VIII SA/Wa 49/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu wniosku J. P. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. P. L. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie czynności egzekucyjnej postanawia : - odmówić przyznania prawa pomocy-

W dniu 22 maja 2017 r. wpłynął do Sądu wniosek skarżącego J. P. L. w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wyjaśnił, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z żoną i małoletnim synem. Oświadczył, że poszukuje pracy, ale na "polskim rynku" pracy nie ma. By utrzymać rodzinę podejmuje się prac dorywczych, z których osiąga dochód "raz jest to [...] zł tygodniowo, raz [...] zł na miesiąc". Podał, że aktualnie przebywa u rodziny gdzie pracuje w zamian za utrzymanie. Dalej wyjaśnił, że żona z synem zamieszkuje pod R. u rodziców, którzy są na rentach socjalnych. W części wniosku obejmującej stałe zobowiązania i wydatki wymienił opłaty pocztowe, od wniosków, zażaleń i skarg w sprawach, których przed sądami toczy się około 20 i które opłacane są "z kont rodziny" oraz koszty leczenia. Poza tym ma zadłużenie wobec ZUS i banków, a egzekucje komornicze "są w toku". Do wniosku załączył plik dokumentów medycznych za okres od 2006 r. do 2016 r. tj. karty diagnostyki, historie choroby, informacje o przebytej rehabilitacji, wyniki badań oraz faktur za leki, a ponadto umowę o rozdzielności majątkowej miedzy małżonkami oraz zaświadczenie, że żona otrzymuje zasiłek rodzinny i świadczenie wychowawcze na dziecko w łącznej wysokości [...] zł. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: W ocenie referendarza sądowego brak jest podstaw do pozytywnej oceny złożonego wniosku. Skarżący nie wykazał bowiem w sposób przekonujący, że istotnie nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w sprawie. Tymczasem brzmienie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718) oznacza, że instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy, stosowana jest wyłącznie w przypadkach, gdy strona znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej, przy czym ciężar dowodu, co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie występującej z takim wnioskiem. Innymi słowy podstawą pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o prawo pomocy może być wyłącznie rzeczywisty stan rodzinny, majątkowy i dochodowy strony ubiegającej się o przyznanie tego prawa. Tymczasem skarżący poza przedłożeniem pliku kart informacyjnych leczenia szpitalnego, skierowań na badania, historii choroby, czy skierowań do poradni specjalistycznej, z których nie wynikają przeciwskazania do podjęcia pracy, nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na trudną sytuację materialną rodziny. Nie wykazał, by istotnie w dacie składania wniosku nie prowadził działalności gospodarczej, nie wykazał, by był osobą bezrobotną oraz, że prowadzone było przeciwko niemu jakiekolwiek postępowanie egzekucyjne i by było ono nieskuteczne. Nie wykazał także, by rodzina korzystała ze świadczeń pomocy społecznej, co przy deklarowanym dochodzie wydaje się konieczne. Nie złożył żadnych dowodów (faktur za energię, gaz, wodę itp.) potwierdzających ponoszone koszty bieżącego utrzymania. W wyjaśnieniach skarżącego dotyczących sytuacji rodzinnej brak jest konsekwencji, z jednej bowiem strony wskazuje on, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z żoną i małoletnim synem, którzy są na jego utrzymaniu, by następnie twierdzić, że żona z synem zamieszkuje u rodziców pod R.. Referendarzowi z urzędu znany jest fakt inicjowania przez skarżącego wielu postepowań sądowoadministracyjnych (sygn. akt VIII SA/Wa 86/14, VIII SA/Wa 583/15, VIII SAB/Wa 149/15, VIII SA/Wa 48-51/17) oraz składnia w sprawach po kilka wniosków o prawo pomocy z powoływaniem się na te same okoliczności, przy braku ich uprawdopodobnienia. Skarżący, wielokrotnie wzywany do uzupełnienia wniosków, mimo posiadanej wiedzy o konieczności wykazania okoliczności wskazujących na zasadność wniosku o prawo pomocy kolejny raz swoją postawą uniemożliwia obiektywną ocenę sytuacji materialnej i rodzinnej i jej wpływu na zdolność partycypowania w kosztach postępowania sądowego ([...] zł tytułem wpisu od skargi). Zauważyć również należy, że skarżący pomija w aktualnie złożonym wniosku składnik majątku (grunty rolne) wykazywany we wnioskach w sprawie VIII SA/Wa 86/14 (K. 38 i K. 119), co do którego Sąd w postanowieniu z dnia 29 października 2015 r. stwierdził, że mógłby być on wykorzystywany w celu poprawy sytuacji materialnej. Skarżący znając stanowisko Sądów obu instancji w w/w sprawie, co do obowiązku wiarygodnego przedstawienia informacji dotyczących sytuacji majątkowej, ponownie mimo inicjatywy dowodowej ze strony referendarza (pismo z dnia 18 kwietnia 2017 r.) nie wykazał w sposób wiarygodny, że zasadne jest wobec niego zastosowanie instytucji prawa pomocy. Odmowa przyznania prawa pomocy niniejszym postanowieniem nie oznacza więc, że ustalono, iż wykazane przez wnioskodawcę stan rodzinny, majątkowy i możliwości płatnicze pozwalają na poniesienie kosztów postępowania. Odmowa przyznania prawa pomocy podyktowana jest w tym przypadku nienależytym, sprowadzającym się do przedstawienia niewiarygodnych i niepełnych informacji, wykonaniem nałożonego na stronę zobowiązania do uzupełnienia oświadczenia, które spowodowało, że niemożliwe jest ustalenie, czy skarżący spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.