń na fermie, jak również samych pawilonów są spójne i wiarygodne. SKO odnośnie podnoszonej w wyjaśnieniach skarżącego ucieczki zwierząt, stwierdziło, że będzie to uniemożliwione ze względu na przebywanie [...] w specjalistycznych klatkach, a ponadto teren fermy będzie dodatkowo ogrodzony (informacje takie wynikają z wniosku inwestora). Odnośnie zaś spadku wartości nieruchomości związanej z realizacją fermy uznało, że twierdzenia te są gołosłowne, nie poparte żadnymi dowodami. Planowana inwestycja także będzie miała charakter rolniczy (hodowla zwierząt). Będzie lokalizowana na terenie istniejącego gospodarstwa rolnego z zabudową rolniczą. Kolegium zauważyło, że skarżący również na posiadanych nieruchomościach prowadzi gospodarstwo. W bliższej odległości od nieruchomości należących do skarżącego znajdują się inne gospodarstwa rolne, tj. na działkach [...], [...], [...], [...] (zabudowa zagrodowa wraz z gruntami rolnymi), na działce [...] (zabudowa zagrodowa z gruntami rolnymi) - nieruchomość bezpośrednio granicząca z nieruchomością należącą do skarżącego, z funkcjonowaniem, których skarżący nie dostrzega uciążliwości. Kolegium stwierdziło, że skarżący nie jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji, co w konsekwencji pozbawia go przymiotu strony w prowadzonym postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczo - magazynowego i 10 pawilonów do hodowli zwierząt – [...] na działkach o nr ewid. [...] i [...] z w miejscowości Z.. Kolegium nie dopatrzyło się również, aby ewentualna realizacja przedmiotowej inwestycji utrudniała dotychczasowe użytkowanie nieruchomości - działek nr [...], [...] i [...] w m. Z.. Zdaniem organu odwoławczego, legitymacji do bycia stroną postępowania w sprawie o warunkach zabudowy nie można opierać na przypuszczeniach, a więc stanach hipotetycznych, bez konkretnego powiązania normy prawnej z możliwością jej wpływu (ograniczenia) na zagospodarowanie działki sąsiedniej. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstaw do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie, wówczas bowiem istnieje interes faktyczny, a nie interes prawny. W konsekwencji organ umorzył postępowanie odwoławcze, z uwagi na fakt, że wniesione odwołanie nie pochodzi od strony postępowania - zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Pismem z 5 lipca 2017 r. skarżący wniósł skargę na decyzję SKO z [...] czerwca 2017 r., wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Kolegium, zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania oraz o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarzucił rażące naruszenie art. 28 k.p.a., poprzez nienależyte ustalenie stron postępowania oraz art. 7, art. 11, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy, niedopuszczenie wszystkich dowodów mogących się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, nienależyte wyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy wydawaniu decyzji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że Kolegium nie wykonało zaleceń Sądu. Ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji nastąpiło jedynie na podstawie dowodów przedstawionych przez inwestora. Podniósł, że organ nie wziął pod uwagę kwestii zapotrzebowania inwestycji w wodę i możliwości jej zapewnienia z wodociągu gminnego. Jego zdaniem odór jaki będzie emitowany przez fermę nie jest hipotetyczny, albowiem jest on wyczuwalny także przy innych tego rodzaju inwestycjach, np. w miejscowości K.. Dodał przy tym, że jeśli Kolegium miało wątpliwości w kwestii oddziaływania inwestycji na posiadaną przez niego nieruchomość powinien ją rozstrzygnąć na korzyść strony. Wskazał ponadto, że Kolegium zamiast zająć się ustaleniem kręgu postępowania, co zalecił Sąd, skupiło się wyłącznie na wątku pozbawienia go przymiotu strony. Pominięto przy tym ustalenie następców prawnych po osobach zmarłych, czy też ustalenie właścicieli działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, co uznać należy za wadę postępowania. Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze ww. kryteria kontroli sądowej oraz prawomocny wyrok tutejszego Sądu z 26 października 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 230/16, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest, że w ww. wyroku Sąd wskazał, że podstawową kwestią postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest ustalenie stron postępowania. W poprzednio prowadzonym postępowaniu, organ odwoławczy nie poczynił zaś odpowiednich kroków w celu ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania. Powyższe zaś stanowi naruszenie przepisów proceduralnych, które może mieć wpływ na wynik sprawy. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawierają unormowania w zakresie ustalenia stron postępowania, co oznacza, że ma zastosowanie przepis art. 28 k.p.a. Zgodnie zaś z ww. przepisem stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Wyjaśnić należy, że postępowanie dotyczy interesu prawnego określonego podmiotu wówczas, gdy rozstrzygnięcie w sprawie oddziałuje na sytuację prawną tego podmiotu. Zatem pierwszą czynnością organu w takim postępowaniu jest ustalenie kręgu stron postępowania. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Sąd zauważył, że stronami postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy zawsze będą inwestor (wnioskodawca) oraz podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Następnie organ winien ustalić podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości sąsiednich, bowiem ugruntowana już linia orzecznictwa w tym zakresie wskazuje, że stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich. Istnieje również możliwość uznania za strony postępowania właścicieli i użytkowników wieczystych działek sąsiednich, które nie sąsiadują bezpośrednio z terenem inwestycji (nie graniczą z nim, nie przylegają do niego fizycznie). Wskazuje się przy tym, że możliwość uznania za strony właścicieli tak rozumianych działek sąsiednich zależy od rodzaju inwestycji, która jest planowana. W kontekście ustalania kręgu stron postępowania administracyjnego, a tym samym ich interesu prawnego, w zakresie realizowanych inwestycji należy więc uwzględnić nie tylko sposób zagospodarowania wywołany planowaną inwestycją, ale też charakter takiej inwestycji. W zależności od rodzaju inwestycji, wykonywana tam działalność będzie mogła powodować oddziaływanie nie tylko na nieruchomości bezpośrednio z jej terenem graniczące, lecz również na nieruchomości położone dalej. Pojęcie "działki sąsiedniej" przy rozważaniu kwestii oddziaływania nie ogranicza się zatem tylko do uznania za taką wyłącznie działki bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji, lecz także może dotyczyć innych działek znajdujących się w sąsiedztwie, nawet w znacznej odległości od terenu inwestycji. To wszystko zależy od immisji jakie będzie lub już powoduje konkretne zainwestowanie na działce inwestora. Sąd zauważył, że w przypadku działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji o interesie prawnym ich właścicieli decydował będzie zatem zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. Organ prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy ma obowiązek zbadać rodzaj inwestycji, jej rozmiary oraz stopień i zakres jej uciążliwości dla otoczenia, a następnie ustalić, jak daleko sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie Kolegium przedwcześnie stwierdziło, nie dokonując w tym zakresie żadnej weryfikacji, że organ I instancji prawidłowo uznał za strony postępowania właścicieli nieruchomości położonych w obszarze analizowanym. Kolegium natomiast zaniechało dokładnego sprawdzenia i zweryfikowania kręgu stron postępowania. Tymczasem nie jest uprawniony pogląd, że interes prawny w sprawie o ustalenie warunków zabudowy mają wszystkie osoby, których działki znajdują się w obszarze analizowanym, lecz jedynie te spośród nich, które wykażą swój indywidualny i konkretny interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał za zasadny zarzut skargi co do nieprawidłowego zweryfikowania przez Kolegium stron postępowania w przedmiotowej sprawie. Dla ustalenia stron postępowania istotne jest jednak w sprawie ustalenie zakresu oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Niewystarczające jest, w ocenie Sądu, stwierdzenie w tym zakresie przez Kolegium uzasadniające prawidłowość uznania za strony postępowania właścicieli nieruchomości położonych w obszarze analizowanym. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni powyższe wytyczne Sądu, a przede wszystkim rozważy prawidłowość ustalenia stron postępowania według wyżej wskazanych kryteriów, tj.: bezwzględnie stronami w tego rodzaju sprawach są: inwestorzy, właściciele działek, których dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy oraz właściciele działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Właściciele działek dalej położonych mogą być uznani za stronę tylko wówczas, gdy wykażą swój interes prawny związany z zasięgiem oddziaływania danej inwestycji oraz stopniem jej uciążliwości dla ich nieruchomości. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie. W ocenie Sądu, w składzie orzekającym w obecnie kontrolowanej sprawie, organ odwoławczy prawidłowo zastosował się do wytycznych tutejszego Sądu zawartych w poprzednio wydanym wyroku z 26 października 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 230/16. Przede wszystkim Kolegium prawidłowo stwierdziło, że skarżący nie wykazał swojego interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. związanego z zasięgiem oddziaływania inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczo - magazynowego i 10 pawilonów do hodowli zwierząt – [...] na działkach o nr ewid. [...] i [...] z w miejscowości Z. oraz stopniem jej uciążliwości dla jego nieruchomości. Z przeprowadzonego przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego wynika bowiem, że skarżący nie jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Ewentualna realizacja przedmiotowej inwestycji nie utrudnia też skarżącemu dotychczasowego użytkowania jego nieruchomości – tj. działek o nr [...], [...] i [...] w miejscowości Z.. Legitymacji do bycia stroną postępowania w sprawie o warunkach zabudowy nie można zaś opierać jedynie na przypuszczeniach, a więc stanach hipotetycznych, bez konkretnego powiązania normy prawnej z możliwością jej wpływu (ograniczenia) na zagospodarowanie działki sąsiedniej. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają bowiem podstaw do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy w wyczerpujący sposób wyjaśnił, że planowana inwestycja, nie będzie oddziaływać na nieruchomości należące do skarżącego. Wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć o jakich mowa w § 2 ust. 1 pkt 51, albo § 3 ust. 1 pkt 102 lub 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Jej wpływ na środowisko z pewnością nie jest zatem znaczący. Planowana inwestycja to zabudowa zagrodowa w gospodarstwie hodowlanym. Obecnie teren nieruchomości przeznaczonych pod inwestycję jest już zabudowany budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi w gospodarstwie rolnym (w zabudowie zagrodowej). Planowane zamierzenie budowlane nie będzie wiązało się z oddziaływaniem na grunty sąsiednie. Istotnym jest również, że oddziaływanie nie będzie występowało na nieruchomościach znacząco oddalonych od działek nr [...] i [...], tj. oddalonych o kilkadziesiąt i więcej metrów, a tym samym również na należące do skarżącego nieruchomości, których oddalenie od przyszłych zabudowań wynosi ponad 150 m. Działki skarżącego o nr [...] i [...] mają łącznie szerokość ok. 20 m, powierzchnię ok. 0,87 ha i stanowią grunty rolne niezabudowane. Znajdują się w odległości ponad 150 m od terenu przeznaczonego pod budowę fermy [...]. Natomiast działka nr [...] o powierzchni 0,15 ha jest zabudowana budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi związanymi z produkcją rolniczą. Nieruchomość ta usytuowana jest w odległości ponad 200 metrów od działek przeznaczonych pod realizację planowanej inwestycji. W związku z powyższym, organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że przedmiotowe nieruchomości znajdują się poza zasięgiem oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia, przy czym dotyczy to zarówno emisji hałasu, jak i szkodliwych związków lotnych. Budowa budynku gospodarczo - magazynowego i 10 pawilonów do hodowli zwierząt – [...] nie będzie też miała negatywnego wpływu na stan wód i gleby oraz nie będzie powodowała uciążliwości na terenie działek nr [...], [...] i [...]. Nieczystości pochodzące z hodowli będą odprowadzane do bezodpływowego szczelnego zbiornika, a nie wprost do gruntu. Działania te zabezpieczą zatem glebę i wody powierzchniowe przed zanieczyszczeniem. Wyjaśnienia inwestora odnośnie wentylacji pomieszczeń na fermie, jak również samych pawilonów są spójne i wiarygodne. Jak wynika z wniosku inwestora ucieczki zwierząt będą uniemożliwione ze względu na przebywanie [...] w specjalistycznych klatkach, a ponadto teren fermy będzie dodatkowo ogrodzony. Twierdzenia skarżącego o spadku wartości jego nieruchomości związanym z realizacją fermy są gołosłowne, nie poparte bowiem zostały żadnymi dowodami. Zauważyć należy, że planowana inwestycja będzie miała charakter rolniczy (hodowla zwierząt). Będzie lokalizowana na terenie istniejącego gospodarstwa rolnego z zabudową rolniczą. Skarżący zaś również na posiadanych nieruchomościach prowadzi gospodarstwo rolne. W bliższej odległości od nieruchomości należących do skarżącego znajdują się inne gospodarstwa rolne, tj. na działkach [...], [...], [...], [...] (zabudowa zagrodowa wraz z gruntami rolnymi), na działce [...] (zabudowa zagrodowa z gruntami rolnymi) - nieruchomość bezpośrednio granicząca z nieruchomością należącą do skarżącego, z funkcjonowaniem, których skarżący nie dostrzega jednak uciążliwości. Skarżący może więc w prowadzonym postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. inwestycji co najwyżej posiadać jedynie interes faktyczny, a nie interes prawny. Interes skarżącego nie wynika bowiem z konkretnego przepisu prawa materialnego. Dlatego też, słusznie Kolegium, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze, z uwagi na fakt, że wniesione przez skarżącego odwołanie nie pochodzi od strony postępowania. W ocenie Sądu, organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Wbrew zarzutom skargi nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.