VIII SA/Wa 345/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), , Protokolant starszy specjalista Ilona Obara, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2026 r. w Radomiu sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 1 kwietnia 2026 r. znak: [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.

Syg. akt VIII SA/Wa 345/26 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia 1 kwietnia 2026 roku, znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R.( dalej jako organ odwoławczy lub SKO) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1060 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2025 roku, poz. 1691 dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym odwołania B. K., od decyzji Wójta Gminy W. z dnia 10 lutego 2026 roku, znak: [...], ustalającej warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej ,, [...]’’ wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] ( obręb [...]) w miejscowości W. gmina W. – orzekło – utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. Postępowanie w przedmiotowej sprawie wszczęte zostało na wniosek inwestora O. T. P. Sp. [...] z dnia 14.11.2025r., który w ocenie Kolegium spełnia wymagania formalne i mógł stanowić podstawę do przeprowadzenia postępowania i wydania zaskarżonej decyzji. Kolegium stwierdziło, że w świetle zacytowanych powyżej przepisów przedmiotową inwestycję należy zaliczyć do inwestycji celu publicznego. Mieści się ona w pojęciu łączności publicznej, przez którą stosownie do art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami należy rozumieć sieci telekomunikacyjne oraz powiązane zasoby służące zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu art. 2 pkt 80 ustawy z dnia 12.07.2024r. - Prawo komunikacji elektronicznej /Dz. U. z 2024r., poz. 1221 ze zm./. Należy wyjaśnić, że cel publiczny związany jest z kwestią dostępności usług telekomunikacyjnych dla ogółu użytkowników - nie zaś stricte z pojęciem infrastruktury telekomunikacyjnej, do której niewątpliwie zalicza się sam maszt lub wieża antenowa. Koniecznym zatem elementem inwestycji w zakresie łączności publicznej - prócz budowy wieży antenowej lub masztu - jest montaż anten nadawczo-odbiorczych, które zapewniają tę łączność. Tylko inwestycja w takim kształcie stanowi o realizacji celu publicznego. Przedmiotowa inwestycja te wymogi spełnia. Przedmiotowe przedsięwzięcie realizować będzie potrzeby wspólnoty lokalnej. W ocenie Kolegium jej realizacja polepszy dostępność lokalnych mieszkańców do usług telekomunikacyjnych. Należy także wyjaśnić, iż sprzeciw okolicznych mieszkańców nie przesądza sam w sobie o fakcie, iż przedmiotowa inwestycja nie ma znaczenia lokalnego. Jak wynika z akt sprawy na terenie, na którym planowana jest realizacja przedmiotowej inwestycji nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem inwestycja taka jest lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 1 ustawy). Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 ustawy). W art. 52 ust. 2 ustawy określono co wniosek powinien zawierać. Zgodnie z art. 52 ust. 3 ustawy, nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Właściwy organ, stosownie do art. 53 ust. 3 ustawy, w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Zgodnie zaś z przepisem art. 53 ust. 4 ustawy decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z organami określonymi w tym przepisie. Przed wydaniem decyzji organ występuje także o opinię w przypadkach wskazanych w art. 53 ust. 5e ustawy. Natomiast, w myśl art. 54 ustawy, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa; l)rodzaj inwestycji;. 2)warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3)linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Stosownie do przepisu art. 56 ustawy, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publiczne Kolegium wyjaśnia, iż ocena oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko nie stanowi części postępowania zmierzającego do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 03.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko /j. t. Dz. U z 2024r., poz. 1112 ze zm./, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach: 1) postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, oraz pozwoleń, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4b, jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 1. Stosownie do art. 71 ust. 2 ww. ustawy z dnia 03.10.2008r., uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na podstawie art. 60 powołanej ustawy z dnia 03.10.2008r., określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia. W niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10.09.2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko /Dz. U. z 2019r., poz. 1839 ze zm./. W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego organ uprawniony jest jedynie do oceny, czy stosownie do art. 72 ust. 3 z zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy z dnia 03.10.2008r. w zw. z art. 52 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do konkretnego wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wymagane jest dołączenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przy czym ocena ta nie jest uznaniowa, tylko kwalifikacji danej inwestycji w tym zakresie powinien dokonać w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10.09.2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Kolegium stwierdza, że w aktualnym stanie prawnym dla planowanej inwestycji objętej przedmiotowym postępowaniem, nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - nie stanowi ona żadnego z rodzaju przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określonych w ww. rozporządzeniu z dnia 10.09.2019r. W tym miejscu Kolegium wskazuje też na przepis art. 122a ust. 1 ustawy z dnia 27.04.2021r. Prawo ochrony środowiska /j. t. Dz. U. z 2025r., poz. 647 ze zm./, stosownie do którego, prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi poła elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowe wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku: 1) bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji lub urządzenia; 2) każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie; 3) każdorazowo w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji łub urządzenia - na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana. Kolegium wyjaśnia, że powyższe pomiary nie są przeprowadzane na tym etapie procesu inwestycyjnego, tj. w trakcie postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium stwierdza także, że z analizy zgromadzonej w sprawie dokumentacji nie wynika, iż przedmiotowa inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Zatem, w ocenie Kolegium, w realiach niniejszej sprawy nie zachodziła konieczność nałożenia obowiązku, o którym mowa w art. 96 ust. 3 ww. ustawy z dnia 03.10.2008r. Podkreślenia wymaga treść art. 56 ustawy, zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Z powyższego wynika, iż decyzja taka jest decyzją związaną, a podmiot ubiegający się o taką decyzję ma roszczenie o jej udzielenie, jeśli tylko jego zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W przypadku lokalizowania inwestycji celu publicznego w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jedyną przesłanką wydania decyzji odmownej będzie wykazanie przez właściwy organ, że lokalizacja danej inwestycji celu publicznego w określonym miejscu jest niezgodna z jakimś przepisem powszechnie obowiązującego prawa. Oznacza to, iż organ pierwszej instancji, rozpatrując wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji, nie mógł odmówić ustalenia jej lokalizacji, gdy zlokalizowanie tej inwestycji w projektowanym miejscu jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ pierwszej instancji, nie wykazał niezgodności wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa, co obligowało go do ustalenia wnioskowanej lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji. Również Kolegium nie dostrzega takiej niezgodności, która byłaby podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji. Należy także wskazać, iż organ pierwszej instancji zapewnił stronom postępowania możliwość czynnego w nim udziału. Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji uzyskał stosowne pozytywne uzgodnienia, wymagane w realiach niniejszej sprawy zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy - w formie tzw. "milczącego uzgodnienia" z: Starostą P., Dyrektorem Zarządu Zlewni w R. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Marszałkiem Województwa [...], Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w P. - stosownie do przepisu art. 53 ust. 5 ustawy (w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane). Kolegium stwierdza także, że zaskarżona decyzja spełnia wymogi art. 54 ustawy. Organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji w sposób szczegółowy określił rodzaj przedmiotowej inwestycji, tj. nie poprzestał na ogólnikowych stwierdzeniach tylko konkretnie wskazał jakie element wchodzą w skład planowanej instalacji radiokomunikacyjnej, w tym między innymi jakie anteny, jakiego typu oraz o jakich parametrach. Załącznik graficzny zaskarżonej decyzji został sporządzony na mapie spełniającej wymogi art. art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy i stosownie do wymogu art. 54 pkt 3 wyznaczono na niej linie rozgraniczające teren inwestycji (obejmują całą działkę nr ewid, [...]). Kolegium wyjaśnia, że niezasadny jest zarzut zawarty w odwołaniu, iż określona w zaskarżonej decyzji linia zabudowy (min. 80 m od granicy nieruchomości z działką drogową nr [...]) pozostaje w sprzeczności z faktycznym usytuowaniem inwestycji. Zauważyć bowiem należy, iż w pkt. 1 zaskarżonej decyzji określono współrzędne geograficzne środka wieży, a z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że ta lokalizacja położona jest ponad 80 m od granicy z działką drogową. Reasumując należy stwierdzić, iż w sprawie niniejszej organ pierwszej instancji należycie ustalił stan faktyczny i zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. Materiał dowodowy zebrany w sprawie potwierdza, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Takie zaś ustalenia uprawniały organ do wydania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji prowadząc przedmiotowe postępowanie nie naruszył przepisów prawa materialnego oraz Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Dlatego zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji należało utrzymać w mocy. W świetle powyższych rozważań Kolegium uznało, iż rozpatrywane odwołanie B. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do kwestii przedstawionych w odwołaniu, Kolegium dodatkowo wyjaśnia (poza rozważaniami zawartymi we wcześniejszej części uzasadnienia niniejszej decyzji) co następuje; Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratywny. Nie konstytuuje więc żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. Organy rozstrzygające zobowiązane są ustalić, czy planowane zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa. Zgodnie z art. 56 ustawy nie można bowiem odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podsumowując Kolegium stwierdza, że zasadniczo decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa jedynie przeznaczenie terenu i rozmieszczenie planowego przedsięwzięcia. Innymi słowy, rozstrzygnięcie to określa możliwy (potencjalny) dopuszczalny sposób zmiany zagospodarowania danego terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Samo wykonanie projektowanej inwestycji wymaga jeszcze uzyskania pozwolenia na budowę, które uwzględniać będzie wszystkie przepisy ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowalne, obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W celu oceny, czy nie zostały naruszone interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 ustawy Prawo budowlane, konieczne jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno- budowlanym i czy nie powoduje uciążliwości dla otoczenia. Wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane obowiązek poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich wymaga, aby przy rozstrzyganiu sprawy w przedmiocie pozwolenia na budowę właściwy organ uwzględnił, że warunki realizacji inwestycji nie mogą ograniczać cywilnoprawnych uprawnień właścicieli do korzystania z nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania danego obiektu budowlanego. Celem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest jedynie wytyczenie podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej, której uszczegółowienie następuje na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Ochrona interesów osób trzecich uzasadniona wymaganiami prawa budowlanego poprzez m.in. zbadanie, czy planowana inwestycja nie spowoduje uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich, wymagana jest dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji, dopiero na tym etapie zostaną rozstrzygnięte szczegółowe kwestie dotyczące sposobu zagospodarowania działki inwestora i wpływu planowanej przez niego inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiednich. Jak słusznie wskazał NSA w Warszawie w wyroku z dnia 19.05.2016r., sygn. akt II OSK 2189/14 (LEX nr 2083442): "Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Decyzja taka ma odpowiedzieć na pytanie, czy na danym terenie jest dopuszczalna (możliwa) zabudowa określonego rodzaju (zmiana zagospodarowania terenu), a więc czy zamierzenie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi. Ocena zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi w ramach art. 56 u.p.z.p. może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie wkracza w kompetencje przypisane innym organom administracji publicznej." Reasumując należy stwierdzić, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta zakresem regulacji prawa budowlanego. Oczywistym jest, że na każdym z ww. etapów organ prowadzący postępowanie jest prawnie zobligowany do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, to jednak wspomniana ochrona powinna mieć miejsce w granicach przysługujących temu organowi kompetencji. Organ wydający decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej. Z tego względu ochrona interesów osób trzecich na etapie określenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona jak w pozwoleniu na budowę. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł B. K.. Zaskarżonej decyzji zarzucał: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 §1, 80 i 107§ 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- k.p.a. poprzez: brak dokładnego zbadania stanu faktycznego sprawy poprzez brak poczynienia ustaleń, czy i [jaki wpływ będzie mieć inwestycja celu publicznego na stan i możliwości zagospodarowania działki Skarżącego oraz czy i w jaki sposób wpłynie na jego szeroko pojęte bezpieczeństwo Skarżącego w ramach ochrony jego interesów, w szczególności bezpieczeństwo zdrowotne, a także środowisko poprzez brak odniesienia się w treści decyzji do takich parametrów zamierzenia inwestycyjnego, np. częstotliwość anteny, typ i nic elektromagnetyczna, ustalenie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego w postaci ustalenia linii zabudowy w określonej odległości od działki drogowej z jednoczesnym pominięciem innych działek, na które wpłynie inwestycja, w tym działki Skarżącego i odległości od zabudowań, wadliwe uzasadnienie decyzji i brak przywołania w nim tych przepisów odrębnych (w rozumieniu art. 56 Ustawy) , które wzięto pod uwagę przy wydawaniu decyzji, co uniemożliwia weryfikację, czy rzeczywiście treść decyzji te przepisy uwzględnia. Istotność wpływu naruszeń przepisów postępowania objawia się przede wszystkim w tym, że niepełność poczynionych ustaleń w istocie uniemożliwia prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego i jest dalece niewystarczające do tego, by decyzja organu mogła się ostać. 2) naruszenie materialnego, tj. art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. a) Ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym( DZ.U z 2023 roku, poz. 977 ze zm. dalej jako ustawa albo upzp.) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie. że w przypadku wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego Organ zwolniony jest z oceny Istniejącego stanu zagospodarowania przestrzennego w kontekście zachowania ładu przestrzennego w sytuacji, gdy ochrona ładu przestrzennego wynika wprost z ustawy 3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. d Ustawy poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przedmiotowymi postępowaniu o lokalizacji inwestycji celu publicznego, organ pierwszej instancji nie przeprowadza analizy wpływu usytuowania planowanej inwestycji na powstanie uciążliwości lub niedogodności dla sąsiednich nieruchomości po jej realizacji, w tym między innymi pod kątem jej zgodności z art. 140 i 144 Kodeksu Cywilnego, podczas, gdy przepisy te winny być wzięte pod uwagę i to już na obecnym etapie, tj. decyzji lokalizacyjnej, ‘nie zaś dopiero, jak wskazuje Organ, w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, 4) naruszenie prawa materialnego, tj. § 314 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm,, dalej: "Rozporządzenie WT") w zw. z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448, dalej jako "Rozporządzenie Ministra Zdrowia") poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że te przepisy nie mają znaczenia na gruncie postępowania o lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji, gdy przepisy te są przepisami odrębnymi, o których mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. b i d ustawy, Mając na uwadze powyższe wnosił o: 1) na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 145§3 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, 2) na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie decyzji organu I instancji, 3) na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja jest błędna i nie powinna się ostać. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi, wskazywał, co następuje; Zarzuty naruszenia przepisów postępowania W pierwszej kolejności należy więc zwrócić uwagę na brak poczynienia istotnym ustaleń co do kształtu inwestycji. W pierwszej kolejności, dla zrozumienia problemu, przywołać należy tezy orzecznicze odnoszące się do tego, co powinna zawierać tego typu decyzja w zakresie określenia rodzaju inwestycji. W wyroku NSA z dnia 03.07.2019 r., 11 OSK 2157/17 wskazano, że ,,w decyzji dokonującej lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające określenie samego rodzaju inwestycji, lecz konieczne jest także precyzyjne wskazanie: z ilu anten może składać się planowana wieża telekomunikacyjna, jakiego typu i mocy anteny mogą być montowane na wieży - ze wskazaniem konkretnej charakterystyki anteny, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwościach i równoważnej mocy promieniowana izotropowa wyznaczonej dla pojedynczej anteny i wreszcie w jaki sposób anteny powinny być skierowane". Dlatego też, wobec braku ujęcia w zaskarżonej decyzji wskazań w zakresie pola elektromagnetycznego ocenić należy, że stan faktyczny został ustalony wadliwie. Odnieść można nawet wrażenie, że Organ za organem pierwszej instancji po prostu zaakceptował bezkrytycznie dane przekazane przez wnioskodawcę i bez jakiejkolwiek ich weryfikacji po prostu transponował je wprost do decyzji, nie zważając, czy wszystkie niezbędne dane o inwestycji zostały wskazane. Oczywiście nie zwalnia to jednak organu z obowiązku kompleksowego ustalenia stanu faktycznego, w tym w szczególności parametrów dotyczących promieniowania elektromagnetycznego. O ile częściowo parametry anten, biorąc na przykład wyżej cytowane orzeczenie są wymienione, to dotyczy to przede wszystkich aspektów techniczno-budowlanych. Ewidentnie natomiast zabrakło parametrów dotyczących emitowanego pola elektromagnetycznego i to właśnie stanowi o istotnym naruszeniu przepisów postępowania ze sfery gromadzenia dowodów. i w innym orzeczeniu na tym gruncie wskazano właśnie precyzyjniej, że wadliwość postępowania dowodowego polegała na tym, że "nie przedstawiono więc dokładnych informacji o tym, co znajduje się w okolicy, w jakiej odległości znajdują się miejsca dostępne dla ludności i jaki jest zasięg pół elektromagnetycznych w tych miejscach. Organ powinien ustalić przy tym, czy oddziaływanie zamierzenia inwestycyjnego obejmie miejsca dostępne dla ludności, o których stanowi art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W sposób ogólny i blankietowy dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania, nie odnosząc się do rodzaju inwestycji, jej cech i parametrów, ani nie precyzując jakie otoczenie planowanej inwestycji wzięto pod uwagę. Stwierdzono jedynie, że parametry planowanej inwestycji są zgodne z dopuszczonymi przepisami odrębnymi: w tym rozporządzeniem Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisko, ustawą o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz ustawą Prawo ochrony środowiska. Nie przedstawiono jednak żadnych ustaleń, które doprowadziły Organ do takiego wniosku ani też nie wskazano konkretnych przepisów prawa, która stanowiły podstawę analizy planowanej inwestycji od względem jej zgodności przepisami odrębnymi. Przeprowadzona analiza ma w istocie charakter blankietowy bez odniesienia się do konkretnych uwarunkowań planowanej inwestycji" (tak wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 24.06.2025 r., Ił SA/Rz 1519/24). Argumenty wskazane przez Sąd dobrze obrazują również błędy popełnione przez Organ w tej sprawie, a dotyczące głównie bezkrytycznego i niesamodzielnego podejścia do szczegółowych aspektów planowanej inwestycji. Kolejnym aspektem jest ustalenie w decyzji linii zabudowy w odniesieniu jedynie do najbliższej działki drogowej, z pominięciem innych działek, w tym leżących bliżej planowanej inwestycji. Z perspektywy ochrony interesów osób trzecich z pewnością najbardziej żywotnymi interesami są te, które dotyczą nieruchomości bezpośrednio przylegających do terenu planowanej inwestycji. To właściciele tych nieruchomości winni mieć możliwość jak najpełniejszej ochrony swoich praw. Tymczasem wyznaczenie linii zabudowy w odniesieniu do drogi publicznej nie jest zrozumiałe i nie wiadomo czyich interesów miałoby chronić. Wadliwość obejmuje również treść uzasadnienia decyzji. Samo wskazanie w treści rozstrzygnięcia organu ł instancji, że ochrona interesów osób trzecich obejmuje ochronę przed promieniowaniem należy ocenić już jako dalece niewystarczające, zaś brak jakiegokolwiek odniesienia się do tej materii w uzasadnieniu decyzji jest rażącym naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Organ II instancji bezkrytycznie zaakceptował ten kształt uzasadnienia, w którym ochrona interesów osób trzecich w ogóle nie została omówiona. Zarzuty naruszenia prawa materialnego W pierwszej kolejności chciałbym zauważyć, że z lektury uzasadnienia zaskarżonej decyzji wybrzmiewa, że w zasadzie na gruncie wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego regulacje dotyczące ochrony ładu przestrzennego są martwe. Przytaczane przykłady z orzecznictwa świadczyłyby o tym, że art. 54 ust. ł pkt 2 lit. a w praktyce w ogóle nie miałby zastosowania. Tak jednak nie jest. Rzeczone przykłady odnoszą się do specyfiki stawianych w skargach zarzutów dotyczących braku zastosowania zasady dobrego sąsiedztwa wyartykułowanej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy i słusznie ograniczanej jedynie do decyzji o warunkach zabudowy. Nieuprawniony jest jednak wysnuwany z cytowanych orzeczeń przez Organ wniosek, że lokalizacja inwestycji celu publicznego w kontekście ochrony ładu przestrzennego jest w istocie dowolna. Czym innym jest wyraźne rozróżnienie zasad lokalizacji inwestycji celu publicznego od innych inwestycji, lecz nie oznacza to, że w przypadku tych pierwszych ładu przestrzennego w ogóle nie należy uwzględniać. Odnosząc to do sytuacji prawnej Skarżącego zwrócić należy uwagę, że decyzja nie przedstawia żadnych argumentów na rzecz tezy, że inwestycja nie może zostać zlokalizowana w innym, bardziej dogodnym miejscu w kontekście położenia zabudowań, co z pewnością przyczyniłoby się do lepszego zachowania ładu przestrzennego. A contrario, jeżeli wyjdzie się z założenia o braku możliwości odmowy wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego tylko przez wzgląd na art. 1 ust. 2 Ustawy, zgodnie z art. 56 Ustawy, to ochrona ładu przestrzennego staje się czysto iluzoryczna i, wtedy w istocie można lokalizować inwestycje celów publicznych w dowolnych miejscach, bez uwzględniania głosów innych stron postępowania, ponieważ zawsze będzie można używać argumentu, że inwestycja celu publicznego przekształca zastany stan zagospodarowania. Założenie o racjonalności ustawodawcy nakazuje jednak przyjęcie, że przepisy art. 54 ustawy powinny i pełnią funkcję ochronną przed absolutną dowolnością lokalizacji tego typu inwestycji. Z poziomu tych uwag ogólnych przejść należy do dalszych zarzutów, zawierających bardziej szczegółowe ustosunkowanie się do treści zaskarżonej decyzji. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jednoznacznie wskazał, że brak jest obowiązku przeprowadzania analizy wpływu usytuowania planowanej inwestycji na powstanie uciążliwości lub niedogodności dla sąsiednich nieruchomości po jej realizacji. Wyłączył tym samym zastosowania przepisów Kodeksu Cywilnego dotyczących immisji (m.in. art. 140 i 144 k.c) jako nie mających w ogóle zastosowania w sprawie. W ocenie Skarżącego tymczasem etap lokalizacji inwestycji celu publicznego jest właściwym momentem do ustalenia, czy inwestycja o określonych parametrach (a te parametry na tym etapie winny zostać już jednoznacznie ustalone) może być zlokalizowana bez uszczerbku dla właścicieli nieruchomości, na które będzie mieć wpływ. Przecież wydanie pozwolenia na budowę nie zmieni parametrów tej inwestycji, toteż dalsze prowadzenie procesu inwestycyjnego, gdy już na wcześniejszym etapie wiadomym jest, że mogą istnieć przeszkody w realizacji jest co najmniej niecelowe. W orzecznictwie podkreśla się natomiast, że "nie jest trafna argumentacja (...), że dopiero na etapie udzielania pozwolenia na budowę mogą mieć znaczenie uciążliwości związane z funkcjonowaniem inwestycji. Oczywiście zakres ochrony osób trzecich na poszczególnych etapach procesu inwestycyjnego jest różny, lecz należy pamiętać, że zgodnie ż art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy decyzja o warunkach zabudowy określa rodzaj inwestycji (pkt J) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w tym wymagania dotyczące m.in. kształtowania ładu przestrzennego, a także wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich (pkt 2 lit. A, d). Ze względu na występowanie w trakcie procesu inwestycyjno- budowlanego sprzecznych interesów różnych podmiotów, Już na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy organ ma obowiązek określenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy), poprzez określenie w szczególności warunków ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez m.in. hałas, wibracje, zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby - zgodnie z § 2 pkt 7 lit. b) i c) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589) w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast na etapie udzielenia pozwolenia na budowę powyższa problematyka jest konkretyzowana " (tak wyrok NSA z dnia 01.12.2020 r, 11 OSK 1955/20). Zwracał uwagę, że choć niniejsze orzeczenie zostało wydane na gruncie decyzji o warunkach zabudowy, to znajduje pełne zastosowanie również do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wynika to z tego, że przepis art. 64 ust. 1 Ustawy jedynie odsyła do przepisów art. 54 Ustawy, które znajdują zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Materialnoprawna podstawa ochrony interesów osób trzecich dla obu rodzajów decyzji pozostaje taka sama i jest nią art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy. Z tej perspektywy przepisy Kodeksu Cywilnego dotyczące immisji jako przepisu wyznaczające granice korzystania z prawa własności jak najbardziej znajdują zastosowanie, i to już na tym etapie procesu inwestycyjnego. Zwrócić należy również uwagę, że treść decyzji w ogóle nie odnosi się do najistotniejszego parametru planowanej inwestycji, którą jest nie tyle wymiar i cechy techniczne anteny jako budowli, lecz promieniowania elektromagnetycznego, które ona generuje. W decyzji wskazano jedynie, że ochronę interesów osób trzecich realizuje się poprzez m.in. ochronę przed "uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie". Decyzja nie precyzuje jednak w ogóle, o jakie promieniowanie chodzi, a przede wszystkim nie wskazuje, jakie będzie to promieniowanie, jaki będzie jego zasięg, moc. Z tej perspektywy zabezpieczenie interesów osób trzecich pozostaje w gruncie rzeczy iluzoryczne. Zgodnie z § 314 Rozporządzenia WT "Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania poła elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych". Przepisy te zostały zaś wskazane m. in. w Ustawie- Prawo ochrony środowiska i przepisach wykonawczych do niej, w tym w szczególności Rozporządzenia Ministra Zdrowia. Przepisy prawa nie wskazują jednoznacznie odległości, w jakiej mogą być usytuowane budynki od planowanej lokalizacji inwestycji w związku z promieniowaniem elektromagnetycznym, jednak brak określenia tego parametru w treści' decyzji uniemożliwia zastosowanie w/w przepisów. Niewątpliwie zaś te przepisy mają zastosowanie w każdym przypadku lokalizacji inwestycji polegającej na budowie masztu telefonii komórkowej. Odnosząc się natomiast do szeroko uzasadnianego przez Organ braku obowiązku przedłożenia tzw. decyzji środowiskowej dla tego rodzaju inwestycji wskazać należy za WSA w Krakowie, że " brak wymogu legitymowania się przez inwestora decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nie oznacza, że zlikwidowano obowiązek uwzględniania w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wymogów ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Jak wynika z przytoczonego art. 54 pkt 2 lit. b) ustawy wymogi w tym zakresie co do przedmiotowej decyzji pozostały, a tym samym pozostał obowiązek organu właściwego do wydania decyzji lokalizacyjnej zbadania sprawy w tym zakresie. Sytuacja prawna zmieniła się więc o tyle, że organ wydający decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może oprzeć się w zakresie wymogów ochrony środowiska i zdrowia ludzi na decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale musi dokonać stosownej analizy i oceny samodzielnie" (tak wyrok z dnia 08.09.2023 r., II SA/Kr 505/23). W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargi podlegały oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane bez naruszenia przepisów prawa materialnego i po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego bez naruszenia zasad tego postępowania i norm proceduralnych. Zgodnie z art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 upzp nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W świetle tego przepisu nie budzi wątpliwości, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną, a nie decyzją uznaniową. W szczególności, organ powołany do wydania takiej decyzji nie może odmówić ustalenia wnioskowanej lokalizacji inwestycji celu publicznego kierując się względami słuszności czy też opierając się na ogólnych przesłankach uwzględnianych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, takich zwłaszcza jak ład przestrzenny lub walory ekonomiczne przestrzeni. Normy art. 1 ust. 2 ustawy planistycznej określają zasady, które winny być uwzględniane w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale nie mogą być tratowane jako przepisy bezpośrednio zobowiązujące. Nakaz uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań określonych przepisem art. 1 ust. 2 ustawy planistycznej oznacza, że obowiązek ten istnieje w takim zakresie, w jakim przewidują go przepisy szczególne (vide: wyroki: NSA z dnia 13 września 2007 r., II OSK 423/07 i z dnia 16 lutego 2010 r., II OSK 1862/08 oraz wyroki: WSA w Poznaniu z dnia 18 września 2007 r., II SA/Po 245/07; WSA w Krakowie z dnia 20 października 2008 r., II SA/Kr 757/08). Zasada uwzględniania przez organy administracji w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, mająca charakter normy ogólnej (klauzuli generalnej) nie nakłada na inwestora żadnych ograniczeń w zakresie dopuszczalnego sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu. Tego typu norma nie może być samodzielną podstawą decyzji odmownej z art. 56 ustawy. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się więc opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym wprost konkretne ograniczenia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 czerwca 2023 r. (sygn. akt II OSK 2601/20) stwierdził, że przepisy art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6, 7 i 9, art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy nie mogą być wykładane jako ograniczające prawo do zabudowy w imię subiektywnych interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości. Zaskarżona decyzja w pełni odpowiada normom prawa materialnego. Planowana budowa urządzeń telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną stanowi realizację inwestycji celu publicznego. Pojęcie "inwestycji celu publicznego" zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 5 upzp jako działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344, z późn. zm.), powoływanej dalej jako "ugn". Jak wynika z art. 6 pkt 1 tej ostatniej ustawy, do celów publicznych zalicza się między innymi budowę i utrzymywanie obiektów i urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji. Pojęcie łączności publicznej, o której mowa w art. 6 pkt 1 ugn, zostało zdefiniowane w art. 4 pkt 18 ugn i należy przez nie rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Definicja infrastruktury telekomunikacyjnej została określona w art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2024 r. poz. 34 z późn. zm.) i oznacza urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Nie ma także wątpliwości co do tego, że telefonia komórkowa stanowi element publicznej sieci telekomunikacyjnej w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne, czyli sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej głównie do świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Z uwagi na powyższe, za ustalony należy uznać fakt, że maszty oraz anteny telefonii komórkowej stanowią infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, co wypełnia normę definicji łączności publicznej, która jest celem publicznym w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jak wskazuje się jednolicie w orzecznictwie sądów administracyjnych, stacja bazowa telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego wymagającą wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. np. wyroki: NSA z dnia 10 maja 2006 r., II OSK 811/05 i z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1829/12; wyroki WSA: w Szczecinie z dnia 9 lutego 2006 r., II SA/Sz 1189/04, w Łodzi z dnia 23 stycznia 2018 r., II SA/Łd 916/17; w Kielcach z dnia 28 sierpnia 2024 r., II SA/Ke 304/24). Nie budzi jednocześnie wątpliwości, że przedmiotowe przedsięwzięcie polegające na budowie zespołu urządzeń telefonii komórkowej służyć będzie co najmniej wspólnocie lokalnej (gminnej). Znaczenie lokalne lub ponadlokalne danej inwestycji należy bowiem wiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2016 r., II OSK 1529/15), co ma miejsce w niniejszej sprawie. Planowana inwestycja związana jest z zaspokojeniem potrzeb i interesów społeczności lokalnej, tworzącej gminną wspólnotę samorządową w zakresie zapewnienia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Planowana inwestycja została zatem prawidłowo zaliczona przez organy do inwestycji celu publicznego, o jakiej mowa w art. 2 pkt 5 i art. 4 ust. 2 pkt 1 upzp, której lokalizację ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do treści art. 52 ust. 1 upzp ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Elementy wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zostały określone w art. 52 ust. 2 upzp. W treści wniosku określa się m.in. charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (art. 52 ust. 2 pkt 2 upzp). Nie można przy tym uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków (art. 52 ust. 3 upzp). Nie można również odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 upzp). Jak słusznie podkreśla się w piśmiennictwie i orzecznictwie, wszystkie przywołane wyżej regulacje oznaczają, że organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zatem wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (por. A. Despot-Mładanowicz, (w:) A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019; wyrok NSA z dnia 25 marca 2025 r., II OSK 613/24). Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest pierwszą z decyzji wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona charakter wstępny i sam fakt jej wydania nie przesądza jeszcze o prawie do rozpoczęcia budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Ma ona również charakter deklaratoryjny, ponieważ organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna i w ogóle możliwa jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma w tym postępowaniu uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2012 r., II OSK 2202/10). Decyzja lokalizacyjna stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. W judykaturze akcentuje się również, że każdy sposób zagospodarowania nieruchomości jest dopuszczalny, o ile nie jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2018 r., II OSK 1137/17). Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się więc opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Aby norma ogólna mogła oddziaływać na rozstrzygnięcie musi być skonkretyzowana przez taki przepis, tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie na podstawie oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny czy ze sprzeciwem mieszkańców okolicznych obszarów (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 marca 2021 r., II SA/Gd 774/20). Zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 upzp właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W rozpoznawanej sprawie taka analiza została przeprowadzona przez organ I instancji 10 lutego 2026 r. (załącznik nr 1 do decyzji. Jak stanowi natomiast art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 upzp, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy zgodne z planem ogólnym oraz wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Należy podkreślić, że z uwagi na brak uchwalonego planu ogólnego, określając w decyzji lokalizacyjnej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, o jakich mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. a upzp, organ powinien kierować się wyłącznie z przepisami odrębnymi, o ile mają one wpływ na sposób zagospodarowania danego terenu. Z treści decyzji wynika, że na obszarze planowanej inwestycji nie obowiązują tego rodzaju przepisy odrębne, które kształtowałyby warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a konkretnie wprowadzałyby ograniczenia w realizacji wnioskowanej inwestycji. Takie ograniczenia może wprowadzać przykładowo prawo miejscowe bądź przepisy ustaw, jak np. ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - w stosunku do określonych form ochrony przyrody wymienionych w art. 6 ust. 1, czy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - wobec form ochrony zabytków, o jakich mowa w art. 7 tej ustawy. Z treści decyzji organu I instancji, zwłaszcza z ustaleń dokonanych w pkt 6 sentencji wynika, że na terenie planowanej inwestycji nie obowiązują przepisy odrębne wprowadzające ograniczenia w sposobie jego zabudowy i zagospodarowania, które mogłyby uniemożliwić lokalizację przedsięwzięcia objętego wnioskiem. Dlatego postanowienia w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, zawarte w pkt 2 decyzji lokalizacyjnej, należy uznać za zgodne z wymogami art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. a upzp. Ustalenia oparte zostały na analizie przeprowadzonej przez organ na podstawie art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 upzp, zawartej we wspomnianym już wyżej dokumencie stanowiącym załącznik nr 1 do decyzji organu I instancji. Wyjaśnienia jednocześnie wymaga, że lokalizowanie inwestycji celu publicznego nie jest uzależnione od zgody lokalnej społeczności na realizację planowanej inwestycji, czy od spełnienia warunków w zakresie tzw. dobrego sąsiedztwa, nawiązującego do parametrów urbanistycznych czy architektonicznych istniejącej zabudowy, tak jak w przypadku decyzji o warunkach zabudowy (art. 61 ust. 1 upzp). Stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem infrastruktury technicznej i w zakresie określenia w decyzji lokalizacyjnej warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, lokalizacja tego typu inwestycji celu publicznego - jak już wyżej powiedziano - może podlegać ograniczeniom wynikającym wyłącznie z planu ogólnego (który w tym przypadku nie został jeszcze uchwalony) bądź z przepisów odrębnych. Należy wyjaśnić, że w świetle obowiązujących przepisów stacje bazowe telefonii komórkowej nie należą do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112), powoływanej dalej jako ustawa środowiskowa, przy czym ilekroć w tej ustawie jest mowa o oddziaływaniu na środowisko rozumie się przez to również oddziaływanie na zdrowie ludzi (art. 3 ust. 2). Katalog przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określony został w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.). Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej, realizacja każdego przedsięwzięcia wymienionego w tym rozporządzeniu wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji może być przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko, w tym na zdrowie ludzi. Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązany jest uzależnić wydanie zgody na lokalizację inwestycji od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu powołanego rozporządzenia. Z dniem 4 czerwca 2022 r., na podstawie § 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071), instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne przestały być - w świetle obowiązującego prawa - przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza, że sam ustawodawca uznał je - co do zasady - za nieszkodliwe dla zdrowia ludzi i przez to niewymagające uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zmiana rozporządzenia, o której mowa wyżej, była kluczowa dla określenia zakresu postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organy właściwe do wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci stacji bazowych telefonii komórkowej. O ile przed dniem 4 czerwca 2022 r., w celu zakwalifikowania tego rodzaju przedsięwzięć do mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, organy zobowiązane były do ustalenia równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (§ 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. w brzmieniu do 3 czerwca 2022 r.), o tyle po tej dacie organy administracji nie mają już takiego obowiązku. Zmiana dokonana z dniem 4 czerwca 2022 r. oznacza, że opisane wyżej parametry inwestycji nie są aktualnie prawnie istotne w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, bo nie zależy od nich zakwalifikowanie planowanego przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko i co za tym idzie wcześniejsze uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji znalazł się natomiast szczegółowy opis zamierzonej stacji bazowej. Ma on postać tabeli, zgodnej z tabelą zamieszczoną w opracowaniu dołączonym do wniosku. Organ wydający decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wnioskiem związany, także w zakresie określonych przez wnioskodawcę parametrów zamierzonego przedsięwzięcia. Powtórzenie tego szczegółowego opisu w treści decyzji sprawia, że w późniejszych etapach inwestycyjnych inwestor nie może się ubiegać w organie administracji architektoniczno-budowlanej o zgodę na realizację innej inwestycji, aniżeli ta, którą zadeklarował we wniosku i dla której uzyskał decyzję lokalizacyjną. Parametry podane przez inwestora we wniosku i przytoczone w decyzji lokalizacyjnej, dotyczące typów anten, tiltów, azymutów, wysokości zawieszenia anten, ich maksymalnej mocy na system i zasięgu występowania obszarów pól elektromagnetycznych, są zatem wiążące zarówno dla organów, jak i dla inwestora na dalszych etapach realizacji inwestycji. Określając we wniosku charakterystyczne parametry techniczne inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko, wnioskodawca wypełnił obowiązek, o jakim mowa w art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c upzp. W aktualnym stanie prawnym najistotniejszym elementem charakteryzującym wpływ stacji bazowej telefonii komórkowej na środowisko jest poziom emisji pola elektromagnetycznego. Wartości graniczne tego pola określone zostały w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. poz. 2448), wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2025 r. poz. 647). W miejscach dostępnych dla ludności przepisy tego rozporządzenia dopuszczają możliwość emisji pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnego poziomu, przy czym przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości (art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska). Nie ulega wątpliwości, że stacje bazowe telefonii komórkowej emitują pole elektromagnetyczne, także o poziomach wyższych niż dopuszczalne. Ustawodawca przyjął w powyższym rozporządzeniu, że emisja pola elektromagnetycznego przekraczająca wartości graniczne, określone w tabeli 2, nie jest zakazana prawem pod warunkiem, że będzie występować w miejscach niedostępnych dla ludności. Szczegółową charakterystykę spornej inwestycji zawiera załączona do wniosku "Graficzna prezentacja poziomu pól elektromagnetycznych" sporządzona przez M. – M. S.. Z wniosków opracowania tego wynika, że poziom pól elektromagnetycznych będzie utrzymywał się poniżej dopuszczalnych poziomów w miejscach dostępnych dla ludności. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że na etapie wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego ze zrozumiałych powodów nie jest możliwe dokonanie pomiaru rzeczywistych wartości pola elektromagnetycznego emitowanego przez stację bazową. Dlatego podstawą opracowania, które wnioskodawca zobowiązany jest złożyć w celu przedstawienia danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko, są wyliczenia oparte o modele matematyczne wykorzystujące deklarowane przez inwestora warunki nadawania oraz parametry techniczne urządzeń, torów kablowych i anten, wynikające z kart katalogowych. W opracowaniu złożonym w tej sprawie wskazano szczegółowo podstawy opracowania i metodę obliczeń, a potwierdzenie zaprezentowanych wniosków zawiera prezentacja graficzna. W toku postępowania administracyjnego skarżący nie podważył skutecznie wniosków tego dokumentu, również nie złożył kontrdowodu poddającego w wątpliwość tezę, że planowana stacja bazowa będzie emitować pole elektromagnetyczne o wartościach poniżej dopuszczalnych poziomów w obszarach dostępnych dla ludności. Sąd dostrzega sprzeciw skarżącego przeciwko wnioskowanej inwestycji, jednak obowiązujące prawo nie dopuszcza możliwości odmowy wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wyłącznie z tego powodu, o ile zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepisy gwarantujące ochronę środowiska, w tym zdrowia ludzi, przed polami elektromagnetycznymi zawarte zostały w dziale VI ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 121 pkt 1 i 2 tej ustawy, ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach oraz zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane. Przepis art. 122a ust. 1 nakłada na prowadzącego instalację oraz użytkownika urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, obowiązek wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku: 1) bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji lub urządzenia; 2) każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie; 3) każdorazowo w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia - na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana. Oceny poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i obserwacji zmian dokonuje się w ramach państwowego monitoringu środowiska, a Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi okresowe badania poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz prowadzi, aktualizowany corocznie, rejestr zawierający informacje o terenach, na których stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, z wyszczególnieniem przekroczeń dotyczących: 1) terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową; 2) miejsc dostępnych dla ludności (art. 123 ust. 1 i 2, art. 124 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska). Wszystkie przywołane wyżej regulacje wskazują, że w aktualnym stanie prawnym na etapie wydawania decyzji lokalizacyjnej nie ma podstaw do wyjaśniania i określania parametrów, o których mowa w skardze Spółdzielni i piśmie uczestnika postępowania z 25 października 2025 r. (por. powołany wyżej wyrok NSA z dnia 25 marca 2025 r., II OSK 613/24). Wniosek Spółki o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego czynił zadość wymaganiom formalnym stawianym przepisami prawa. Zawierał zarówno określenie granic terenu objętego wnioskiem, jak również wskazanie terenu, na który planowana inwestycja będzie oddziaływać (art. 52 ust. 2 pkt 1 i 1a upzp). Do wniosku dołączono opracowanie charakteryzujące wpływ planowanej inwestycji na środowisko, w tym zasięgi występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej. Określono charakterystyczne parametry techniczne planowanej stacji bazowej i zawarto inne dane, o jakich mowa w art. 52 ust. 2 pkt 2 upzp. Wskazać należy, że zakres koniecznego do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego wyznaczają przepisy prawa materialnego określające przesłanki warunkujące przyznanie uprawnienia. Na ich podstawie organ orzekający ustala, jakie okoliczności mają znaczenie dla rozstrzygnięcia i jak te okoliczności udokumentować. Wobec uchylenia powołanych wyżej przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, organy orzekające w przedmiocie sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy, nie miały w ogóle podstaw do kwestionowania i weryfikowania danych technicznych instalacji podawanych przez inwestora. Istotnym było, że wnioskowane zamierzenie nie jest już w ogóle wymienione w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym nie wymaga przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej uzyskania uprzednio decyzji środowiskowej. Należy zatem stwierdzić, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Projekt decyzji, zgodnie z art. 50 ust. 4 upzp, został sporządzony przez osobę posiadającą dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie gospodarki przestrzennej i został uzgodniony w zakresie wymaganym przepisami upzp. Jak już wyżej wyjaśniono, wydana w sprawie decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy określone w art. 54 upzp. Także organ odwoławczy dokonał właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, który był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Tym samym orzekające w sprawie organy nie naruszyły art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Organy nie uchybiły również art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. a i b upzp, gdyż zgodnie z obowiązującym prawem planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym, co do zasady, nie została uznana przez prawodawcę za szkodliwą dla ludzi. Ponadto ustalono, że dla rozpatrywanej instalacji na podstawie przeprowadzonych obliczeń obszarów gęstości mocy i otoczenia rozpatrywanych źródeł pola można stwierdzić, że zapewniony będzie jak najlepszy stan środowiska poprzez utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych w miejscach dostępnych dla ludności. Tym samym, wnioskodawca nie może na późniejszym etapie procesu inwestycyjnego uzyskać zgody na realizację inwestycji, która przekraczałaby dopuszczalne wartości graniczne w miejscach dostępnych dla ludności. Należy zauważyć, iż organ uzyskał wymagane prawem uzgodnienia od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Marszałka Województwa [...], Starosty Powiatu P., Państwowego Gospodarstwa Wodnego, Prezesa Urzędu Lotnictwa. W ocenie Sądu szczegółowe lokalizowanie przedmiotowej inwestycji będzie miało miejsce na etapie pozwolenia na budowę gdzie kwestie ewentualnego oddziaływania na sąsiednie nieruchomości będzie przedmiotem analizy organów architektoniczno – budowlanych między innymi w kontekście wskazywanych w skardze przepisów art. 140 i art. 144 k.c. Biorąc pod uwagę przepisy art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.