VIII SA/Wa 588/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi W. M. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia 19 czerwca 2023 roku w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia 19 czerwca 2023 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania W.M., utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z 18 kwietnia 2023 r. dotyczący zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji, z dniem 30 kwietnia 2023 r. W uzasadnieniu wskazał na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Wnioskiem z 8 marca 2023 r. Komendant Miejski Policji w R. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. o zwolnienie W.M. (dalej: Skarżąca), wówczas kontrolera ruchu drogowego Ogniwa Patrolowego II Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w R., ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji podnosząc fakt przedstawienia Skarżącej przez prokuratora Prokuratury Rejonowej R-W.w R. w śledztwie sygn. akt [...], zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 233 § 1 kk w zb. z art. 238 kk w zw. z art. 11 § 2 kk oraz zastosowanie wobec wymienionej środków zapobiegawczych. Ponadto wskazał na wydane przez przełożonego dyscyplinarnego (tj. Komendanta Miejskiego Policji w R.) dwa orzeczenia o uznaniu strony winną popełnienia przewinień dyscyplinarnych, za które ponosiła odpowiedzialność dyscyplinarną, i o wymierzeniu jej kary dyscyplinarnej. W dniu 7 marca 2023 r. ogłoszono Skarżącej postanowienie z 7 lutego 2023 r. prokuratora Prokuratury Rejonowej R-W.w R. w śledztwie sygn. akt [...], o przedstawieniu zarzutu, że "w dniu 2 grudnia 2022 r. zawiadomiła Komisariat II Policji w R. o przestępstwie, wiedząc, że nie zostało ono popełnione, w ten sposób, że pouczona o odpowiedzialności karnej za zawiadomienie o przestępstwie, które nie zostało popełnione zawiadomiła, że doszło do kradzieży z włamaniem w dniu 1 grudnia 2022 r. w R. pojazdu m-ki [...] na jej szkodę, a następnie będąc pouczona o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, składając zeznania, mające służyć za dowód w postępowaniu karnym sygn. [...]Prokuratury Rejonowej R-W.w R. zeznała nieprawdę, że kluczyk w postaci pilota do samochodu m-ki [...] w czasie dokonania kradzieży z włamaniem miała przy sobie i nieudostępniania go nikomu w tym czasie, tj. o przestępstwo z art. 233 § 1 kk w zb. z art. 238 kk w zw. z art. 11 §2 kk " Postanowieniem z 7 marca 2023 r. wydanym w powyższym śledztwie, prokurator zastosował wobec Skarżącej środki zapobiegawcze w postaci poręczenia majątkowego oraz dozoru Policji z obowiązkiem stawiennictwa jeden raz w tygodniu w określonej jednostce Policji. Przywołane we wniosku Komendanta Miejskiego Policji w R. dwa orzeczenia dotyczą uznania strony winną popełnienia łącznie czterech przewinień dyscyplinarnych polegających w dwóch przypadkach na nieprzestrzeganiu "Zasad etyki zawodowej policjanta" wymienionych w § 7 lub § 23 załącznika do zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z 31 grudnia 2003 r w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta ",a w dwóch pozostałych przypadkach na naruszeniu dyscypliny służbowej. Decyzją nr [...]Komendant Miejski Policji w R. z 7 marca 2023 r. zawiesił Skarżącą w czynnościach służbowych na okres od 9 marca do 8 czerwca 2023 r. Pismem z 9 marca 2023 r, poinformowano Skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Organizacja Międzyzakładowej [...] w Komendzie Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R., z siedzibą w Komendzie Powiatowej Policji w P. wydała negatywną opinię w zakresie zwolnienia Skarżącej ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. rozkazem personalnym nr [...] z 18 kwietnia 2023 r., w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji zwolnił Skarżącą ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2023 r. nadając decyzji, zgodnie z art. 108 § 1 Kpa, rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu Skarżąca wniosła o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji oraz jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji. Zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie, że zwolnienie strony było uzasadnione ważnym interesem służby, podczas gdy materiał dowodowy tego nie potwierdza oraz naruszenie: art. 10 § 1 Kpa, poprzez niezapewnienie możliwości wypowiedzenia się stronie co do zebranych dowodów i materiałów; art, 7 w zw. z art. 77 Kpa, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i oparcie rozstrzygnięcia na kopiach dokumentacji, z pominięciem okoliczności świadczących na korzyść strony, a także niewykonanie zawnioskowanych dowodów; art. 75 § 1 Kpa oraz art. 78 Kpa, poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych składanych w toku postępowania w postaci dokumentów "z akt Prokuratury Okręgowej R-W.w R. sygn. akt [...]", "z akt Prokuratury Okręgowej w Z. sygn. akt [...]", opinii służbowych strony oraz rozkazów i wniosków dotyczących nagród i wyróżnień, a także zeznań świadków; art. 80 Kpa, poprzez dowolną (wybiórczą i stronniczą) a nie swobodną ocenę dowodów i pomijanie wniosków dowodowych, "które mogły świadczyć pozytywnie o stronie"; art. 36 § 1 Kpa w zw. z art. 35 § 3 Kpa, poprzez niezakończenie przedmiotowego postępowania w ciągu miesiąca oraz niewydanie decyzji "w przedmiocie przedłużenia niniejszego postępowania z podaniem przyczyn jego niezakończenia w ustawowym terminie; art. 108 § 1 Kpa, poprzez nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy nie było to niezbędne. Uzasadniając odwołanie wskazała, iż organ I instancji działał zbyt pochopnie i z naruszeniem procedury administracyjnej. Podniosła naruszenie art. 10 kpa, nie zgodziła się z oceną złożonych przez nią wniosków dowodowych, uznanych przez organ I instancji za niemające znaczenia dla sprawy, zwłaszcza na oddalenie wniosków dowodowych z dokumentów w postaci opinii służbowych strony, rozkazów i wniosków dotyczących nagród i wyróżnień, przy jednoczesnym powołaniu się na orzeczenia dyscyplinarne, w których wymierzono kary dyscyplinarne, co narusza art. 80 kpa i prowadzi do błędu w ustaleniach faktycznych i uznania, że zwolnienie strony było uzasadnione ważnym interesem służby. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie w cytowanym przepisie zwrotu ,,można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony (art. 7 Kpa). Pojęcie ważnego interesu służby nie zostało w ustawie sprecyzowane, ani też bliżej określone. Nie ulega jednak wątpliwości, że przy odczytywaniu treści powyższego terminu należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. Może zatem chodzić o realnie istniejącą przyczynę albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesami Policji. Ponadto przyjmuje się, że na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji można zwolnić ze służby tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, przy czym przesłankę ważnego interesu służby należy w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzować poprzez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. Reasumując, rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby, a rozstrzygnięcie sprowadza się do wyjaśnienia i oceny, czy w obecnym stanie faktycznym pozostawanie Skarżącej w służbie narusza ważny interes służby, przy czym Organ stoi na stanowisku, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Wskazał, że do podstawowych zadań Policji należy między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców, a ich realizacja wymaga, by funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii, a wątpliwości co do takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Podkreślił, że brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet Państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może zatem - mimo niezakończonego postępowania karnego - pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych innych, pozakarnych dolegliwości, włącznie z możliwością rozwiązania z nim stosunku służbowego zwłaszcza, gdy wymaga tego interes służby. Podniósł, że już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, któremu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot nieskazitelności charakteru. Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi cechami, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja, wbrew twierdzeniom strony, wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Odnosząc się do okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy organ wskazał na bezsporną okoliczność ogłoszenia Skarżącej zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 233 § 1 kk w zb. z art. 238 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Podniósł, że czyn o popełnienie którego podejrzana jest strona, nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta. Powiązanie Skarżącej ze sprawą karną dotyczącą wskazanego wyżej przestępstwa sprawia, iż utraciła ona przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, do której podstawowych zadań należą między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, a także ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ wskazał, że nie bez znaczenia pozostaje również dwukrotne wydanie w przeszłości orzeczenia o uznaniu Skarżącej winną popełnienia przewinień dyscyplinarnych, bowiem świadczy to o tym, że Skarżąca nie wyciągnęła stosownych wniosków w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych z sytuacji, które doprowadziły do wymierzenia jej kar dyscyplinarnych, co przekonuje, iż nie spełnia ona szczególnie rygorystycznych wymagań stawianych policjantom w powyższej kwestii. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie nie jest możliwe odniesienie się do ustaleń poczynionych w postępowaniu dyscyplinarnym i karnym, a zasada prawdy materialnej panująca w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia policjanta ze służby w Policji zorientowana jest w odmiennym kierunku, niż ma to miejsce w postępowaniu dyscyplinarnym czy karnym. Celem, w tym przypadku, jest wyłącznie ustalenie czy okoliczności, w których uczestniczył dany policjant albo które są z nim związane, zagrażają dobru jakim jest ważny interes służby. Dobro służby stanowi bowiem granicę, w rozumieniu art. 7 Kpa, decyzji uznaniowych, a działania mające na celu ochronę tego dobra muszą mieć prymat przed partykularnym interesem policjanta. Okoliczności, o których mowa wyżej, nie muszą być dowiedzione na zasadach i w granicach określonych w wyżej wskazanych postępowaniach, bo nie powodują ukarania sprawcy, tj. nie skutkują wymierzeniem mu kary. Ustalenie prawdy materialnej w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji zmierza do potwierdzenia istnienia przesłanki wymienionej w tym przepisie, czego skutkiem jest zwolnienie policjanta ze służby w Policji. W ocenie Organu zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym, co oznacza, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia. Zatem dokonywanie przez organy Policji w toku postępowania administracyjnego oceny zasadności przedstawionego Skarżącej zarzutu, czy też rozstrzyganie o jej winie lub niewinności, nie jest i nie byłoby uprawnione. Udowodnienie faktu popełnienia przez podejrzaną zarzucanego jej czynu należy wyłącznie do organów ustawowo powołanych do ścigania przestępstw i następuje w ramach prowadzonego w konkretnej sprawie postępowania karnego. Natomiast ocena dowodów mających uzasadniać popełnienie przestępstwa należy do organów wymiaru sprawiedliwości - właściwego sądu. Organy Policji są natomiast zobligowane do uwzględnienia w toku postępowania administracyjnego samego faktu przedstawienia stronie zarzutu popełnienia przestępstwa. W świetle powyższego zdaniem Organu Skarżąca nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji, co uniemożliwia pozostawanie w służbie. Skarżąca, jako policjantka była zobowiązana do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw, tymczasem sama jest podejrzana o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego. Organ podkreślił, że brak stosownych działań wobec policjanta podejrzanego, o popełnienie wskazanego wyżej przestępstwa, mógłby mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz nie sprzyjałby budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Jej sprawne działanie opiera się (w szczególności) na zaufaniu społecznym. Policja musi być postrzegana, jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest przy tym niezbędna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i Państwa, w imieniu którego formacja ta realizuje powierzone jej zadania. Jest ona niezbędna także do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego wszystkich funkcjonariuszy Policji. Policjanci muszą mieć świadomość, że w wymienionej formacji nie można tolerować żadnych zachowań nielicujących z honorem, godnością i dobrym imieniem służby oraz, że podejrzenia o działania niezgodne z prawem, powinny być przez właściwych przełożonych surowo sankcjonowane. Zwolnienie Skarżącej ze służby w Policji stanowi ono zdecydowaną reakcję formacji policyjnej na przejawy łamania prawa i lekceważenia etosu zawodu przez jej członka, jest też sygnałem zwrotnym dla społeczeństwa wskazującym, że Policja jest w stanie sama oczyścić swoje szeregi postępując bezkompromisowo wobec tych, którzy nie zasługują na to by dalej w niej służyć i być z nią identyfikowani. Zdaniem organu zebrany został cały materiał niezbędny do podjęcia decyzji merytorycznej, a następnie w granicach swobodnej oceny dowodów dokonano jego kompleksowej oceny. Zaznaczyć przy tym należy, że sformułowanie "zebrał materiał dowodowy" musi zostać odniesione wyłącznie do materiału niezbędnego do podjęcia decyzji końcowej, a nie wszelkich okoliczności zaistniałych w sprawie. Zbieranie materiału przez organ administracyjny musi być determinowane celem takiego postępowania, jakim jest wydanie decyzji merytorycznej zgodnej z zasadą prawdy materialnej. Działania organu nie mogą jednak stanowić naruszenia innych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady szybkości i prostoty postępowania. Podniósł, że wszelkie inne ustalenia nie zmieniłyby przyjętej oceny o utracie przymiotu nieposzlakowanej opinii policjanta, a tym samym dalsze gromadzenie innej dokumentacji, albo wykonanie innych czynności, w sposób oczywisty, powodowałoby przedłużenie tego postępowania. Organ podkreślił, że zbieranie materiału dowodowego nie może mieć charakteru dowolnego. Organ musi dokonać selekcji informacji i wybrać wyłącznie te, które są niezbędne dla tego konkretnego postępowania. Brak koncentracji materiału dowodowego skutkowałby tym, iż kolejny materiał albo nie byłby przydatny dla przedmiotu tego postępowania, albo potwierdzałby okoliczności już znane organowi. Podniósł, że pełnomocnik strony korzystał z prawa określonego w art. 10 § 1 Kpa, tj. zapoznał się z zebranymi dowodami, na których organ I instancji oparł zaskarżoną decyzję (co potwierdził w uzasadnieniu tego odwołania) oraz wypowiedział się co do nich, trzykrotnie kierując wnioski o przeprowadzenie dowodów, do których organ I instancji ustosunkował się wydając stosowne postanowienia. Organ przypomniał, że podstawą do zwolnienia policjanta ze służby w Policji było ustalenie braku przymiotu nieposzlakowanej opinii, co potwierdza fakt przedstawienia Skarżącej w/w zarzutów przez prokuratora Prokuratury Rejonowej R-W.w R.. W tym kontekście należy rozważać zasadność podjętej przez organ decyzji merytorycznej. Nie wymagały wobec tego, zdaniem Organu, badania postawa funkcjonariusza (jaką przejawiał w przeszłości w służbie), przebieg służby, osiągnięcia zawodowe policjanta czy odbiór jego osoby przez przedstawicieli tej formacji lub społeczeństwa. Weryfikacja tych okoliczności byłaby nieistotna dla tego postępowania. Jednocześnie organ nie kwestionował, że Skarżąca była w przeszłości niejednokrotnie wyróżniana i nagradzana jednakże, w przedstawionych wyżej okolicznościach, nie może to przemawiać za pozostawieniem wymienionej w służbie w Policji. Organ nadmienił, że pojęcie "służby" wiąże się nierozerwalnie z pojęciem "poświęcenia", a służba w formacji uzbrojonej nie jest zwykłą pracą, zatem służbę może więc pełnić tylko taka osoba, która zdaje sobie sprawę z wagi pełnionych obowiązków. Strona, która takiej świadomości nie ma, jest nieprzydatna dla tej służby, gdyż nie realizuje jej ważnego interesu. Uwzględniając powyższe Organ stwierdził, iż przedmiotową sprawę rozstrzygnięto mając na względzie zarówno interes społeczny, tożsamy w tym wypadku z interesem służby, jak też słuszny interes policjanta. Okoliczności przedstawione w niniejszej decyzji, uzasadniają jednak przedłożenie ważnego interesu służby nad interes strony. Organ podniósł, że wydanie zaskarżonego rozkazu poprzedzone było wystąpieniem do [...] Funkcjonariuszy i Pracowników Policji woj. mazowieckiego, wskazanego przez pełnomocnika Skarżącej, a organizacja ta (w terminie z art. 43 ust. 5 ustawy o Policji) wyraziła negatywną opinię w zakresie zwolnienia policjantki ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i podkreślił, że stanowisko organizacji związkowej ma wyłącznie charakter konsultacyjny dla organu prowadzącego postępowanie nie może zatem stanowić argumentu przemawiającego za pozostawieniem strony w służbie w Policji. Taka decyzja stałaby w opozycji do całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i świadczyłaby ewidentnie o arbitralności podjętego rozstrzygnięcia. Organ administracji publicznej zobowiązany jest przede wszystkim do przestrzegania zasad wynikających z procedury administracyjnej, w tym w szczególności do działania na podstawie przepisów prawa, do zachowania zasad praworządności oraz do przekonywania stron o zasadności podjętych rozstrzygnięć. Podniósł, że decyzja merytoryczna posiadająca swoje oparcie wyłącznie w stanowisku strony związkowej, a pomijająca zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie byłaby decyzją uznaniową, ale decyzją dowolną, naruszającą normę wynikającą z art. 7 Kpa. Organ odwoławczy wskazał, że KW Policji z siedzibą w R. słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 Kpa. Organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji będącą formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja roli swej nie może wypełniać, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić służby. W tej sytuacji KW Policji mógł i winien użyć wszelkich przewidzianych prawem środków, aby jak najszybciej rozwiązać stosunek służbowy z osobą, której pozostawanie w służbie jest sprzeczne z ważnym interesem tej służby. Jednocześnie, zdaniem organu odwoławczego, brak było podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji bowiem w sprawie nie występuje uzasadniony przypadek, o jakim mowa w art. 135 kpa. Nie ma tu mowy ani o wadliwości decyzji nieostatecznej, ani o wywołaniu przez jej wykonanie nieodwracalnych skutków prawnych czy też zmianie okoliczności uzasadniających nadanie rygoru. Organ podkreślił, że skutki prawne, jakie wywołało wykonanie decyzji o zwolnieniu Skarżącej ze służby mogą zostać odwrócone poprzez przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności tejże decyzji z powodu jej wadliwości (art. 42 ust. 1 ustawy o Policji). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie w/w decyzji Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającego go rozkazu Komendanta Wojewódzkiego Policji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego: 2. naruszenie przepisów postępowania, a to przepisu art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, polegającą na stronniczej i wybiórczej ocenie dowodów, przyjmując za podstawę Rozkazu Komendanta Głównego tylko te okoliczności, które świadczyły przeciw stronie, a pomijając pozostałe okoliczności, które mogły świadczyć pozytywnie o stronie; 3. naruszenie przepisów postępowania, a to przepisu art. art. 135 k.p.a. poprzez nie wstrzymanie natychmiastowej wykonalności zaskarżonego Rozkazu Komendanta Wojewódzkiego, podczas gdy istniały podstawy do jej wstrzymania; 4. naruszenie przepisów postępowania, a to przepisu art. 138 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy istniały podstawy do jej uchylenia; 5. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, że zwolnienie mł. asp. W.M. było uzasadnione ważnym interesem służby, podczas gdy nie potwierdza tego materiał dowodowy. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła w szczególności, że Skarżącą zawiadomiono o możliwości przejrzenia akt pismem z 9 marca 2023 r., w dniu 10 marca 2023 r. jej pełnomocnik zapoznał się z aktami, jednak postępowanie trwało jeszcze prawie 6 tygodni, a przedmiotowy Rozkaz Personalny wydano ponad miesiąc później, po odrzuceniu wszystkich wniosków dowodowych pełnomocnika W.M.. Organ I instancji nie dopełnił swojego ustawowego obowiązku, co stanowi naruszenie art. 10 ust. 1 k.p.a. Skarżąca nie zgodziła się z oceną organu odwoławczego, iż organ I instancji zebrał cały materiał niezbędny do podjęcia decyzji merytorycznej i że pominięte okoliczności na które wnioskowano dowody nie mają znaczenia dla sprawy, pominięte bowiem zostały wszelkie okoliczności, które mogłyby świadczyć o przydatności W.M. dla służby w Policji czy też stanowić o pozytywnym przebiegu jej służby, a także które mogłyby wykazać, że Skarżąca mogła być ofiarą mobbingu w przedmiotowym postępowaniu. Szczególną uwagę należy zwrócić, zdaniem Skarżącej, na oddalenie wniosku dowodowego dotyczącego opinii służbowych, rozkazów i wniosków w zakresie nagród i wyróżnień, gdy jednocześnie jako argument popierający zwolnienie Skarżącej ze służby uznano orzeczenia wymierzające karę dyscyplinarną upomnienia z 20.12.2021 r. oraz orzeczenie z 10.02.2022 r. wymierzające jej karę dyscyplinarna nagany, co świadczy o skrajnie stronniczej ocenie dowodów i stanowi naruszenie art. 80 kpa. Powyższe uchybienia doprowadziły organ II instancji do powielenia błędu w ustaleniach faktycznych organu I instancji mającego wpływ na wynik postępowania, poprzez uznanie, że zwolnienie Skarżącej było uzasadnione ważnym interesem służby, podczas gdy nie potwierdza tego materiał dowodowy, który sam w sobie został zebrany wadliwie i w sposób niepełny. Zdaniem Skarżącej całkowicie wadliwe było nadanie przez Organ I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności temu Rozkazowi, bowiem nie została spełniona żadna z przesłanek wskazanych w art. 108 § 1 k.p.a. Organ w uzasadnieniu podnosi, że "zwolnienie (...) leży w interesie służby, który jest tożsamy z interesem społecznym". W ocenie Skarżącej nawet gdyby zgodzić się - abstrahując od okoliczności przedmiotowej sprawy - że interesy te są tożsame, to Organ błędnie rozumie przesłankę nałożonych na niego obowiązków w tym zakresie. Podniosła, że obecnie Skarżąca służby nie pełni, bowiem została zawieszona na okres 3 miesięcy w toku toczącego się postępowania dyscyplinarnego, a tym samym nie może narażać dobrego imienia Policji na uszczerbek, a Rygor natychmiastowej wykonalności nadany Rozkazowi był w zasadzie dodatkową represją, absolutnie zbędną. Wszystkie powyższe okoliczności wskazują, zdaniem Skarżącej, na szereg błędów po stronie Komendanta Głównego Policji w wydaniu zaskarżonego niniejszą skargą Rozkazu. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 §1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022r., poz. 2492 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby między innymi w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Cytowane unormowanie uwzględnia przede wszystkim specyfikę pracy i status policjantów jako funkcjonariuszy publicznych. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w każdym praworządnym i demokratycznym państwie służba w policji jest bezpośrednio związana ze szczególnie wysokimi wymaganiami w stosunku do policjantów, tak aby ich postawa moralna i nieposzlakowany charakter chroniły interes społeczny i podkreślały autorytet władzy państwowej. Ma to związek z podstawowymi zadaniami Policji, którymi zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, są m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców, współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi, gromadzenie, przetwarzanie i przekazywanie informacji kryminalnych. Zakres obowiązków Policji powoduje, że w istotnym stopniu jej działania, a przede wszystkim postawa jej funkcjonariuszy kształtują wizerunek organów państwa i zaufanie do nich. Zatem wymogi w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji muszą być tak wysokie, aby dawały rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych czynności. Jednocześnie wypełnianie przez policjanta swoich obowiązków zgodnie z powyższymi zasadami należy rozumieć jako działania podejmowane w interesie służby, który jest tożsamy w tym zakresie z interesem publicznym. Natomiast ewentualne naruszenie tych zasad może skutkować nie tylko zawieszeniem w czynnościach służbowych, ale również zwolnieniem ze służby. W myśl przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z policjantem można rozwiązać stosunek służbowy, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie w powołanym przepisie zwrotu "można zwolnić ze służby" oznacza, że rozwiązanie stosunku służbowego na tej podstawie ma charakter fakultatywny, a decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach uznania administracyjnego przyznanego właściwym organom Policji. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola tego rodzaju decyzji ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, to jest czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla konkretnej sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji realizują określoną politykę stosowania prawa oraz wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych i celowościowych (por. m.in. wyrok NSA z 19 maja 2011 r., I OSK 301/11, dostępny w internetowej bazie orzeczeń pod adresem cbois.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). W konsekwencji w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają jedynie, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i wpływać na to, czy dana osoba powinna nadal pozostać funkcjonariuszem danej formacji, czy też możliwe było wykluczenie jej z tego grona. Inaczej mówiąc nie mogą oceniać słuszności realizowanej przez organy polityki kadrowej. Rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wymaga wykazania, że zastosowanie instytucji przewidzianej w tym przepisie było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby". Mimo, iż omawiana ustawa nie definiuje pojęcia "ważny interes służby", to nie ulega wątpliwości, że odkodowanie znaczenia tego zwrotu musi następować z uwzględnieniem przede wszystkim przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. W rachubę może zatem wchodzić realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności, czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesem Policji oraz że funkcjonariusz ten dla dobra macierzystej formacji, z przyczyn pozamerytorycznych, nie powinien kontynuować w niej służby. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl ust. 2 art. 1 ustawy, należy między innymi ochrona mienia oraz życia i zdrowia ludzi, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto zapobieganie łamaniu prawa, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważkich zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz o niezbędnych predyspozycjach fizycznych i psychicznych do służby w formacjach mundurowych. Ponadto służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1). Wszelkie wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć więc także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami m.in. należytego zachowania się także w czasie wolnym od zajęć służbowych oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia w Policji racjonalnej polityki kadrowej oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do sprawnego funkcjonowania wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów. Na powyższe wielokrotnie zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny (por. np. wyrok z 19 października 2004 r., K 1/04, OTK-A 2004/9/93, Lex 127308). Trybunał w swych orzeczeniach wskazywał między innymi na to, że brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych uprawnia zatem właściwe organy do stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych różnych dolegliwości prawnych, włącznie z możliwością rozwiązania z nim stosunku służbowego, zwłaszcza gdy wymaga tego dobro służby (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2015 r., I OSK 2642/13,dostępny CBOSA). Przez pojęcie "ważnego interesu służby" uzasadniającego zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji należy rozumieć sytuację, w której pierwszeństwo ochrony przysługuje Policji, nawet gdy następuje to kosztem zwalnianego policjanta. W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że Skarżąca pełniła służbę w kontrolera ruchu drogowego Ogniwa Patrolowego II Wydziału Ruchu Drogowego KMP w R.. Jako policjantka musiała mieć zatem świadomość jakie wymogi prawne i etyczne muszą spełniać funkcjonariusze, a ponadto, że dobre imię i odbiór społeczny Policji zależy zarówno od sposobu wykonywania powierzonych jej zadań, jak i postawy w życiu zawodowym oraz prywatnym wszystkich policjantów. Bezsporne jest również, że prokurator Prokuratury Rejonowej R-W.w R. uwzględniając dane śledztwa sygn. 4176 - 1 Ds.9.2023 postanowił przedstawić Skarżącej w dniu 7 marca 2023 r. zarzut, że "w dniu 2 grudnia 2022 r. zawiadomiła Komisariat II Policji w R. o przestępstwie, wiedząc, że nie zostało ono popełnione, w ten sposób, że pouczona o odpowiedzialności karnej za zawiadomienie o przestępstwie, które nie zostało popełnione zawiadomiła, że doszło do kradzieży z włamaniem w dniu 1 grudnia 2022 r. w R. pojazdu m-ki [...] na jej szkodę, a następnie będąc pouczona o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, składając zeznania, mające służyć za dowód w postępowaniu karnym sygn. [...] Prokuratury Rejonowej R-W.w R. zeznała nieprawdę, że kluczyk w postaci pilota do samochodu m-ki [...] w czasie dokonania kradzieży z włamaniem miała przy sobie i nieudostępniania go nikomu w tym czasie, tj. o przestępstwo z art. 233 § 1 kk w zb. z art. 238 kk w zw. z art. 11 §2 kk ". Postanowieniem z 7 marca 2023 r. wydanym w powyższym śledztwie, prokurator zastosował wobec Skarżącej środki zapobiegawcze w postaci poręczenia majątkowego w kwocie 5000 zł oraz dozoru Policji z obowiązkiem stawiennictwa jeden raz w tygodniu w Komisariacie I Policji w R.. W okolicznościach przedmiotowej sprawy istotnym jest, na co zasadnie zwrócił uwagę organ, że wynik postępowania karnego pozostaje bez wpływu na wynik postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w oparciu o przesłankę ważnego interesu. Oznacza to, iż organ nie musiał czekać na zakończenie postępowania toczącego się przed sądem karnym. Skarżąca w wyniku powyższych zdarzeń została podejrzana o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, szczególnie negatywnie odbieranego społecznie, co dyskwalifikuje ją jako policjanta. Tym samym Skarżąca nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, a zatem nie spełnia podstawowego warunku z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby. W sytuacji, gdy w szeregach Policji znajdowałyby się osoby, na których ciążą niewyjaśnione zarzuty karne oraz wątpliwości co do ich postępowania zgodnego z zasadami współżycia społecznego – wizerunek i autorytet policji w społeczeństwie byłby znacznie nadszarpnięty. Należy zatem uznać, że w sprawie niniejszej organy słusznie zdecydowały się na skorzystanie z instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, rozwiązując ze Skarżącą stosunek służbowy z uwagi na ważny interes służby. Żadne bowiem istotne fakty nie przemawiały za tym, aby w przyjętym stanie faktycznym sprawy interes policjanta był ważniejszy od dobra formacji oraz by z naruszeniem ważnego interesu służby należało ją pozostawić w gronie funkcjonariuszy Policji. Odnosząc się do zarzutów skargi nie zasługują one na uwzględnienie. Zarzut dotyczący nieuwzględnienia wniosków dowodowych Skarżącej, w szczególności nie wzięcia pod uwagę opinii służbowych, pominięcia okoliczności mogących świadczyć o przydatności Skarżącej do służby w Policji czy też stanowić o pozytywnym przebiegu jej służby, a także mogących wykazać, że Skarżąca mogła być ofiarą mobbingu nie jest zasadny. Okoliczności te są bowiem irrelewantne dla wyniku przedmiotowego postępowania, Skarżąca utraciła ewentualną nieposzlakowaną opinię z chwilą przedstawienia jej zarzutów, a fakt przedstawienia jej zarzutów jest poza sporem. Również dotychczasowe wywiązywanie się Skarżącej ze swych obowiązków służbowych nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem prawidłowa realizacja zadań powierzonych policjantowi powinna być zasadą a nie wyjątkiem wyróżniającym tylko niektórych funkcjonariuszy. Utrata przymiotu nieposzlakowanej opinii nie może zostać zrekompensowana dotychczasową, nawet wzorowo pełnioną służbą. Zatem zarzut procedowania w oparciu o niepełny materiał dowodowy nie może się ostać. Sąd uznał też, że w ustalonych w sprawie okolicznościach zaprezentowana przez organy ocena była swobodna, lecz nie dowolna. Dała ona podstawę do przyjęcia, że ważny interes służby, jakim jest służba w tej formacji osób przestrzegających prawo oraz reguły godnego i zgodnego ze społecznym zaufaniem zachowania, nie pozwala aby Skarżąca pełniła dalszą służbę w Policji. Aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe policjant musi pozostawać poza wszelkimi podejrzeniami o jakiekolwiek zachowania sprzeczne z prawem. Tego kryterium Skarżąca nie wypełnia. Organ decydując o usunięciu Skarżącej z szeregów formacji rozważył wszystkie istotne dla tej sprawy okoliczności, przyjmując jednocześnie, że interesowi służby zgodnemu z interesem społecznym należy dać pierwszeństwo przed interesem Skarżącej. Tym samym uznać należy, że organ dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i zasadnie zastosował go w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy. W rozpoznawanej sprawie organ w sposób wystarczający wykazał ten interes, co w sposób jednoznaczny wynika z treści decyzji, a na co Sąd wskazał powyżej. Zarzut naruszenia tego przepisu jest zatem pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. Podstaw takich nie ma również zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Zgodnie z tymi przepisami organ ma obowiązek zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, ale muszą to być okoliczności i materiał dowodowy istotne z punktu widzenia mającej zastosowanie w sprawie podstawy prawnej. Kierując się normą prawa materialnego, organ ocenia, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia i jakie dowody dla ich udowodnienia są potrzebne. Tak też postąpił organ w sprawie niniejszej. Organ w sposób prawidłowy ocenił, iż dowody zgłoszone przez Skarżącą nie mogły przyczynić się do poznania i wyjaśnienia okoliczności istotnych w sprawie w przedmiocie zwolnienia z Policji. Zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. Organ wskazał jakie okoliczności wziął pod uwagę, na podstawie jakich dowodów zostały one ustalone, jakie okoliczności i dlaczego pominął. W sposób wystarczający została też wyjaśniona podstawa prawna wydanego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 kpa wskazać należy, iż jest on zasadny, gdyż organ I instancji nie zapewnił Skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, skoro w dniu 18.04.2023 r. wydał postanowienie odmawiające uwzględnienia jej wniosków dowodowych i w tej samej dacie zapadło rozstrzygniecie merytoryczne w sprawie niniejszej. Jednakże, sam fakt naruszenia tego przepisu przez organ nie będzie wystarczający do uchylenia decyzji administracyjnej w postępowaniu odwoławczym, czy sądowoadministracyjnym. Aby zarzut taki okazał się skuteczny, strona musi wykazać, że naruszenie w/w przepisu uniemożliwiło jej wykonanie konkretnych czynności procesowych, a taki fakt nie miał miejsca. Zarzut naruszenia art. 135 kpa nie jest zasadny. Należy podzielić stanowisko organu II instancji, że w przedmiotowej sprawie nie zaszło prawdopodobieństwo wadliwości decyzji nieostatecznej, jak również wykonanie rozkazu personalnego nie prowadzi do nieodwracalnych skutków prawnych oraz nie doszło do zmiany okoliczności uzasadniających nadanie rygoru. Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż Policja roli swej nie może wypełniać, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić służby. W tej sytuacji KW Policji mógł i winien użyć wszelkich przewidzianych prawem środków, aby jak najszybciej rozwiązać stosunek służbowy z osobą, której pozostawanie w służbie jest sprzeczne z ważnym interesem tej służby. Nieuzasadniony jest zatem również zarzut naruszenia art. 108 § 1 kpa. W ocenie Sądu, organ I instancji zasadnie nadał rozstrzygnięciu o zwolnieniu ze służby rygor natychmiastowej wykonalności. Swe stanowisko należycie uzasadnił wskazując, że w sprawie zachodzą przesłanki wskazujące na uznanie pierwszeństwa interesu społecznego (interesu służby) nad indywidualnym interesem strony. Uwzględnił przy tym szczególny status i zadania realizowane przez Policję, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której zhierarchizowana struktura, podporządkowana szczególnej dyscyplinie służbowej, wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego Skarżącej zgłoszonego w piśmie procesowym z 11 grudnia 2023 r., na okoliczność braku jakichkolwiek dowodów potwierdzających sprawstwo skarżącej popełnienia zarzucanych jej czynów. Okoliczności na które zgłoszono wskazane w piśmie wnioski dowodowe nie są bowiem niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, które związane są z oceną czy zaskarżony rozkaz personalny jest zgodny z prawem. Zauważyć należy, iż kwestia sprawstwa Skarżącej nie była przedmiotem dociekań, ustaleń i ocen w kontrolowanej decyzji. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 Ppsa, orzekł jak w wyroku.