VIII SA/Wa 433/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Lesze Kobylski Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 14 lipca 2022 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2022 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżącej A. P. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Syg. akt VIII SA/Wa 433/22 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją znak: [...] z dnia [...] marca 2022 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2021 roku, poz. 735 ze zm. dalej kpa) po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym odwołania A. P. od decyzji z dnia [...] stycznia 2022 roku, nr [...]wydanej przez Wójta Gminy Z., a odmawiającej A. P. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką H. S. – orzekło – utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. Organ pierwszej instancji po rozpoznaniu wniosku A. P. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku z opieką nad matką H. S. decyzją z dnia [...] stycznia 2022 roku, odmówił przyznania żądanego świadczenia. Organ wskazał, że czynności opiekuńcze nad matką nie wykluczają podjęcia zatrudnienia przez wnioskodawczynię, chociażby na część etatu. Podczas nieobecności wnioskodawczyni brat Z. może podać matce wcześniej przygotowane posiłki, czy leki. H. S. ma zapewnioną częściową opiekę przez syna Zygmunta. Odwołanie od tej decyzji wniosła A. P.. Organ odwoławczy ustalił i zważył co następuje: W dniu [...] listopada 2021 roku do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek A. P. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad marka H. S.. H. S. – lat [...] jest wdową i legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności w R. z [...] stycznia 2021 roku zaliczającym ją do znacznego stopnia niepełnosprawności do 31 stycznia 2024 roku. Ponadto H. S. legitymuje się orzeczeniem lekarza rzeczoznawcy Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w R. z dnia [...] września 2021 roku ustalającym trwałą niezdolność do samodzielnej egzystencji. Skarżąca A. P. jest osobą rozwiedzioną, mieszka z niepełnosprawną matką i prowadzi z nią wspólne gospodarstwo domowe. W latach 2016 – 2021 pracowała w firmie sprzątającej w H.. Oddzielne gospodarstwo domowe prowadzi brat skarżącej, który opiekuje się niepełnosprawnym bratem S. i mieszka na tej samej posesji. Skarżąca pomaga swojej niepełnosprawnej mamie przy myciu, ubieraniu się posiłkach, podaje leki rano i wieczorem, kontaktuje się z lekarzem. W ocenie organu zakres sprawowanej opieki przez skarżącą nad matką nie wskazuje na wystąpienie przesłanki określonej w art. 17 ust.1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych( DZ.U z 2020 roku, poz. 111 ze zm. dalej uśr), a mianowicie na konieczność rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub jej niepodejmowania, w celu sprawowania opieki. H. S. może na tyle samodzielnie funkcjonować w domu, aby skarżąca mogła podjąć zatrudnienie chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy, a wszystkie czynności związane z opieką mogą być realizowane po zakończeniu pracy. Świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad rodzicem, które wynika z prawnego i moralnego obowiązku dzieci względem rodziców, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia jakiejkolwiek pracy z powodu konieczności osobistego sprawowania tej opieki. Nie może być ono traktowane jako zastępcze źródło dochodu. Opieka nad osobą niepełnosprawną musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zarobkowej. W ocenie Kolegium matka skarżącej, pomimo znacznego stopnia niepełnosprawności jest w miarę samodzielna, jeśli chodzi o funkcjonowanie w domu. Nie jest bowiem osobą lezącą, samodzielnie spożywa posiłki. Samodzielnie porusza się w domu. Zdaniem organu przy prawidłowej organizacji dnia możliwe jest uzyskanie takiego stanu, który pozwoliłby skarżącej na podjęcie zatrudnienia. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że A. P. pomaga swojej mamie, ale świadczona przez nią opieka nad matką jest pomocą w dla niej w codziennym funkcjonowaniu i nie można nazwać tego stałą, całodobową opieką, a jej zakres nie uniemożliwia skarżącej bycie aktywną zawodowo. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła A. P. Zaskarżonej decyzji zarzucała naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 17 ust.1 pkt 4 w związku z art. 17 ust.1 uśr i niezasadne uznanie, że córka niepełnosprawnej H. S. nie jest uprawniona do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż zakres opieki jakiej wymaga podopieczna nie wyklucza podjęcia przez nią zatrudnienia; - art. 17 ust.1 pkt 4 w związku z art. 17 ust.1 uśr i niezasadne uznanie, że córka niepełnosprawnej H. S. nie jest uprawniona do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż nie ma związku między rezygnacją przez nią z zatrudnienia, sprawowaną opieką nad niepełnosprawną matką; - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędna wykładnię tj. - art. 6, art. 7, art. 8 , art.9 , art. 77 , art. 80 w związku z art. 107 § 3 kpa poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, wbrew treści orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w R. z dnia [...] stycznia 2021 roku, że niepełnosprawna pomimo orzeczonego stopnia niepełnosprawności nie wymaga stałej opieki córki, która musiała zrezygnować z zatrudnienia. Z uwagi na powyższe skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i ustalenie na rzecz skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego od dnia [...] listopada 2021 roku na czas nieokreślony oraz zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podnosiła, że w przedmiotowym postępowaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania, w tym naczelnych zasad postępowania. Podstawową zasadą postępowania dowodowego jest zasada swobodnej oceny dowodów. Przenosząc to na grunt sprawy wskazywała, że organ dokonał dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego. Organ odwoławczy wyszedł poza zakres swoich kompetencji i wbrew orzeczeniu specjalistów uznał, iż niepełnosprawna nie wymaga stałej lub długotrwałej opieki swojej córki. Takie ustalenia bez wątpienia wykraczają poza kompetencje tych organów i są sprzeczne z zasadami dobrej administracji i swobodnej oceny dowodów. Ponadto organ nie wziął pod uwagę, że przesłanka warunkująca uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego zostanie spełniona, jeżeli opiekun pozostaje w ciągłej dyspozycji swego podopiecznego. Konsekwencją błędnej oceny zakresu opieki nad H. S. było niezasadne uznanie, skarżąca wcale nie musi rezygnować z pracy, aby zajmować się matką. Organ drugiej instancji naruszył również treść art. 17 ust.1 uśr poprzez błędne uznanie, że skarżąca nie musi sprawować stałej opieki nad matką, co umożliwia jej podjęcie pracy zawodowej. Wyżej powołany przepis uzależnia prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od tego, czy wnioskodawca faktycznie sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, tj. czy podejmuje czynności opiekuńcze i pielęgnacyjne umożliwiające zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych przez osobę niepełnosprawną. W przedmiotowej sprawie nie zakwestionowano, ze skarżąca takie czynności wobec matki podejmuje. Fakt potrzeby stałej opieki nad matką wynika z orzeczenia organu, który zaliczył matkę skarżącej do grupy osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności. Zgodnie z art. 4 ust.1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych( DZ.U z 2019 roku, poz. 1172) w związku z art. 3 pkt 21 lit.a) uśr do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolna do pracy albo zdolna do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Pojęcie niezdolności do samodzielnej egzystencji należy zaś odnieść do osób, u których występuje naruszenie sprawności organizmu w stopniu uniemożlwiającym zaspokojenie bez pomocy innych osób podstawowych potrzeb życiowych, za które uważa się przede wszystkim samoobsługę, poruszanie się i komunikację. Nadto skarżąca zwracała uwagę, że sama ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zawiera definicji sprawowania opieki, ale z treści art. 17 ust.1 wynika, że musi być ona stała lub długoterminowa. Te określenia wskazują, że opieki ten nie można utożsamiać jako opieki ,, bez przerwy ‘’ i przez 24 godziny na dobę, lecz ma być stała – w sensie trwałości, a ciągła w sensie rozciągłości w czasie, której zakres jest wyznaczony stopniem niepełnosprawności. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajmowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325,dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty kontroli wynika bowiem, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala – art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli zaskarżonego aktu prawnego, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Dla prawidłowej wykładni art. 17 ust. 1 u.ś.r. istotne znaczenie ma wskazanie celu i funkcji świadczenia pielęgnacyjnego. Celem omawianego świadczenia jest częściowe pokrycie wydatków ponoszonych przez rodzinę w związku z koniecznością zapewnienia opieki i pielęgnacji osobie niepełnosprawnej. W odróżnieniu od innych świadczeń opiekuńczych świadczenie pielęgnacyjne, jako tego rodzaju forma wsparcia rodziny, nie jest kierowane do wszystkich opiekunów osób niepełnosprawnych, lecz tylko do tych z nich, którzy sprawując opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, czynią to w tak dużym - a wynikającym ze stopnia niepełnosprawności osoby, którą się opiekują - zakresie i rozmiarze, że opieka ta nie pozwala im na podjęcie innej pracy. Przy czym przez rezygnację z zatrudnienia, w znaczeniu art. 17 ust. 1 ustawy należy rozumieć faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Chodzi tu zatem o sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Świadczenie to bowiem ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga. Nie budzi wątpliwości, że przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest formą wynagrodzenia przez Państwo osoby, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem osoby niepełnosprawnej, w zamian za rezygnację albo niepodejmowanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Organ odwoławczy zasadniczo w oparciu o ustalenia rodzinnego wywiadu środowiskowego dokonał oceny aktualnego stanu zdrowia H. S., warunków i potrzeb egzystencjalnych i zakresu pomocy jakiej wymaga od córki A.. W związku z tym uznał, że brak bezpośredniego związku między niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą, a sprawowaną przez nią opieką nad matką. Zdaniem organu zakres czynności wykonywanych przez skarżącą nie wyklucza podjęcia zatrudnienia, chociażby w częściowym wymiarze. Należy zauważyć, że decyzja o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego nie ma charakteru uznaniowego, a przyznanie tego świadczenia uwarunkowane jest spełnieniem wszystkich przesłanek określonych w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Jedną z takich okoliczności jest aby osoba nad, którą sprawowana jest opieka legitymowała się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i w przypadku takiego orzeczenia ustawodawca nie ustanowił żadnych dodatkowych warunków dotyczących dalszych wskazań. Nadto w orzeczeniu dotyczącym matki skarżącej wskazano, iż niepełnosprawna wymaga stałej i długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1172 ze zm.) w związku z art. 3 pkt 21 lit. a u.ś.r. do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Pojęcie niezdolności do samodzielnej egzystencji należy zaś odnieść do osób, u których występuje naruszenie sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym zaspokajanie, bez pomocy innych osób, podstawowych potrzeb życiowych, za które uważa się przede wszystkim samoobsługę, poruszanie się i komunikację (art. 4 ust. 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych). Podkreślić należy, że orzeczenie o niepełnosprawności wydane w trybie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a., a więc jest dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Tak więc dokonywanie oceny możliwości i zakresu pomocy jakiej potrzebuje osoba niepełnosprawna w stopniu znacznym pozostają w sprzeczności z orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Nadto należy zauważyć, iż niepełnosprawna posiada również orzeczenie o niezdolności do samodzielnej egzystencji. Organ rozpoznający niniejszą sprawę, wbrew stanowisku organu orzekającego o niepełnosprawności oraz o niezdolności do samodzielnej egzystencji, dokonał oceny czy osoba niepełnosprawna potrzebuje pomocy i w jakim zakresie. Należy zauważyć, iż art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. w żaden sposób nie dookreśla pojęcia opieki. Ustawodawca nie posłużył się jakimkolwiek przymiotnikiem konkretyzującym zakres lub charakter sprawowanej opieki. Nie wskazał w szczególności, aby opieka ta musiała być stała, rozumiana jako opieka całodobowa. Cel i istota świadczenia pielęgnacyjnego pozwalają wskazać, iż w art. 17 ust. 1 u.ś.r. chodzi raczej o ustawiczną opiekę sprawowaną nad osobą niepełnosprawną. Punkt ciężkości w tym zakresie tkwi w stałości opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, a to oznacza, że opieka ta powinna być sprawowana codziennie. Opiekun musi pozostawać do dyspozycji podopiecznego – udzielając pomocy oraz wykazując ciągłą gotowość niesienia pomocy. Sprawowanie tego rodzaju opieki nie musi oznaczać, że podopieczny nie może podejmować adekwatnych dla swego stanu zdrowia aktywności, a opiekun musi wykonywać swoje obowiązki bez przerwy, 24 godziny na dobę oraz, że powinien zamieszkiwać ze swoim podopiecznym (vide: B.Chludziński [w:] P.Rączka (red.), Świadczenia rodzinne. Komentarz, WKP 2021, uwagi do art. 17; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2019 r., II SA/Rz 590/19; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 listopada 2019 r., IV SA/Wr 287/19; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 listopada 2019 r., II SA/Gl 970/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl Naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego są - zawarte w art. 6 i art. 7 kpa - zasada praworządności oraz zasada dochodzenia prawdy obiektywnej. Nakładają one na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym jak i prawnym, w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy. W myśl art. 77 § 1 kpa organy administracji państwowej zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Treść tego przepisu należy tłumaczyć w ten sposób, że obowiązek przeprowadzenia wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy dowodów obciąża organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 kpa. decyzja powinna być należycie uzasadniona, z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Należy wskazać, że powołane przepisy nakładają na organy obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w związku z tym winny one zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i ocenić czy dana okoliczność została udowodniona. Realizacja obowiązku zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej przebiega w dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, polega na przeprowadzeniu postępowania dowodowego, co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Po drugie, zebrany materiał dowodowy powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2012 roku, sygn. akt II GSK 1548/11, LEX nr 1229771). Zdaniem Sądu z materiału dowodowego w sprawie wynika, że H. S. wymaga stałej i długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Co prawda organ ustala, iż matka skarżącej ma [...] dzieci( w tym jedno niepełnosprawne) i ciąży na nich obowiązek alimentacyjny, lecz nie czyni ustaleń czy i w jakim zakresie każde z nich mogłoby partycypować w realizacji tego obowiązku. Obowiązek alimentacyjny obciąża w tym samym wymiarze wszystkie osoby spokrewnione w tym samym stopniu. Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jednej osobie spośród wszystkich zobligowanych do świadczenia alimentacyjnego jest możliwe, jeżeli pozostałe osoby obiektywnie nie są w stanie ze swoich obowiązków się wywiązać. W niniejszej sprawie ta przesłanka nie została w ogóle zbadana. Organ więc powinien przeprowadzić z całym rodzeństwem A.P. wywiad środowiskowy lub przesłuchać te osoby, co pozwoliłoby na ustalenie ich sytuacji rodzinnej i majątkowej, zdrowotnej. Ustalenie sytuacji rodzinnej, majątkowej dzieci niepełnosprawnej pozwoli ocenić, czy w ogóle istnieje potrzeba rezygnacji z podejmowania pracy celem opieki nad matką przez skarżącą. Być może taką opiekę mogą zapewnić matce wszystkie dzieci, dzieląc się obowiązkami. Brak postępowania w tym zakresie stanowi naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 kpa, które nakładają na organy obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w sprawie celem wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie lub partycypując w opiece finansowo. Naruszone zostały zasady sporządzania uzasadnienia i wskazania na których dowodach organ się oparł, którym dowodom odmówił wiary. W ocenie Sądu organ poza oceną pozostawił treść orzeczenia o niezdolności do samodzielnej egzystencji H. S. w kontekście możliwości podjęcia przez skarżącą pracy. Naruszenia te mogły mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia w sprawie. Organ ponownie rozpoznając sprawę winien mieć na uwadze wskazania zawarte w przedmiotowym uzasadnieniu. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.