VIII SA/Wa 35/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi Spółdzielni "[...]" z siedzibą w S. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 9 grudnia 2022 r. znak: [...] ([...]) w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych za miesiąc marzec 2022 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rzecz Spółdzielni "[...]" z siedzibą w S. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem skargi Spółdzielni Inwalidów "[...]" w S. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z 9 grudnia 2022 r. w przedmiocie odmowy stronie - Spółdzielni Inwalidów "[...]" z siedzibą w S. wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc marzec 2022 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Spółdzielnia Inwalidów [...] (dalej: "strona", "skarżąca", "Spółdzielnia") - przekazała do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wniosek Wn-D o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc marzec 2022 r. Decyzją z 22 lipca 2022 r. nr [...], [...] Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "organ" lub "Prezes PFRON") odmówił stronie wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych osób niepełnosprawnych za miesiąc marzec 2022 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał m. in. art. 45 ust. 3a, art. 26a ust. 9a pkt 1 w związku z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 573 ze zm., dalej: "ustawa o rehabilitacji"), art. 2 pkt 18 lit. c) rozporządzenia Komisji (UE) Nr 651/2014 z 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014 r. str. 1 dalej: "rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014"). Organ wyjaśnił, że w formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc w rolnictwie i rybołówstwie, pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie wnioskodawca w części dotyczącej informacji wymaganych na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) 651/2014 nie złożył oświadczeń wskazujących na znajdowanie się w trudnej sytuacji ekonomicznej. W ramach prowadzonego postępowania, organ pismem z 28 kwietnia 2022r. wezwał stronę do przedstawienia szczegółowo określonej dokumentacji. Przy piśmie z 9 maja 2022r. strona przedstawiła następującą dokumentację: – bilans i rachunek zysków i strat spółdzielni sporządzone na dzień 31.03.2022r.; – informację, że na dzień złożenia wniosku Wn-D za miesiąc 03/2022 r. i na dzień 31.12.2019 r. zobowiązania pieniężne nie przekraczały wartości majątku spółdzielni; – informację, że na dzień złożenia wniosku Wn-D za miesiąc 03/2022 r. i na dzień 31.12.2019 r. spółdzielnia posiadała zobowiązania, które przekraczały 3 miesiące. Ww. zobowiązania wynikały z niezapłaconych faktur za zakupione materiały; – oświadczenie dotyczące otrzymanej o pomocy rekompensującej negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu Covid 19; – listy płac i potwierdzenia wypłaty wynagrodzeń dotyczące pracowników niepełnosprawnych zgłoszonych do systemu SODiR za miesiąc marzec 2022r. Prezes Zarządu PFRON, odmawiając stronie wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych za miesiąc marzec 2022 r., uznał, iż na dzień wystąpienia z wnioskiem WN-D o wypłatę ww. dofinansowania, strona znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej, o której mowa w art. 2 pkt 18 lit. c) rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółdzielnia wskazała, że spółka na dzień złożenia wniosku Wn-D za miesiąc marzec 2022 r. znajdowała się w dobrej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 oraz, że posiadanie przez przedsiębiorcę zobowiązań pieniężnych, których termin płatności przekroczył trzy miesiące, nie stanowi samodzielnej przesłanki trudnej sytuacji ekonomicznej. Stanowi jedynie domniemanie, które może zostać przez pracodawcę obalone. Podniesiono również, że Spółdzielnia nie utraciła zdolności do wykonywania swoich zobowiązań pieniężnych, w szczególności nie utraciła zdolności do uregulowania swoich zobowiązań pieniężnych wykazanych w sprawozdaniu finansowym na dzień 31.12.2019 r. ponieważ zobowiązania te zostały uregulowane. Z kolei istnienie bieżących zaległości płatniczych przekraczających trzymiesięczny termin płatności, zdaniem strony, nie stanowi automatycznie o trudnej sytuacji finansowej w rozumieniu przesłanki upadłościowej. Zaznaczono także, że art. 68ge ustawy o rehabilitacji nie powinien znaleźć zastosowania w sprawie, gdyż wnioskodawca spełnia warunki do ubiegania się o pomoc publiczną na podstawie przepisu art. 26a ustawy o rehabilitacji, a organ powinien zbadać bieżącą sytuację finansową podmiotu. We wskazanej na wstępie decyzji z 9 grudnia 2022 r., nr [...] [...], Prezes PFRON, utrzymując w mocy decyzję własną z 22 lipca 2022r., przedstawił dotychczasowy stan faktyczny sprawy. Organ powołując się na art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji wskazał, że pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Nadmienił, że zasadnicze znaczenie w sprawie ma fakt, że organ bada, czy przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej na podstawie informacji i dokumentów przedstawionych na dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy, na co wskazuje przepis art. 37 ust. 5 ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 743), zgodnie z którym podmiot ubiegający się o pomoc publiczną jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem, informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności oraz informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierających w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia. Prezes PFRON wskazał także treść art. 2 pkt 18 lit. c) rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 i wyjaśnił, że za "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji" uważa się przedsiębiorstwo, które podlega zbiorowemu postępowaniu w związku z niewypłacalnością lub spełnia kryteria na mocy obowiązującego prawa krajowego, by zostać objętym zbiorowym postępowaniem w związku z niewypłacalnością na wniosek jego wierzycieli. Organ, po ponownej analizie całości materiału dowodowego w sprawie, podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia 22 lipca 2022 r., że strona na dzień wystąpienia z wnioskiem Wn-D o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych za miesiąc marzec 2022 r. spełniła przesłankę "przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji" określoną w art. 2 pkt 18 lit. c) Rozporządzenia Komisji (UE) 651/2014, tym samym pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzenia za marzec 2022 r. nie może zostać udzielona. W ocenie Prezesa PFRON, analiza przedstawionych przez stronę wraz z pismem z 9 maja 2022r. informacji wykazała, że Spółdzielnia na dzień złożenia wniosku Wn-D za marzec 2022 r. posiadała zobowiązania pieniężne, które przekraczały 3 miesiące. Powyższe oznacza, że strona spełniła przesłankę "przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji" określoną w art. 2 pkt 18 lit. c) Rozporządzenia Komisji (UE) 651/2014. Prezes PFRON zauważył, iż z przedstawionych przez stronę informacji wynika, że Spółdzielnia posiadała problemy z regulowaniem swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, trwające co najmniej od 31.12.2019 r., co potwierdził przedstawiony przez stronę wykaz wymagalnych zobowiązań na dzień 31.12.2019 r. Również na dzień 22 kwietnia 2022 r., tj. na dzień złożenia wniosku Wn-D o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc marzec 2022 r. spółdzielnia posiadała wymagalne zobowiązania pieniężne, których opóźnienie w uregulowaniu przekroczyło 3 miesiące, tym samym w ocenie Funduszu należy przyjąć, że problemy z regulowaniem wymagalnych zobowiązań miały charakter trwały. Ponadto wskazał, że strona nie przedstawiła dokumentacji z której wynikałoby, aby wszystkie wykazane na dzień złożenia wniosku Wn-D o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc marzec 2022 r. były objęte ugodami. W ocenie organu, posiadanie przez przedsiębiorstwo na dzień złożenia wniosku Wn-D o wypłatę dofinansowania wymagalnych zobowiązań pieniężnych, których opóźnienie w uregulowaniu przekroczyło 3 miesiące oznacza, że spełnia ono kryteria na mocy obowiązującego prawa krajowego by zostać objęte postępowaniem w związku z niewypłacalnością. Podsumowując Prezes PFRON stwierdził, iż z uwagi na powyższe pomoc publiczna w postaci wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc marzec 2022 r. nie może zostać udzielona. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 22 lipca 2022 r., jak i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Autor skargi zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa tj.: 1) art. 26a ust. 9a pkt 1 w związku z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji poprzez ich błędne zastosowanie i odmowę wypłaty dofinansowania pomimo braku wystąpienia przesłanek uzasadniających tę odmowę; 2) art. 7, 7a, 8, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a., poprzez niepełną ocenę materiału dowodowego, na skutek pominięcia istotnych danych finansowych zawartych w przedłożonych do organu sprawozdaniach finansowych, dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób dowolny, a nie swobodny, błędną ocenę zebranego materiału dowodowego oraz zastosowanie niedopuszczalnych prawnie domniemań dowodowych na niekorzyść strony i rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść strony, co miało wpływ na rozstrzygnięcie. Uzasadniając skargę podniesiono, że organ faktycznie swoje rozstrzygnięcie oparł na jednej przesłance, tj. posiadaniu przez Spółdzielnię zobowiązań, których termin płatności upłynął i przekroczył trzy miesiące, co zdaniem organu jest równoznaczne ze spełnieniem przez Spółdzielnię kryterium ogłoszenia jej upadłości. Jednocześnie Prezes PFRON pominął wszystkie inne dane finansowe Spółdzielni wskazujące na dobrą sytuację ekonomiczną podmiotu, jak też informacje o zawartych ugodach i układach ratalnych, które faktycznie tworzą nowe terminy płatności. W ocenie strony skarżącej, rozstrzygnięcie nie jest zgodne z obowiązującymi przepisami zarówno ustawy o rehabilitacji oraz stosowanymi w tej sprawie przepisami prawa Unii Europejskiej oraz prawa upadłościowego, jak też przepisami o postępowaniu administracyjnym, na skutek pominięcia znacznej części dowodów istniejących w sprawie. Skarżąca przedstawiła wywody odnoszące się do istnienia bieżących zaległości płatniczych przekraczających trzymiesięczny termin płatności, co w jej ocenie nie stanowi automatycznie o trudnej sytuacji finansowej w rozumieniu przesłanki upadłościowej, ponieważ jeżeli opóźnienia w płatnościach (licząc od najdawniej wymagalnej wierzytelności pieniężnej) przekraczają 3 miesiące, dłużnik może rozważać dalsze prowadzenie działalności bez złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, o ile racjonalna ocena własnej sytuacji majątkowej daje uzasadnione podstawy do przyjęcia, że zdolność płatnicza będzie w niedługim czasie odzyskana. W odpowiedzi na skargę Prezes PFRON wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w sytuacji nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części – art. 151 p.p.s.a. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności z prawem materialnym, procesowym regulującym postepowanie przed organami administracji publicznej i w kontrolowanej sprawie sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że zaskarżona decyzja zdaniem Sądu narusza prawo. Przypomnieć należy, że w rozpoznawanej sprawie zaskarżoną decyzją Prezes PFRON odmówił Spółdzielni wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za marzec 2022 r. na podstawie art. 45 ust. 3a, art. 26a ust. 9a pkt 1 w zw. z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, jak również art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014, uznając że Spółdzielnia spełniła przesłankę "przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji" w rozumieniu rozporządzenia nr 651/2014. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stanowiły zatem przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. 2021 r. poz. 573 ze zm.), przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. nr 53, poz. 312), przepis art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 743) oraz przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu. Stosownie do przepisu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą, znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. W zaskarżonej decyzji Prezes PFRON ustalił – powołując się na całość materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i jego analizę – że strona na dzień wystąpienia z wnioskiem Wn-D o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych za miesiąc marzec 2022 r. spełniła przesłankę "przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji" określoną w art. 2 pkt 18 lit. c) Rozporządzenia Komisji (UE) 651/2014, tym samym pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzenia za marzec 2022 r. nie może zostać udzielona. Swoje stanowisko organ poparł analizą przedstawianej przez skarżącą dokumentacji przy piśmie z 9 maja 2022 r., stwierdzając, iż przedstawiona informacja wykazała, że strona na dzień złożenia wniosku Wn-D za marzec 2022 r. posiadała zobowiązania pieniężne, które przekraczały 3 miesiące. Jednocześnie Prezes PFRON stwierdził, że Spółdzielnia posiadała problemy z regulowaniem swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, trwające co najmniej od 31.12.2019 r., co potwierdził przedstawiony przez stronę wykaz wymagalnych zobowiązań na dzień 31.12.2019 r. Również na dzień 22 kwietnia 2022 r., tj. na dzień złożenia przedmiotowego wniosku Wn-D, Spółdzielnia posiadała wymagalne zobowiązania pieniężne, których opóźnienie w uregulowaniu przekroczyło 3 miesiące, tym samym w ocenie Funduszu należy przyjąć, że problemy z regulowaniem wymagalnych zobowiązań miały charakter trwały. Ponadto, w ocenie organu, strona nie przedstawiła dokumentacji z której wynikałoby, aby wszystkie wykazane na dzień złożenia wniosku Wn-D o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za marzec 2022 r. były objęte ugodami. W tym miejscu, zdaniem Sądu, należy wyjaśnić, że wypłacanie podmiotom gospodarczym dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stanowi pomoc publiczną, która co do zasady jest niedozwolona. Niektóre rodzaje pomocy publicznej zostały jednak uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem i jako takie dozwolone. Są to rodzaje pomocy, do których zastosowanie mają regulacje ujęte w rozporządzeniu nr 651/2014. Zgodnie z definicją "przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji" wskazaną w art. 2 pkt 18 rozporządzenia 651/2014 za "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji", należy rozumieć przedsiębiorstwo wobec którego zachodzi co najmniej jedna z poniższych okoliczności: a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (innej niż MŚP, które istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w wyniku odliczenia od rezerw (i wszystkich innych elementów uznawanych za część środków własnych przedsiębiorstwa) zakumulowanych strat powstaje ujemna skumulowana kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego. Do celów niniejszego przepisu "spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek podanych w załączniku I do dyrektywy 2013/34/UE (1), a "kapitał zakładowy" obejmuje, w stosownych przypadkach, wszelkie premie emisyjne; b) w przypadku spółki, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie (innej niż MŚP, które istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej kapitału wykazanego w sprawozdaniach finansowych tej spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Do celów niniejszego przepisu "spółka, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek wymienionych w załączniku II do dyrektywy 2013/34/UE; c) w sytuacji gdy przedsiębiorstwo podlega zbiorowemu postępowaniu w związku z niewypłacalnością lub spełnia kryteria na mocy obowiązującego prawa krajowego, by zostać objętym zbiorowym postępowaniem w związku z niewypłacalnością na wniosek jej wierzycieli; d) w sytuacji gdy przedsiębiorstwo otrzymało pomoc na ratowanie i nie spłaciło do tej pory pożyczki ani nie zakończyło umowy o gwarancję lub otrzymało pomoc na restrukturyzację i nadal podlega planowi restrukturyzacyjnemu; e) w przypadku przedsiębiorstwa, które nie jest MŚP, jeśli w ciągu ostatnich dwóch lat: 1) księgowy stosunek kapitału obcego do kapitału własnego tego przedsiębiorstwa przekracza 7,5; oraz 2) wskaźnik relacji pokrycia odsetek do EBITDA tego przedsiębiorstwa wynosi poniżej 1,0". Rację ma skarżąca, że wskazane przepisy jedynie ogólnie odwołują się do kryterium upadłościowego nie wskazując na fakt posiadania ponad trzymiesięcznych zaległości. Również należy podzielić stanowisko Spółdzielni, że samo posiadanie przez przedsiębiorcę zobowiązań pieniężnych, których termin płatności przekroczył trzy miesiące – nie stanowi samodzielnej przesłanki trudnej sytuacji ekonomicznej. Z akt sprawy nie wynika jednoznacznie, że skarżąca znalazła się w wymienionych wyżej okolicznościach. Organ nie wykazał także stanowczo, by Spółdzielnia spełniała kryteria w zakresie podlegania procedurze upadłościowej (czy reguluje na bieżąco swoje zobowiązania, czy nie zalega z płatnościami danin publicznych, wynagrodzeń, itp.). Definicja pojęcia niewypłacalności została uregulowana w przepisach prawa upadłościowego. Zgodnie z art. 10 ustawy z 28 lutego 2003 r. "Prawo upadłościowe" upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Zgodnie z art. 11 ust. 1 i 1a ustawy, dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Dodatkowo domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. Podkreślić należy, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53, poz. 312, z późn.zm.), wnioskodawca zobowiązany jest przedstawić podmiotowi udzielającemu pomocy informacje dotyczące swojej sytuacji ekonomicznej, w tym sprawozdania finansowe za okres 3 ostatnich lat obrotowych, sporządzone zgodnie z przepisami o rachunkowości. Zgodnie natomiast z art. 45 ust. 2 ustawy o rachunkowości, sprawozdanie finansowe składa się z: bilansu; rachunku zysków i strat; informacji dodatkowej, obejmującej wprowadzenie do sprawozdania finansowego oraz dodatkowe informacje i objaśnienia (odnoszące się bezpośrednio do bilansu lub rachunku zysków i strat). To właśnie te dokumenty stanowią podstawę rozpoznania wniosku o wypłatę dofinansowania. To na ich podstawie organ ocenia również, czy wnioskodawca nie jest "przedsiębiorstwem znajdującym się w trudnej sytuacji " w rozumieniu art. 2 pkt lit. c rozporządzenia nr 651/2014. Zdaniem Sądu, dysponując takim materiałem organ powinien był przeprowadzić rzetelną analizę kondycji finansowej skarżącej, zwłaszcza w sytuacji w której, posiada aktualny bilans, rachunek zysków i strat strony, badanie sytuacji ekonomicznej beneficjenta na dzień 31 marca 2022 r., listy płac i potwierdzenia wypłaty wynagrodzeń dla pracowników, czego nie uczynił. Spółdzielnia dodatkowo powołuje się na fakt, że zobowiązanie o terminie płatności przekraczającym trzy miesiące dotyczą niektórych stałych kontrahentów, z którymi Spółdzielnia zawiera układy o odroczeniu tych płatności oraz rozłożeniu ich na raty. Przykłady takich układów zostały przekazane organowi, co nie zostało uwzględnione i należycie ocenione. Ponadto część zobowiązań została spłacona, co także powinno podlegać ocenie organu. Nie oceniono również, czy zobowiązania pieniężne przekraczają wartości majątku skarżącej. Słusznie także argumentuje strona skarżąca, że z przedłożonych do organu sprawozdań finansowych sporządzonych na dzień 31 marca 2022 r., tj. okresu ubiegania się o dofinansowanie wynika, że Spółdzielnia w okresie tym wykazywała zysk, a zobowiązania nie przekraczały wartości majątku, gdyż strona posiadała dodatni kapitał własny. Z kolei ze sprawozdania finansowego sporządzonego na koniec roku 2021r. wynika, że Spółdzielnia uzyskała zysk netto w wysokości 153 907,00 zł, zwiększeniu uległy przychody Spółdzielni, a zysk ze sprzedaży wzrósł ze straty w poprzednim roku wynoszącej 437 933,03 zł do 56 192,88 zł tj. o 494 125,91 zł. Ponadto wzrósł kapitał Spółdzielni do wysokości 1 771 163,90 zł. Organ mimo, że był obowiązany ocenić wniosek w oparciu o kompletny i prawidłowo zebrany materiał dowodowy, konfrontując dane wynikające z wniosku pomocowego z nadesłanymi dokumentami nie zadośćuczynił w wystarczającym stopniu tej powinności. Zgodzić należy się również z zarzutem skargi, iż sama obiektywna okoliczność niewykonania wymaganego zobowiązania pieniężnego nie zawsze może być wystarczająca do ogłoszenia upadłości, jak mylnie wywiódł organ. Dla ustalenia, że dłużnik stał się niewypłacalny w rozumieniu art. 11 ust. 1 prawa upadłościowego, konieczne jest stwierdzenie przede wszystkim, że uchyla się on od wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych (por. sygn. akt: I SA/Gd 492/18; sygn. akt: I SA/Wr 500/18). Tymczasem, skarżąca podkreśliła, że nie zaprzestała płacenia wymaganych zobowiązań. Konsekwencją dokonania błędnej wykładni prawa materialnego przez orzekający organ było uchybienie obowiązkowi należytego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a. w zw. z art. 48a ust. 3 a ustawy o rehabilitacji) oraz wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Organ rozpoznający sprawę nie zbadał bowiem należycie jak przedstawiała się sytuacja ekonomiczna skarżącej. Ponadto nie przeanalizował szczegółowo i należycie dowodów złożonych przez Spółdzielnię - na okoliczność sytuacji ekonomicznej beneficjenta. Jako zasadny należało również uznać zarzut skargi naruszenia art. 80 k.p.a. poprzez brak oceny całokształtu materiału dowodowego i wskazania, którą okoliczność organ uznał za udowodnioną. Ponieważ organ w zaskarżonym rozstrzygnięciu nie odniósł się w pełnym zakresie do kwestii sytuacji ekonomicznej strony, dokona tego przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Uczyni to z uwzględnieniem wyżej wyrażonych poglądów zarówno w zakresie wykładni prawa materialnego, jak i niezbędnego zakresu postępowania dowodowego dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Rozstrzygniecie organu winno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu i kosztów zastępstwa radcowskiego Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.