VIII SA/Wa 447/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Marek Wroczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2022 r. sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie oddala skargę.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R.(dalej: PINB, organ I instancji) decyzją z 23 listopada 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm., dalej: P.b. z 1974 r.) w związku z art. 103 ust. 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm., dalej: P.b. z 1994 r.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), udzielił B. Ż. (dalej: inwestorka, uczestniczka postępowania) pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego o wymiarach: około 17,30 m x 3,50 m, zlokalizowanego na działce nr ewidencyjny [...], położonej w miejscowości G., gmina J.L.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że pismem z 7 września 2016 r. K. L. (dalej: skarżący, strona) zwrócił się o kontrolę budynku wybudowanego "teraz" na jego działce przez sąsiada. Pracownicy PINB 30 września 2016 r. przeprowadzili czynności kontrolne, podczas których stwierdzono, że na terenie nieruchomości, położonej w miejscowości G. [...], gmina J.L. znajduje się budynek gospodarczy. Jest on zbliżony dłuższą ze ścian w kierunku działki G. [...]. Zewnętrzne wymiary tego budynku wynoszą około 17,20 m x 3,50 m. Mury budynku wykonano z pustaków żużlobetonowych (widoczne od strony wewnętrznej budynku na dokumentacji fotograficznej). Od zewnątrz budynek został otynkowany, natomiast od wewnątrz ściany pozostały nieotynkowane. Na dzień kontroli budynek nie posiadał stropu – pozostały jedynie drewniane belki stropowe. Stan zachowania belek stropowych wskazuje na ich znacznie wcześniejsze wykonanie w stosunku do stanu zachowania elementów więźby dachowej. Obecnie połać dachu pokryta jest blachą trapezową. Spadki dachu skierowane są w kierunku działki sąsiedniej o numerze porządkowym [...]. Uczestniczka postępowania oświadczyła, że budynek ten został wzniesiony w 1953 r. przez jej rodziców – F. i W.małżonków S.. Na przestrzeni lat budynek nie był rozbudowywany ani przebudowywany, lecz jedynie remontowany. W ramach remontu wymieniono stolarkę okienną i drzwiową, otynkowano elewację oraz wymieniono więźbę dachową uprzednio krytą słomą (strzecha). W okresie od 30 stycznia 2017 r. do 7 stycznia 2020 r. postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie było zawieszone w związku z nieuregulowanym stanem prawnym nieruchomości, na której zlokalizowany jest sporny budynek. Na podstawie zdjęć lotniczych z 1991 r. oraz z 1997 r. obejmujących obszar przedmiotowej działki PINB stwierdził, że sporny budynek powstał przed 1995 r., co pokrywa się z oświadczeniem uczestniczki postępowania. Nie uznał tym samym oświadczenia skarżącego, że budynek powstał w 2016 r. (w piśmie z 7 września 2016 r. użył on sformułowania, że budynek "został wybudowany teraz"). Zdaniem organu I instancji za wcześniejszym niż 2016 r. powstaniem budynku przemawia stan zachowania jego poszczególnych elementów, np. widoczny na dokumentacji fotograficznej stan zachowania murów fundamentowych, murów wewnętrznych i belek stropowych. Ponadto zastosowane materiały ścienne (pustaki żużlobetonowe) są materiałem niestosowanym obecnie. Dodatkowym argumentem przemawiającym za znacznie wcześniejszą, aniżeli podawał skarżący, realizacją budynku jest wykonanie w nim trzonu kuchennego (kuchni kaflowej) i pieca chlebowego. Są to elementy wyposażenia budynku obecnie niespotykane. Ze względu na fakt, że brak jest dowodów świadczących, że obiekt został wybudowany po 01 stycznia 1995 r., PINB postanowieniem z 26 maja 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 54 ust. 1 i art. 56 ust. 1 P.b. z 1974 r., nakazał inwestorce przedłożyć ekspertyzę techniczną dotyczącą przedmiotowego budynku gospodarczego. Ze złożonej ekspertyzy technicznej wynika natomiast, że budynek nadaje się do dalszego użytkowania w zakresie swoich funkcji i jest bezpieczny. Dlatego organ I instancji orzekł zgodnie z art. 42 ust. 3 P.b. z 1974 r. Od powyższej decyzji odwołanie złożył skarżący, zarzucając brak przeprowadzenia należytych oględzin przedmiotowego budynku i pominięcie jego oświadczenia co do daty dobudowania murowanej części budynku w 2016 r. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że w miejscu obecnie wybudowanego budynku stał murowany budynek o wymiarach około 3,5 m x 4-5 m, stanowiący tzw. "kuchnię letnią", oraz dobudowany do niej drewniany budynek podobnej szerokości i długości, będący tzw. "drewutnią"- pomieszczeniem gospodarczym. Budynki te pokryte były papą. Obecnie budynek stanowi jedną całość, jest murowany o wymiarach 3,5 m x 17 m, a nowy dach posiada pokrycie z blachy trapezowej. Według strony stara część murowana pozostała zachowana jak uprzednio, natomiast dalsza część została dobudowana w roku 2016, co jest widoczne bardzo dokładnie na dzień dzisiejszy. Stan wizualny budynku pozwala na stwierdzenie, że nie istniał on w takiej formie ani w latach 90-tych, ani 80-tych, a tym bardziej w 50-tych. Jednocześnie skarżący zarzucił organowi I instancji, że nie otrzymał, poza decyzją, żadnej innej dokumentacji w postaci ekspertyzy technicznej czy zdjęć lotniczych, które potwierdzałyby stanowisko PINB. M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: MWINB, organ II instancji, organ odwoławczy) decyzją z 21 marca 2022 r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, którego budowa została zakończona przed 01 stycznia 1995 r., zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. W ocenie MWINB materiał dowodowy zebrany w sprawie potwierdza, że sporny obiekt został wybudowany przed 01 stycznia 1995 r., zaś późniejsze wykonywanie w nim robót budowlanych innych niż budowa (tzn. remontu) nie wyklucza zastosowania przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. Powyższe wyjaśnienia stanowią odpowiedź na zarzuty zawarte w odwołaniu. W toku postępowania odwoławczego, mając na uwadze treść art. 37 ust. 1 P.b. z 1974 r., MWINB zwrócił się do Urzędu Gminy J.L. o przekazanie wypisów z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla działki o nr ew. [...], położonej w miejscowości G., gm. J.L., obowiązujących w latach 1953-1991. W odpowiedzi na ww. pismo organ II instancji uzyskał informację, że w zasobach archiwalnych urzędu brak jest opracowań planistycznych z powyższego okresu. MWINB zauważył, że przy analizie zgodności budowy z ładem przestrzennym obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego należy oceniać inwestycję w świetle zasad planowania przestrzennego, które można wyprowadzić z założeń studium uwarunkowań i warunków zagospodarowania dla danego terenu lub też z charakterystyki zabudowań na terenach przyległych. Z mapy zasadniczej znajdującej się w aktach sprawy organu I instancji wynika, że na terenie miejscowości G. znajduje się zabudowa zagrodowa oraz budynki gospodarcze, stąd też wobec braku aktualnie obowiązujących przepisów planistycznych nie można mówić o zaistnieniu przesłanki, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b. z 1974 r. Odnosząc się do drugiej przesłanki wskazanej w art. 37 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, MWINB wskazał, że nakazując rozbiórkę organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest m.in. wykazać, że dalsze akceptowanie samowolnie posadowionego obiektu mogłoby spowodować niebezpieczeństwo dla ludzi oraz groźbę dla mienia. Z ekspertyzy technicznej sporządzonej w niniejszej sprawie wynika, że przedmiotowy budynek jest bezpieczny i nadaje się do dalszego użytkowania w zakresie swoich funkcji. Wskazano w niej dodatkowo na zakres prac zabezpieczających, tj.: - likwidację i zabezpieczenie odkrytej przestrzeni pomiędzy sąsiednimi budynkami gospodarczymi na działkach nr [...] i nr [...], - uzupełnienie/wymianę warstwy termicznej i izolacji stropodachu, - uzupełnienie systemu odprowadzenia wody opadowej, - wykonanie izolacji przeciwwilgociowej i termicznej ścian oraz posadzek na gruncie. W ocenie organu odwoławczego ww. roboty o charakterze zabezpieczającym nie są niezbędne, aby wykluczyć przesłankę z art. 37 ust. 1 pkt 2 P.b. z 1974 r., a w konsekwencji nakaz wykonania powyższych prac nie musi być orzekany w drodze decyzji administracyjnej na podstawie art. 40 P.b. z 1974 r., gdyż są to roboty, które należy planować już w trakcie użytkowania obiektu (jako prace remontowe). Wobec braku przesłanek z art. 37 ust. 1 i art. 40 P.b. z 1974 r., zasadnie orzeczono o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku gospodarczego na podstawie art. 42 ust. 3 P.b. z 1974 r. Taka decyzja kończy bowiem postępowanie legalizacyjne prowadzone na podstawie przepisów ww. ustawy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ II instancji wskazał, że PINB nie ma obowiązku dostarczania stronom postępowania dokumentacji składanej przez inne strony. Ekspertyza techniczna budynku gospodarczego stanowi materiał dowodowy i znajduje się w aktach sprawy organu I instancji, z którym skarżący mógł się zapoznać. MWINB wskazał także, że skarżący nie przedstawił żadnej dokumentacji potwierdzającej jego twierdzenia dotyczące daty budowy spornego budynku gospodarczego. Ciężar udowodnienia pewnych kwestii spoczywa nie tylko na organie nadzoru budowlanego, ale również na podmiocie, który wywodzi z tych okoliczności określone skutki. Na decyzję MWINB skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej stronniczość w postępowaniu wobec jego zgłoszenia dotyczącego dopuszczenia do użytkowania wybudowanego nielegalnie murowanego budynku gospodarczego przez obecnego właściciela na działce powstałej w wyniku podziału działki nr [...], obręb G.. Podniósł, że rzetelna ocena stanu technicznego budynku pozwoliłaby na stwierdzenie, że nie został on wybudowany przed 1995 r. Skarżący nie uznał dowodów, które były podstawą do wydania zaskarżonej decyzji (zdjęcia lotnicze, ekspertyza techniczna). W konsekwencji wniósł o uchylenie decyzji wydanych przez oba organy nadzoru budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 10 października 2022 r. pełnomocnik strony podtrzymał zarzuty skargi i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów pozwalających na ustalenie stanu faktycznego oraz niewyjaśnienie istoty sprawy, tj. czy doszło do samowoli budowlanej oraz jaki był jej zakres i jakie skutki wywołała na sąsiedniej nieruchomości skarżącego. Ponadto decyzjom organów nadzoru budowlanego zarzucił naruszenie art. 48, art. 48a, art. 48b i art. 49 P.b. z 1994 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1066) sąd administracyjny przeprowadza kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów wydawanych przez organy administracji publicznej. Uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy jej wydanie nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia prawa. Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest prawidłowość ustaleń organów nadzoru budowlanego w odniesieniu do daty powstania przedmiotowego budynku, znajdującego się na działce nr [...], determinującej zastosowanie przepisów P.b. z 1974 r. w zakresie jego legalizacji. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący jest właścicielem zabudowanej działki nr [...] o powierzchni 0,6710 ha (G. [...]), natomiast zabudowana działka nr [...] o powierzchni 0,0149 ha figuruje w ewidencji gruntów i budynków jako własność F. i W. małżonków S. – rodziców uczestniczki postępowania (G. [...]). Obie ww. działki powstały z podziału dawnej działki nr [...], dokonanego w toku postępowania sądowego z wniosku uczestniczki postępowania o zasiedzenie. Postanowieniem z 4 lutego 2020 r. w sprawie sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w R. stwierdził, że rodzice uczestniczki postępowania nabyli z dniem 20 maja 1973 r. przez zasiedzenie własność nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]. Z dołączonego do akt wniosku o stwierdzenie zasiedzenia wynika, że nabyli oni część działki nieformalną umową zawartą 19 maja 1953 r., na której wznieśli budynki gospodarcze i użytkowali swoją część zagrody z przeznaczeniem do produkcji rolniczej. W toku postępowania PINB 30 września 2016 r. przeprowadził oględziny budynku gospodarczego położonego na działce nr [...]. Z wyjaśnień uczestniczki postępowania podczas oględzin wynika, że przedmiotowy budynek został wzniesiony przez jej rodziców w 1953 r. (w piśmie z 25 stycznia 2017 r. wskazała, że było to w latach 1953-1956). Nie był on na przestrzeni lat ani rozbudowywany, ani przebudowywany, tylko remontowany. Z ekspertyzy technicznej przedmiotowego budynku gospodarczego wynika (strona 12), że powstał on pierwotnie jako obiekt murowano-drewniany, kryty strzechą. Budynek ten w 1990 r. uzyskał obecny kształt i skorygowane funkcje pomieszczeń odpowiadające aktualnym potrzebom gospodarstwa rolnego i rodzaju produkcji rolnej. Remonty budynku nie wpłynęły na zmianę jego powierzchni i kubatury. Z załączonych do akt sprawy zdjęć lotniczych wynika z kolei, że w 1991 r. i 1997 r. przedmiotowy budynek jest już widoczny w aktualnym kształcie (długi prostokąt o wymiarach 17,3 m x 3,5 m). Zasadnie organ odwoławczy przywołał argumentację, że tzw. zobrazowania lotnicze stanowią część państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zgodnie z art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1990, dalej: P.g.k.), stanowiące dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., który stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W świetle analizy zdjęć lotniczych nie można uznać za wiarygodne oświadczenia skarżącego, że sporny obiekt w aktualnym kształcie powstał w 2016 r. (por. pismo z 10 listopada 2016 r.). Skarżący nie przedstawił żadnej dokumentacji potwierdzającej jego twierdzenia dotyczące czasu budowy spornego budynku. Materiał dowodowy zebrany w sprawie potwierdza, że przedmiotowy budynek został wybudowany przed 01 stycznia 1995 r. (wejście w życie P.b. z 1994 r.). Zgodnie natomiast z art. 103 § 2 P.b. z 1994 r. przepisu art. 48 nowej ustawy (dotyczącego samowoli budowlanej) nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie tej ustawy (...). Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Należy więc uznać za prawidłową ocenę, że wykonywanie w przedmiotowym budynku po 01 stycznia 1995 r. robót budowlanych innych aniżeli budowa (tzn. remontu) nie wyklucza zastosowania do jego legalizacji przepisów P.b. z 1974 r. Sąd podziela więc stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie co do ustalenia, jakie przepisy Prawa budowalnego należy zastosować do legalizacji samowolnie wzniesionego budynku gospodarczego. Z treści art. 37 ust. 1 P.b. z 1974 r. wynika, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Organ odwoławczy zasadnie wskazał, że skutki samowoli budowlanej na gruncie art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b. z 1974 r. należy oceniać w świetle przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązującym w dacie wydawania decyzji przez organ administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy (por. uchwała 7 sędziów NSA z 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OPS 2/13, publ. ONSAiWSA 2014/6/89, wyrok NSA z 8 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1318/06, publ. Lex nr 347963). W tym zakresie organ odwoławczy ustalił, że dla działki nr [...] położonej w miejscowości G., gmina J.L. brak jest opracowań planistycznych z lat 1953-1991, brak jest również aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W takim razie ocenił inwestycję w świetle zasad planowania przestrzennego, które można wyprowadzić z założeń studium uwarunkowań i warunków zagospodarowania dla danego terenu lub też z charakterystyki zabudowań na terenach przyległych. Organ odwoławczy na podstawie mapy zasadniczej znajdującej się w aktach sprawy ustalił, że na terenie miejscowości G. znajduje się zabudowa zagrodowa oraz budynki gospodarcze. Tak więc nie można mówić o zaistnieniu w przedmiotowym przypadku przesłanki z art. 37 ust. 1 P.b. z 1974 r. W odniesieniu do drugiej przesłanki należy wskazać, że do jej spełnienia konieczne jest ustalenie, że dalsze akceptowanie samowolnie wzniesionego obiektu mogłoby spowodować niebezpieczeństwo dla ludzi oraz groźbę dla mienia. Niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowania dla otoczenia oznacza, że popełniona samowola budowlana pogarsza warunki użytkowe dla otoczenia, a to pogorszenie ma charakter niedopuszczalny, co oznacza pogorszenie znaczne, w stopniu niedającym się pogodzić z obowiązującymi przepisami prawa (por. wyroki NSA z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1318/15, publ. Lex nr 2268856, z 23 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1185/12, publ. Lex nr 2204023). Z ekspertyzy technicznej sporządzonej w okresie wrzesień – październik 2021 r. przez mgr inż. arch. M. S. oraz mgr inż. T. W. jednoznacznie wynika, że przedmiotowy budynek jest użytkowany, modernizowany i remontowany od 1953 r. do chwili obecnej, jest budynkiem zadbanym, a jego stan techniczny określono na poziomie minimum dostatecznym. Budynek jest więc bezpieczny i nadaje się do dalszego użytkowania w zakresie swoich funkcji. Organ odwoławczy przeanalizował również ewentualne zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu art. 40 P.b. z 1974 r., zgodnie z którym w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Wskazane w ekspertyzie roboty zabezpieczające (strona 16), w ocenie MWINB, nie są niezbędne, aby wykluczyć przesłankę z art. 37 ust. 1 pkt 2 P.b. z 1974 r., a w konsekwencji nakaz wykonania tych prac nie musi być orzekany w drodze decyzji administracyjnej na podstawie art. 40 P.b. z 1974 r., gdyż są to roboty, które należy planować już w trakcie użytkowania obiektu (jako prace remontowe). W związku z powyższym, w sytuacji stwierdzenia przez organ nadzoru budowlanego braku podstaw do orzeczenia nakazu rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 P.b. z 1974 r. oraz braku podstaw do nakazania wykonania robót w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem na podstawie art. 40 P.b. z 1974 r., organy zasadnie zakończyły przedmiotowe postępowanie legalizacyjne decyzją wydaną na podstawie art. 42 ust. 3 P.b. z 1974 r. Z treści tego przepisu wynika, że podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu. Sąd nie uznał zarzutów strony dotyczących błędnych ustaleń faktycznych w zakresie daty powstania przedmiotowej samowoli budowlanej. Zdaniem Sądu wyjaśnienia uczestniczki postępowania wskazujące na rok 1953 jako datę powstania budynku pokrywają się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w tym: zdjęciami lotniczymi, mającymi charakter dokumentu urzędowego, postanowieniem o zasiedzenie i ekspertyzą techniczną, w trakcie której dokonano oględzin, wszelkich pomiarów i stosownych odkrywek w celu ustalenia stanu technicznego budynku. Od 1953 r. budynek jest systematycznie ulepszany, doposażany, naprawiany, remontowany i utrzymywany w stanie technicznym gwarantującym bezpieczeństwo użytkowe dla dawnych i obecnych funkcji. Skarżący nie przedstawił w toku postępowania administracyjnego żadnego kontrdowodu, z którego można byłoby wyciągnąć wniosek, że budynek w aktualnym kształcie i gabarytach powstał w 2016 r. Jak już wyżej wskazano, wszelkie remonty wykonywane na przestrzeni lat, nie podważają zastosowania wobec przedmiotowej samowoli przepisów P.b. z 1974 r. Skarżący nie wykazał aktywności dowodowej przed organami nadzoru budowlanego, pomimo iż na skutek zawieszenia przedmiotowego postępowania administracyjnego trwało ono przez 5 i pół roku. Oprócz pisma inicjującego postępowanie, strona złożyła pismo z 10 listopada 2016 r., w którym poinformowała, że sąsiedzi pobudowali w 2016 r. budynek o wymiarach 17 m x 3,50 m, nakryty blachą, w miejsce budynku małego, drewnianego, pokrytego papą. W piśmie tym skarżący wskazuje na budowę nowego budynku, a jego pełnomocnik w piśmie z 10 października 2022 r. na jego rozbudowę. Stanowisko strony nie może więc skutkować podważeniem oceny całokształtu materiału dowodowego dokonanej przez organy nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie zarówno w zakresie czasu powstania spornego budynku, jak i zastosowanych przepisów Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu organy nie naruszyły przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., wyjaśniły istotę sprawy i – wbrew stanowisku strony – zastosowały prawidłowe przepisy P.b. z 1974 r. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia innych przepisów, niewskazanych w skardze. Mając powyższe na uwadze Sąd oddali skargę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.