VIII SA/Wa 442/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) Sędzia WSA Marek Wroczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 14 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi T. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 maja 2025r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego T. C. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem rozpoznawanego zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. ( dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy") z dn. 14 maja 2025 r. znak [...] na podstawie którego powołując art. 134 kpa, po rozpoznaniu odwołania T. C. ( dalej jako: "skarżący", "strona") z dnia 14.04.2025r. od decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta R. z dnia 04.04.2025r. znak: [...] nakładającej karę pieniężną w wysokości 250 zł z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu marki [...] numer rejestracyjny [...] w terminie 60 dni od dnia zbycia – stwierdziło niedopuszczalność wniesionego przez T. C. odwołania. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że T. C. w dniu 12.10.2022r. złożył do Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w R. wniosek zawiadomienie o zbyciu pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Do wniosku załączył dokument potwierdzający zbycie pojazdu w dniu 30.04.2022r. Pismem z dnia 07.03.2025r. Prezydent Miasta R. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne wobec T. C., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W dniu 04.04.2025r. Prezydent M. R. ( dalej: "organ I instancji") wydał decyzję znak: [...], którą nałożył na T. C. karę pieniężną w wysokości 250 zł (słowne: dwieście pięćdziesiąt złotych) z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu marki [...] numer rejestracyjny [...] w terminie 60 dni od dnia zbycia. Powodem nałożenia kary jest uchybienie przez zbywającego art. 78 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym. Decyzję powyższą po wcześniejszym pozostawieniu zawiadomienia (awizo) doręczono T. C. w siedzibie Urzędu Miejskiego w R. w dniu 18.04.2025r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru). T. C. w dniu 14.04.2025r. złożył w siedzibie Urzędu Miejskiego w R. pismo skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. zatytułowane "odwołanie od decyzji", w którym podał, że nie godzi się ze stanowiskiem organu I instancji. Wyjaśnił, iż kara jest niezasadna. Urząd nie zastosował się do przepisów pandemicznych związanych z Covid-19. Skarżący ciężko przechorował Covid-19, co uniemożliwiło mu załatwienie sprawy w terminie. Ponadto nowelizacją ustawy od 01.01.2024r. zlikwidowano karę za opóźnienie w zgłoszeniu zbycia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Organ I instancji powyższe pismo z dnia 14.04.2025r. potraktował jako odwołanie od decyzji znak: [...] z dnia 04.04.2025r. i wraz z aktami sprawy przekazał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R.. Kolegium orzekając ww. postanowieniem o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania skarżącego podniosło przede wszystkim przepisy art. 110 i art. 129 kpa stanowiące podstawę prawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia i odnosząc ich normy do stanu sprawy wskazało, że decyzja znak[...] z dnia 04.04.2025r. została doręczona T. C. w dniu 18.04.2025r. Natomiast T.C. złożył odwołanie w dniu 14.04.2025r., czyli przed doręczeniem mu decyzji, tj. przed wejściem decyzji do obrotu prawnego i przed rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia odwołania. W powyższej sytuacji należało uznać odwołanie wniesione w dniu 14.04.2025r. za niedopuszczalne i na podstawie art. 134 K.p.a. orzec jak w sentencji. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem w skardze ( pismo z dn. 28 maja 2025 r.) na ww. postanowienie T. C. zarzucił naruszenie następujących przepisów: art. 129 §1 i §2 Kodeksu postępowania administracyjnego - przez błędne przyjęcie, iż odwołanie zostało złożone przed skutecznym doręczeniem decyzji, art. 7, art. 8 oraz art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez nie ustalenie faktycznej daty doręczenia decyzji oraz zignorowanie oczywistej omyłki pisarskiej, - art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez brak merytorycznego rozpoznania odwołania pomimo jego prawidłowego wniesienia. W uzasadnieniu podniósł, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o założenie, iż jego odwołanie zostało złożone przed doręczeniem decyzji z dnia 4 kwietnia 2025 r. Tymczasem złożył je w dniu 14 kwietnia 2025 r., po otrzymaniu tej decyzji. W treści odwołania rzeczywiście znajduje się omyłkowo wpisana data decyzji - 15 kwietnia 2025 r. - która była oczywistą pomyłką pisarską. Prawidłowa data decyzji to 4 kwietnia 2025 r., co potwierdza w dalszej części uzasadnienia odwołania. Ponadto SKO błędnie jako przedmiot odwołania przyjęło pismo z dnia 16 kwietnia 2025 r., które było jedynie sprostowaniem danych osobowych - dotyczyło błędnego nazwiska (U. zamiast C.). Pismo to zostało odebrane przez niego w siedzibie Urzędu dn. 18 kwietnia 2025 r., co również wyklucza możliwość, by pismo z dnia 14 kwietnia było odniesieniem się do niego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zobowiązanie Kolegium do merytorycznego rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta M. R. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty z treści postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż jest oczywiście uzasadniona. Niewątpliwie skuteczność czynności procesowej wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji jest obwarowana zachowaniem ustawowego terminu. Według art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Przepisy dotyczące doręczeń mają charakter gwarancyjny określając, że termin do wniesienia środka odwoławczego może rozpocząć bieg po dokonaniu skutecznego doręczenia. Stwierdzenie skuteczności doręczenia umożliwia w dalszej kolejności wejście wydanego przez organ aktu do obrotu prawnego. Dopiero bowiem rozstrzygnięcie, które zostało skutecznie doręczone przynajmniej jednemu z uczestników postępowania wchodzi do obrotu prawnego i wywołuje skutki w nim wskazane. Przenosząc powyższe wywody na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w aktach administracyjnych sprawy na k.9 znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru przez skarżącego decyzji organu I instancji z którego wynika, że skarżący ww. decyzję odebrał 9.04.2025 r. A zatem wniesienie przez skarżącego odwołania od ww. decyzji w dacie 14.04.2025 r. jest wniesieniem środka odwoławczego z zachowaniem ustawowego terminu i powinno skutkować jego merytorycznym rozpoznaniem. Natomiast wywód Kolegium, że "w przedmiotowej sprawie decyzja znak: [...] z dnia 04.04.2025r. została doręczona T. C. w dniu 18.04.2025r. Natomiast T. C. złożył odwołanie w dniu 14.04.2025r., czyli przed doręczeniem mu decyzji, tj. przed wejściem decyzji do obrotu prawnego i przed rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia odwołania.", jest błędny i wynika z wadliwego ustalenia stanu faktycznego w odniesieniu do sekwencji czynności dot. doręczenia decyzji organu I instancji i odwołania przez skarżącego. W dacie 18.04.2025 r. skarżący odebrał postanowienie Prezydenta M. R. ( organu I instancji) z dn. 16 kwietnia 2025 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej – nazwiska, powyższe jest udokumentowane zwrotnym potwierdzeniem odbioru k. 6 akt administracyjnych. Zestawienie powyższych okoliczności jednoznacznie potwierdza, że skarżący z zachowaniem ustawowego terminu w dn. 14 kwietnia 2025 r. złożył odwołanie od decyzji organu i instancji Prezydenta M. R. z dn.4 kwietnia 2025 r. w przedmiocie wymierzenia nałożenia kary pieniężnej. Rozstrzygnięcie Kolegium wynikło z błędnego ustalenia okoliczności dotyczących doręczeń rozstrzygnięć organu I instancji, tj. ww. decyzji Prezydenta M. R. z dn. 4 kwietnia 2025 r. oraz postanowienia Prezydenta M. R. z dn. 16 kwietnia 2025 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Stwierdzenie niedopuszczalności odwołania z powodu powyższych błędów co do właściwego zidentyfikowania terminów doręczenia decyzji skarżącemu, było całkowicie nieuprawnione, godzące w interes strony i naruszające przepisy kpa regulujące terminy wnoszenia środków odwoławczych w przebiegu postępowania administracyjnego. Skoro zatem zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a., zatem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) należało orzec jak w pkt 1 sentencji. W pkt 2, o zasądzeniu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, orzeczono na podstawie art. 200, 205 § 1 p.p.s.a.