VIII SA/Wa 366/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda, , Protokolant Starszy specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2022 r. w Radomiu sprawy ze skargi J. P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2022 r. znak [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2021 r. znak [...].

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ( dalej jako: "ZUS", "organ") z dn. 4 marca 2022r. znak [...]na podstawie której działając na podstawie art. 138§1 pkt.1 kpa oraz art. 31zq ust. 8 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021 poz. 2095), utrzymał w mocy decyzję z dn. 28 stycznia 2021r. znak: [...], odmawiającą prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 30 listopada 2020 r. Powyższa decyzja zapadła po przeprowadzeniu postępowania w toku którego ustalono następujący stan faktyczny i prawny sprawy: W dniu 21 stycznia 2021 r. J. P. (dalej: strona, skarżący, wnioskodawca, przedsiębiorca) zwrócił się do organu z wnioskiem o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek za miesiąc listopad 2020 r. wskazując, że prowadzi przeważającą działalność oznaczoną kodem PKD 56.10.A, a przychód uzyskany w miesiącu kalendarzowym, za który składa wniosek, jest niższy o co najmniej 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w tym samym miesiącu kalendarzowym w 2019r. Decyzją z 28 stycznia 2021 r. znak: [...] ZUS, działając na podstawie art. 31zq ust. 7 ustawy o COVID-19 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 266, dalej: u.s.u.s.), odmówił stronie prawa do zwolnienia z opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Funduszu Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od 1 listopada 2020 r. do 30 listopada 2020 r. Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej we własnym imieniu najpóźniej 12 kwietnia 2019 r., a w rzeczywistości jest kontynuatorem działalności rozpoczętej 24 września 1996 r. przez żonę H. P., zmarłą [...] lutego 2019 r. W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wskazano, że aktem notarialnym z 14 kwietnia 2019 r. Rep. A nr [...] strona została powołana przez spadkobierców zmarłej żony zarządcą sukcesyjnym przedsiębiorstwa działającego pod firmą [...] a zatem rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej przed dniem 1 lutego 2020 r., a dokładnie 12 kwietnia 2019 r. Ponadto zgodnie z protokołem dziedziczenia z 15 marca 2019 r. Rep. A nr [...] strona stała się jednym ze spadkobierców po zmarłej żonie. Zgodnie z odpisem z CEIDG od 12 kwietnia 2019 r. skarżący zarządzał więc we własnym imieniu przedsiębiorstwem zmarłej żony jako zarządca sukcesyjny, a następnie z dniem 1 lutego 2020 r. rozpoczął kontynuowanie ww. działalności pod własnym imieniem. Decyzją z 9 marca 2021 r. znak: [...] ZUS utrzymał w mocy decyzję własną z 28 stycznia 2021 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalono, że 28 stycznia 2020 r. w wyniku podziału spadku przedsiębiorstwo żony skarżącego przeszło na jego własność. Figurujące w ewidencji ZUS konto "H. P." zostało wyrejestrowane. Obecnie strona kontynuuje działalność pod własnym numerem NIP, co potwierdzają zapisy w CEIDG, zgodnie z którymi rozpoczęła ona działalność gospodarczą od 1 lutego 2020 r. W tym dniu skarżący został zarejestrowany jako przedsiębiorca w CEIDG ze swoim numerem NIP, REGON, z nową nazwą przedsiębiorcy, która zawiera imię i nazwisko strony. Kontynuacja działalności gospodarczej po zmarłej żonie nie dawała podstaw do uznania, że strona jako spadkobierca był zgłoszony w ZUS jako płatnik składek wcześniej. W związku z tym brak jest podstaw do zwolnienia z obowiązku opłacania składek na listopad 2020 r., gdyż nie można porównać przychodów osiągniętych w listopadzie 2020 r. w stosunku do listopada 2019 r. Na powyższą decyzją J. P.( dalej jako: "skarżący", "strona") złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który po jej rozpoznaniu wyrokiem z dn. 8 lipca 2021r. sygn. akt VIII SA/Wa 441/21 uchylił zaskarżoną decyzję. Powyższy wyrok stała się prawomocny. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie, albowiem bez wyjaśnienia istoty sprawy polegającej na ustaleniu, czym jest instytucja zarządu sukcesyjnego i jakie są skutki jego ustanowienia. W ocenie Sądu organ nie próbował wyjaśnić powyższych okoliczności w toku postępowania, nie rozpatrzył i nie poddał ocenie dołączonych do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wydruków z CEIDG, z których wynika że wobec zgonu H. P. w dniu [...] lutego 2019 r., z dniem 12 kwietnia 2019 r. został ustanowiony zarząd sukcesyjny, który pełnił skarżący. Nie zostały ocenione także akty notarialne: z 12 kwietnia 2019 r. Rep. A nr [...] - protokół powołaniu zarządcy sukcesyjnego oraz z 15 marca 2019 r. Rep A nr [...] – protokół dziedziczenia. Z uwagi na powyższe Sąd doszedł do przekonania, że organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego niezbędnego do podjęcia rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy w sprawie niezbędne było przeprowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy skarżący wykonuje działalność gospodarczą jako zarządca sukcesyjny po zmarłej żonie oraz jakie skutki wywołuje to w kontekście prawnego bytu przedsiębiorstwa zmarłej żony. Organ nie wypowiedział się, czy obecnie prowadzone przez stronę przedsiębiorstwo jest następcą prawnym tego prowadzonego przez żonę, czy też nie i dlaczego. W konsekwencji powyższego, w ocenie Sądu, nie wyjaśniając tych kwestii organ naruszył art. 31zo ust. 10 ustawy o COVID-19 określający kryteria pomocy przedsiębiorcom w zakresie zwolnienia ich ze składek na ubezpieczenia społeczne poprzez ich błędną interpretację, opartą jedynie o wykładnię językową, a także art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W wytycznych co do dalszego postępowania, Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę organ usunie stwierdzone uchybienia, uwzględniając przedstawione w treści uzasadnienia rozważania i wydając decyzję zawierającą prawidłowe uzasadnienie. ZUS weźmie pod uwagę także to, że przepisy ustawy COVID-19 mają na celu m.in. łagodzenie trudności społeczno-gospodarczych związanych z występowaniem epidemii COVID-19 przez udzielanie różnego rodzaju wsparcia materialnego wielu podmiotom, w tym przedsiębiorcom. Po ponownym zbadaniu sprawy, ZUS wydał decyzje z dn.4 marca 2022r. ( będącą przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie), na podstawie której organ orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji z dn. 28 stycznia 2021r. znak: [...], odmawiającą prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 30 listopada 2020 r. W uzasadnieniu ww. decyzji organ podniósł, że jak wynika z analizy dokumentów przedłożonych w sprawie, w tym przede wszystkim aktu notarialnego z dnia 12 kwietnia 2019r. Repertorium A Nr [...]- protokół powołania zarządcy sukcesyjnego, właścicielami przedsiębiorstwa w spadku w rozumieniu art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 2018r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej są J. P., A. W. i F. P. i przysługuje im uprawnienie do powołania zarządcy sukcesyjnego przedsiębiorstwa w spadku - § 2 pkt 10 tegoż aktu notarialnego. Zatem Pan, jako zarządca sukcesyjny przedsiębiorstwa w spadku - przedsiębiorstwa H. P., która wykonywała działalność gospodarczą pod firmą [...] P. H., działał w imieniu własnym, ale na rzecz właściciela przedsiębiorstwa w spadku, którym byli J. P., A. W. i F. P.. Formalnie zatem nie prowadził Pan działalności gospodarczej w listopadzie 2019r., a jedynie zarządzał Pan w ramach zarządu sukcesyjnego przedsiębiorstwem w spadku. Prowadzenie działalności gospodarczej rozpoczął Pan od 1 lutego 2020r. po uzyskaniu wpisu w CEiDG oraz po dokonanym częściowym dziale spadku aktem notarialnym z dnia 28 stycznia 2020r. (Rep. A Nr [...]), kiedy to stał się Pan właścicielem przedsiębiorstwa - § 4 tegoż aktu notarialnego. Reasumując, organ wskazał, że ponieważ J. P. prowadzi działalność gospodarczą od 1 lutego 2020r. - zgodnie z wpisem do CEiDG, czyli nie prowadził działalności gospodarczej w listopadzie 2019r., bowiem był tylko zarządcą sukcesyjnym przedsiębiorstwa w spadku. Ustawa covidowa w art. 3lzo ust. 10 wymaga, aby to płatnik składek - przedsiębiorca był zgłoszony do dnia 30 czerwca 2020r. i osiągał przychód z działalności w rozumieniu przepisów podatkowych. Przy czym na potrzeby uzyskania ulgi wymagane jest, aby ten przychód w listopadzie 2020r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019r. Wobec powyższego organ stwierdził, że ponieważ skarżący nie spełnił warunku dotyczącego osiągania przychodu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w listopadzie 2019r. o którym mowa w art. 31 zo ust.10 ustawy covidowej, wobec czego nie przysługuje mu zwolnienie z obowiązku opłacania składek za wnioskowany okres. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dn. 8 kwietnia 2022r. złożył J. P. ("skarżący"). Wskazując, że przedmiotem zaskarżenia jest cała decyzja, kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1/ art. 7 i art. 77 § i k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co doprowadziło organ do błędnego wniosku, iż zarządzanie w listopadzie 2019r. przez skarżącego przedsiębiorstwem w spadku nie jest tożsame z prowadzeniem przezeń działalności i dlatego nie spełnia on warunku do przyznania ulgi, 2/ art. 80 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, w oderwaniu od przepisów ustawy o zarządzie sukcesyjnym, co przejawia się założeniem, że prowadzenie przez skarżącego działalności pod własnym nazwiskiem, zarejestrowanej w CEIDG w dacie 01.02.2020 roku. nie stanowi kontynuacji dla działalności wykonywanej przez skarżącego w ramach zarządu sukcesyjnego przedsiębiorstwem zmarłej żony, pomimo, iż jest to wciąż to samo przedsiębiorstwo prowadzone przez skarżącego w sposób ciągły od 12.04.2019 roku; w konsekwencji powyższego decyzja została wydana bez wyjaśnienia istoty sprawy polegającej na ustaleniu, czym jest instytucja zarządu sukcesyjnego i jakie są skutki jego ustanowienia, 3/ naruszenie art. 3lzq ust. 10 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, poprzez przyjęcie, że nie spełniono warunku do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 3Izo ust. 10 wyżej wymienionej ustawy, dotyczącego osiągania przychodu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w listopadzie 2019 roku. podczas gdy skarżący warunek ten spełniał. W oparciu o wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie nowej decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego z opłacenia należności z tytułu składek za okres od 1 listopada 2020 roku do dnia 30 listopada 2020 roku. W uzasadnieniu skargi Skarżący wyeksponował, że działalność gospodarcza która zarejestrował z dn. 1 lutego 2020r. to w rzeczywistości kontynuacja przedsiębiorstwa zmarłej żony. Skarżący zatrudnia te same osoby, prowadzi działalność w tym samym budynku, przy użyciu tych samych rzeczy i urządzeń. Skarżący nie tylko prowadził przedsiębiorstwo zmarłej żony pod nazwą [...] P. H. w spadku we własnym imieniu, ale również na własne ryzyko, skoro 1/3 części majątku zmarłej żony, a tym samym 1/3 składników prowadzonego przedsiębiorstwa była jego własnością. Ostatecznie zaś przedsiębiorstwo, które prowadził od dnia 12.04.2019 roku zostało na niego przepisane w całości. Spadkobiercy dokonali częściowego działu spadku po zmarłej H. P. na podstawie aktu notarialnego z dnia 28.01.2020 roku Rep A nr [...] w ten sposób, iż całe zorganizowane przedsiębiorstwo stało się wyłączną własnością J. P.. Podsumowując swoje wywody Skarżący podniósł, że rozpoznając niniejszą sprawę po raz drugi, organ nie tylko nie wziął pod rozwagę zawartego w uzasadnieniu wyroku WSA wyjaśnienia, iż zarząd sukcesyjny, który następuje po śmierci przedsiębiorcy, należy rozumieć jako kontynuację jego działalności gospodarczej. Uwadze organu umknęło też, że wyrokiem WSA organ został wezwany do uwzględnienia przepisów ustawy COVID-19, które mają na celu m.in. łagodzenie trudności społeczno-gospodarczych związanych z występowaniem epidemii COVID-19 przez udzielanie różnego rodzaju wsparcia materialnego wielu podmiotom, w tym przedsiębiorcom. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 t.j., dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak zaś stanowi art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Skarga oceniana w światle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 31zo ust. 10 ustawy o COVID-19, który to przepis został dodany do tej ustawy na mocy ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2255) i wszedł w życie 30 grudnia 2020 r. Przepis ten stanowi, że na wniosek płatnika składek prowadzącego, na dzień 30 września 2020 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, oznaczoną kodami wymienionymi w tym przepisie, zwalnia się z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, za okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 30 listopada 2020 r., wykazanych w deklaracji rozliczeniowej złożonej za ten miesiąc, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek do dnia 30 czerwca 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w listopadzie 2020 r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019 r. Jako powód odmowy zwolnienia z obowiązku opłacania składek za listopad 2020r. organ wskazał, że skarżący J. P. nie prowadził działalności gospodarczej w listopadzie 2019r., był bowiem zarządca sukcesyjnym przedsiębiorstwa w spadku działającego pod firmą [...] P. H. w spadku". Natomiast Ustawa covidowa w art. 3lzo ust. 10 wymaga, aby to płatnik składek - przedsiębiorca był zgłoszony do dnia 30 czerwca 2020r. i osiągał przychód z działalności w rozumieniu przepisów podatkowych. Przy czym na potrzeby uzyskania ulgi wymagane jest, aby ten przychód w listopadzie 2020r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019r. Wobec powyższego organ stwierdził, że ponieważ skarżący nie spełnił warunku dotyczącego osiągania przychodu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w listopadzie 2019r. o którym mowa w art. 31 zo ust.10 ustawy covidowej, wobec czego nie przysługuje mu zwolnienie z obowiązku opłacania składek za wnioskowany okres. Tego rodzaju stwierdzenie jest wadliwe, narusza przepisy prawa materialnego wskazanego przepisu art.31 zo ust.10 ustawy covidowej, przepisów ustawy z dn. 5 lipca 2018r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw( DZ U z 2018r., poz. 1629, dalej jako: u.z.s."). Zaskarżona decyzja narusza także przepisy postępowania, tj. art. 153 p.p.s.a. oraz wskazane w skardze przepisy art. 7, 77, 80 i 107§1 i 3 kpa. Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu Sądu, gdyż są nimi związane. Związanie oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu orzeczenia oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Odnosząc powyższe do stanu niniejszej sprawy, należy przypomnieć, że tut. WSA w prawomocnym wyroku z dn. 8 lipca 2021r. sygn. akt VIII SA/Wa 441/21 rozpoznając skargę skarżącego J. P. na poprzednią decyzję ZUS z dn. 9 marca 2021r. w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za listopad 2020r., wskazał, że "Sąd doszedł do przekonania, że organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego niezbędnego do podjęcia rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy w sprawie niezbędne było przeprowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy skarżący wykonuje działalność gospodarczą jako zarządca sukcesyjny po zmarłej żonie oraz jakie skutki wywołuje to w kontekście prawnego bytu przedsiębiorstwa zmarłej żony. Organ nie wypowiedział się, czy obecnie prowadzone przez stronę przedsiębiorstwo jest następcą prawnym tego prowadzonego przez żonę, czy też nie i dlaczego." Sąd rozpoznający sprawę w związku ze skargą J. P. na decyzję ZUS z dn.4 marca 2022r. w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za ten sam okres, tj. listopad 2020r., stwierdza, że organ nie wykonał wytycznych i wskazań wynikających z ww. prawomocnego wyroku WSA z dn. 8 lipca 2021r., w szczególności organ jakie skutki prawne spowodował zarząd sukcesyjny sprawowany przez Skarżącego w stosunku do przedsiębiorstwa zmarłej żony i czy w związku z ustawowymi uregulowaniami zarządu sukcesyjnego Skarżący był uprawniony do pomocy w zakresie zwolnienia z obowiązku opłacania składek ubezpieczenia społecznego określonych w art. 31 zo ust.10 ustawy covidowej. W niniejszej sprawie, tak jak to wskazał Sąd w cyt. wyroku z dn. 8 lipca 2021r. sygn. akt VIII SA/Wa 441/21 istota sprawy polega na rozstrzygnięciu, czy do sytuacji Skarżącego mają zastosowanie przepisy u.z.s. Zgodnie z utrwalonymi poglądami, tak w orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie, jak wynika z treści art. 29 ustawy o zarządzie sukcesyjnym, od chwili ustanowienia zarządu sukcesyjnego zarządca sukcesyjny wykonuje prawa i obowiązki zmarłego przedsiębiorcy wynikające z wykonywanej przez niego działalności gospodarczej oraz prawa i obowiązki wynikające z prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku. Zgodnie zaś z treścią art. 5 ustawy o zarządzie sukcesyjnym, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku przez zarządcę sukcesyjnego, stosuje się odpowiednio przepisy o wykonywaniu działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Przytoczona regulacja jest wyrazem realizacji jednego z głównych celów ustawy o zarządzie sukcesyjnym, jakim było zapewnienie ciągłości działalności gospodarczej po śmierci przedsiębiorcy oraz usprawnienie procesu przejmowania przedsiębiorstwa w spadku przez następców prawnych zmarłego bez zakłócenia jego działalności, m.in. bez zerwania więzów prawnych wynikających z umów zawartych przez zmarłego przedsiębiorcę (co znalazło wyraz w treści art. 30 ustawy o zarządzie sukcesyjnym oraz art. 632 § 3 pkt 2 Kodeksu pracy). Z uzasadnienia ustawy o zarządzie sukcesyjnym wynika, że wprawdzie zarządca sukcesyjny może, ale nie musi być przedsiębiorcą, ponieważ samo prowadzenie przedsiębiorstwa w spadku nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej (w rozumieniu ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Jednakże do prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku przez zarządcę sukcesyjnego należy stosować odpowiednio przepisy o wykonywaniu działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Oznacza to, że do prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku będą stosowane przepisy ustawy o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej, a także przepisy ustaw odrębnych regulujących wykonywanie działalności gospodarczej, jeżeli tylko ze względu na przedmiot działalności wykonywanej w ramach zarządu sukcesyjnego albo działań podjętych przez zarządcę sukcesyjnego przepisy te powinny znaleźć zastosowanie. Nie powinien stać temu na przeszkodzie fakt, że zarządca sukcesyjny działa na cudzy rachunek i z bezpośrednim skutkiem dla innych osób. W aktach sprawy znajdują się stosowne dokumenty, które potwierdzają status zarządu sukcesyjnego J. P. wobec przedsiębiorstwa zmarłej żony, są to akt notarialny z dn. 12 kwietnia 2019r. na podstawie którego został ustanowiony zarząd sukcesyjny, akt notarialny z dn. 12 kwietnia 2019r. Rep. A nr [...] – protokół powołania zarządcy sukcesyjnego oraz akt notarialny z dn. 15 marca 2019r. Rep. A nr [...] – protokół dziedziczenia. Organ dokonał formalnej oceny ww. dokumentów, powołuje fakt przedłożenia ww. dokumentów, ale z tych dokumentów organ wyprowadza błędne wnioski. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę ww. dokumenty potwierdzają i dokumentują status prawny J. P. jako zarządcy sukcesyjnego przedsiębiorstwa zmarłej żony. J. P., będący zarządcą sukcesyjnym przedsiębiorstwa w spadku, składając wniosek o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek za miesiąc listopad 2020r., wskazując, że prowadzi przeważającą działalność oznaczoną kodem PKD 56.10.A i wykazując, że przychód uzyskany w miesiącu kalendarzowym za który składa wniosek jest niższy co najmniej 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w tym samym miesiącu kalendarzowym w 2019r., spełniał warunki do uzyskania powyższej pomocy. Jako wadliwe należy ocenić stanowisko organu, że nie można było porównać spadku przychodów osiągniętych w listopadzie 2020r. w stosunku do listopada 2019r., ponieważ działalność płatnika posługującego się nr NIP [...] nie była prowadzona w listopadzie 2019r. W stanie faktycznym i prawnym sprawy działalność gospodarczą Skarżącego J. . należy traktować jako kontynuację działalności gospodarczej przedsiębiorstwa zmarłej żony, a następnie od daty zarejestrowania własnej działalności gospodarczej 1.02.2020r. przejęcie ww. działalności gospodarczej na własny rachunek, ale w rezultacie zrealizowania zarządu sukcesyjnego. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni zawarte w wyroku podglądy co do wykładni art. 31zo ust. 10 i ust. 11 ustawy covidowej oraz przeprowadzi postępowanie zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego, wyczerpująco zbierze i rozpatrzy cały materiał dowodowy, aby w rezultacie powtórnie ocenić spełnienie przez stronę skarżącą przesłanek przedmiotowego zwolnienia. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.