Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

VIII SA/Wa 453/26

Postanowienie WSA w Warszawie z 10 listopada 2026 r., VIII SA/Wa 453/26 – miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego

Wynik

Odrzucono skargę

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia
10 listopada 2026
Prawomocne
nie

Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi W. C. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z 27 kwietnia 2021r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanowił: odrzucić skargę.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

W. C. (dalej skarżący, strona), działając w imieniu własnym na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2026 r. poz. 662, dalej: u.s.g.), zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchwałę Rady Miejskiej w S. (dalej organ, Rada) z dnia 27 kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej też jako: uchwała). Przedmiotowej uchwale postawił m.in. zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 2 oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293, dalej: u.p.z.p.). W związku z postawionymi zarzutami skarżący domaga się stwierdzenia nieważności uchwały nr [...]z dnia 27 kwietnia 2021 r. Wystąpił nadto, na podstawie art. 200 § 1 w zw. z art. 205 § 1 (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) "o przyznanie wynagrodzenia" oraz zwolnienie od kosztów sądowych i przyznanie pomocy prawnej z urzędu. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. wystąpił o odrzucenie skargi, gdyż skarżący nie wykazał, w jaki sposób wskazana powyżej uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Zarządzeniem z 31 sierpnia 2026 r. w związku z art. 101 ust. 1 u.s.g. sędzia sprawozdawca wezwał skarżącego do wypowiedzenia się, w jaki sposób został naruszony jego interes prawny w uchwalonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwałą nr [...] z dnia 27 kwietnia 2021 r. w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie procesowym z 21 września 2026 r. (data nadania na poczcie) skarżący wywiódł, że należy mu się odszkodowanie w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie zostały policzone drzewa zwykłe i owocowe, co narusza jego prawo do własności prywatnej i spokoju. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że w przypadku wniesienia skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi podstawa do jej odrzucenia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisem szczególnym mającym zastosowanie w niniejszej sprawie jest art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W orzecznictwie wielokrotnie wyjaśniano, że skarga składana w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis (skargi powszechnej), zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały i odwoływanie się do interesu społecznego lub interesu publicznego, lecz konieczne jest wykazanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu skarżącego a kwestionowanym aktem, skutkującym naruszeniem jego interesu prawnego. Tym samym przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. nie daje podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym (por. wyrok SN z 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, publ. OSNP z 2004 r. Nr 7, poz. 114; wyrok NSA z 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/2004, publ. cbosa; wyrok NSA z 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, publ. ONSA i WSA 2005/1/2; wyrok NSA z 14 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1541/12, publ. cbosa). Z tej przyczyny niemożność wykazania naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia prowadzi do wniosku, że skarżący nie ma legitymacji procesowej (skargowej) do zaskarżenia uchwały, co powoduje konieczność odrzucenia skargi. Kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., ma charakter materialnoprawny, o istnieniu którego decyduje przepis prawa powszechnie obowiązującego, zaś o dopuszczalności skargi przesądza wykazanie przez stronę naruszenia zaskarżonym aktem konkretnej normy prawnej, wpływającej negatywnie na jej sytuację prawną. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy musi być bezpośredni, indywidualny, realny i aktualny oraz wynikać z normy prawa kształtującej sytuację prawną tego podmiotu, a zatem odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego dany akt i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który występuje, gdy podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez dane uregulowanie nie dochodzi do naruszenia przepisu prawa materialnego czy procesowego dotyczącego jego sytuacji prawnej. Z kolei naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługujące podmiotowi z mocy prawa ochrony i następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wykazać, że w tym konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (tj. opartą na konkretnym przepisie prawa, a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją a skarżoną przezeń uchwałą, polegający na tym, że uchwała bezpośrednio ingeruje w sferę jego własnych praw lub obowiązków. Kryterium "naruszenia interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy, oznacza zatem, że akt ten musi naruszać interes prawny skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. W przypadku zatem skargi na uchwałę rady gminy należy wykazać związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a podjęciem przez organ stanowiący gminy uchwały w sprawie z zakresu administracji publicznej. W ocenie Sądu skarżący nie dopełnił obowiązku wykazania, że zaskarżona uchwała naruszyła jego własny, indywidualny i bezpośredni interes prawny. Nie wykazał również, że uchwała negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną. Zdaniem Sądu skarżący nie wskazał istnienia konkretnego przepisu prawa, z którego – w świetle przepisów zaskarżonej uchwały – mógłby wywodzić żądanie określonego działania ze strony organów administracji lub przepisu prawa, którym został zobowiązany do powstrzymania się od określonego działania. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał naruszenia interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, a zatem Sąd nie mógł dokonać merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.

Informacje o sprawie

Data wpływu
30 czerwca 2026
Skarżony organ
Rada Miasta
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak /przewodniczący sprawozdawca/

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny