VIII SA/Wa 300/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w dniu 20 lipca 2023 r. sprawy ze sprzeciwu [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2023 r. znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżącej [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Syg. akt VIII SA/Wa 300/23 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2023 roku, znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R.( dalej organ odwoławczy lub SKO) działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( Dz.U z 2021 roku, poz. 735 ze zm. dalej jako kpa) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym odwołania I. S. od decyzji z dnia [...] stycznia 2023 roku, znak: [...] wydanej przez Wójta Gminy R. ustalającej warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonej przez [...]sp. [...] z siedzibą w W.( dalej jako inwestor, skarżący) polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy 4 MW wraz z infrastrukturą techniczną, zlokalizowanej na działce nr ew. [...] w miejscowości B. orzekło - uchylić zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. Decyzją z dnia [...] stycznia 2023 roku Wójt Gminy R. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonej przez [...]sp. [...] w W. polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 4 MW wraz z infrastrukturą techniczną, zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości B.. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła I. S., która podniosła, że inwestycja nie spełnia wymogów ochrony środowiska, gdyż jest sprzeczna z ideą powstania obszaru chronionego krajobrazu. Ponadto wiąże się ze zmianą dotychczasowego sposobu zagospodarowania i wykorzystania terenu dotychczas rolnego na przemysłowy. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 59 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym( DZ.U z 2022 roku, poz. 503 dalej jako ustawa), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowalnego lub wykonywaniu innych robót budowalnych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowalnego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. Przedmiotowa inwestycja takiej decyzji wymagała. Wniosek w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy zgodnie z art. 52 ust.1 w związku z art. 64 ust.1 ustawy powinien zawierać: - określenie granic inwestycji, - charakterystykę inwestycji obejmującą: -a) określenia zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, -b) określenie sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowalnych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, -c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące wpływ na środowisko. W dniu [...] października 2022 roku inwestor wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji ,, Budowa farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości B., gmina R. ‘’. Teren obejmuje część działki nr [...] o pow. do 2 ha. Przedsięwzięcie nie będzie wymagało zapotrzebowania w infrastrukturę techniczną w zakresie dostaw wody, energii cieplnej czy odbioru ścieków, a jeśli chodzi o zapotrzebowanie w energię elektryczna to w razie konieczności zostanie zastosowany agregat prądotwórczy. Inwestor planuje montaż/budowę następujących elementów: - panele fotowoltaiczne o łącznej mocy do 4 MW, - konstrukcja wsporcza pod panele, - kontenerowa stacja transformatorowo – kontrolna, - ogrodzenie, - instalacja odgromowa, - instalacja elektroenergetyczna naziemna i podziemna, inwertery, inne niezbędne elementy infrastruktury związane z budową i eksploatacją instalacji. Do wniosku została dołączona mapa spełniająca wymogi art. 52 ust.2 ustawy. W ocenie organu przedłożony wniosek spełniał wymogi formalne. Następnie organ przedstawił wymogi jakie winien spełniać inwestor, a określone w art. 61 ust.1 ustawy. W ocenie SKO w R. organ pierwszej instancji pobieżnie ocenił spełnienie warunku określonego w art. 61 ust.1 pkt 3 ustawy tj. czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowalnego. Szczególnego znaczenia nabiera tu nie tyle kwestia zabezpieczenia dostaw energii elektrycznej, ale możliwości włączenia instalacji do systemu elektroenergetycznego. Zdaniem organu odwoławczego, inwestor już na etapie wniosku o ustalenie warunków zabudowy winien posiadać zapewnienie od operatora sieci elektroenergetycznej nie tylko o możliwości zabezpieczenia dostaw energii, ale przede wszystkim o możliwości przyłączenia elektrowni fotowoltaicznej do sieci. Nie chodzi o warunki przyłączenia do sieci, ale o samą możliwość przyłączenia do sieci. W tym zakresie organ odwołał się do przepisów art. 7 ust.8d pkt 1 ustawy z 10 kwietnia 1997 roku prawo energetyczne( DZ.U z 2019 roku, poz. 755 ze zm. dalej prawo energetyczne). Kwestia warunków przyłączenia do sieci projektowanej farmy fotowoltaicznej może dopiero nastąpić po wydaniu pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Organ zwracał uwagę, że inwestor musi spełnić wszystkie warunki określone wart. 61 ust.1 pkt 1 -6 ustawy. Nadto zdaniem organu odwoławczego Wójt pobieżnie odniósł się do ewentualnej potrzeby uzyskania uzgodnienia projektu w trybie art. 53 ust.4 pkt 5 ustawy, do właściwego organu administracji geologicznej. Z akt sprawy nie wynika bowiem, czy teren inwestycji położony jest na złożach kopalin lub wód podziemnych. Zdaniem organu odwoławczego w toku postepowania doszło do niedoprecyzowania wniosku inwestora, jak też uzasadnienie zostało sporządzone w sposób lakoniczny. Powstałe uchybienia nie mogą zostać uzupełnione w trybie art. 136 kpa. Zdaniem organu odwoławczego organ winien wezwać inwestora o uzupełnienie materiału poprzez oświadczenie gestora sieci elektroenergetycznej o możliwości przyłączenia elektrowni fotowoltaicznej do sieci. Nadto organ winien ustalić wszystkie strony postępowania oraz załączyć prawidłowe dowody doręczenia dla nich korespondencji związanej z przedmiotową sprawą. Nadto winna zostać sporządzona analiza urbanistyczna zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 marca 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego( Dz.U z 2003 roku, nr 164, poz. 1588 ze zm. dalej rozporządzenie). Organ wydając decyzje winien wziąć pod uwagę, że powinna ona dotyczyć części działki nr 696 a nie całości, co miało miejsce w przypadku zaskarżonej decyzji. Sprzeciw od decyzji organu odwoławczego wniosła skarżąca spółka. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucała: Naruszenie przepisów postepowania: - a) art. 7 w związku z art. 77 i art. 80 kpa poprzez błędne i nie znajdujące oparcia w zebranym materiale dowodowym ustalenia stanu faktycznego, skutkujące przyjęciem, że: - inwestor na etapie ustalenia warunków zabudowy winien posiadać zapewnienie od operatora sieci elektroenergetycznej nie tylko o możliwości zabezpieczenia dostaw, ale możliwości przyłączenia elektrowni fotowoltaicznej do sieci, gdy tymczasem żaden przepis, w tym w szczególności art. 61 ust.1 pkt 3 ustawy nie nakłada takiego obowiązku, - nie został spełniony warunek, którym mowa w art. 61 ust.1 pkt 3 ustawy, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust.5, było wystarczające dla zamierzenia budowalnego, - z akt sprawy nie wynika, czy teren inwestycji jest położony jest na udokumentowanych złożach kopalin i wód podziemnych. Gdy tymczasem organ pierwszej instancji jednoznacznie ustalił, że na ,, obszarze inwestycji nie występują inne obszary lub obiekty objęte ochroną prawną na podstawie przepisów szczególnych. Nie występują więc nakazy, zakazy ograniczenia z nich wynikające ‘’, - akta nie zawierają wystarczających dowodów potwierdzających prawidłowe doręczenie stronom korespondencji w sytuacji gdy organ odwoławczy faktycznie nie podał jakichkolwiek przykładów stwierdzonych nieprawidłowości, - organ pierwszej instancji dopuścił się uchybień w kompletowaniu materiału dowodowego, a wniosek inwestora był niedoprecyzowany i uzasadnienie organu pierwszej było lakoniczne. Charakter uchybień był w tym zakresie na tyle istotny, że przekraczał możliwość uzupełnienia materiału dowodowego przez organ odwoławczy. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy nie wskazuje jak należy rozumieć ,, niedoprecyzowanie wniosku inwestora ‘’ czy na czym polegają uchybienia w sporządzonym uzasadnieniu, -b) art. 7 i art. 50 w związku z art. 64 § 2 w związku z art. 52 ust.2 kpa w związku z art. 64 ust.1 ustawy poprzez brak zastosowania tych przepisów i zaniechanie przez organ wezwania wnioskodawcy do usunięcia braków formalnych wniosku ustalenia warunków zabudowy w postaci przedłożenia oświadczenia o zapewnieniu podłączenia inwestycji do sieci elektroenergetycznej przez jej operatora, pomimo ciążącego na organie obowiązku , - c) art. 6, art. 8, art. 9 i art. 10 kpa poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prowadzenia postepowania, mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważanie zasady pogłębiania zaufania obywateli do prawa, a w konsekwencji uniemożliwienie realizacji inwestycji ze względu na pozaprawne kryteria, -d) art. 39 § 3 w związku z art. 40 § 1 i art. 46 § 1 kpa na skutek nieuzasadnionego niezastosowania, a w konsekwencji bezpodstawne zakwestionowanie prawidłowości doręczenia stronom korespondencji w sprawie, -e) art. 138 § 2 kpa poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie, podczas gdy nie istniały podstawy do jego zastosowania. Naruszenia przepisów prawa materialnego: - a) art. 61 ust.1 pkt 3 ustawy poprzez błędną interpretację i nieprawidłowe przyjęcie i nieprawidłowe przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie do wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest przedłożenie przez inwestora zapewnienia od operatora nie tylko możliwości zabezpieczenia dostaw energii ale przede wszystkim o możliwości przyłączenia elektrowni fotowoltaicznej do sieci, mimo, że taki wymóg nie wynika z przepisów prawa, -b) art. 61 ustawy poprzez jego niezastosowanie oraz niewydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy w przypadku gdy zostały spełnione wszelki warunki do wydania takiej decyzji. Z uwagi na powyższe skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżąca spółka podnosiła, że decyzja organu pierwszej instancji była prawidłowa, a podnoszone uchybienia są pozorne i świadczą o złej woli organu odwoławczego. Zarzuty zostały sformułowane w sposób ogólnikowy, bez wskazania konkretnych naruszeń prawa, a nadto w kompletnym oderwaniu od stanu faktycznego sprawy. Zupełnie nieuzasadnione jest stanowisko organu, że doszło do niespełnienia warunku o którym mowa w art. 61 ust.1 pkt 3 ustawy. Zgodnie z art. 61 ust.1 pkt 3 ustawy nie jest uzależnione wydanie decyzji od faktycznego uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie. Rozważane przepisy ustawy nie uzależniają wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy od posiadania przez wnioskodawcę zapewnienia gestora sieci elektroenergetycznej o możliwości przyłączenia do sieci. Uzyskanie promesy możliwości przyłączenia do sieci nie wynika z żadnego przepisu prawa, a nadto warunkiem praktycznie niemożliwym do osiągnięcia. Zdaniem skarżącej organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że na obszarze inwestycji nie występują obszary lub obiekty objęte ochroną prawną na podstawie przepisów szczególnych. Nie występują więc nakazy i zakazy i ograniczenia z nich wynikające. Rozważania dotyczące ewentualnej konieczności uzgodnienia przedmiotowej decyzji z właściwym organem geologicznej miałby sens tylko gdyby teren inwestycji znajdował się na udokumentowanym złożu kopalin i wód podziemnych. Jeśli takie złoża w obrębie zainwestowanym nie występują to zarzut organu odwoławczego pozbawiony jest jakiejkolwiek podstawy. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy nie wskazał, że istnieją podmioty którym przysługiwałby status strony a toczącym się postępowaniu nie uczestniczyły. Nie jest zatem wiadomo, co organ miał na myśli przez konieczność ustalenia stron postępowania. Podobna sytuacja dotyczy zarzutu prawidłowości doręczenia korespondencji stronom postępowania. Kolegium w żaden sposób nie wyjaśniło na czym miałaby polegać pobieżność wypełnienia zwrotnych dowodów odbioru korespondencji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o oddalenie sprzeciwu, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że sprzeciw zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 kpa. Przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie o charakterze kasacyjnym, w którym organ nie przesądzał o istocie sprawy. Przywołany jako prawna podstawa decyzji będącej przedmiotem sprzeciwu art. 138 § 2 kpa stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jak wynika z przytoczonej normy prawnej stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania pozostaje w ścisłym związku z niewyjaśnieniem zakresu sprawy o istotnym znaczeniu dla jej rozstrzygnięcia. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 64e p.p.s.a, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa. Nie jest zatem władny odnosić się do meritum sprawy. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się jedynie do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z unormowania przewidzianego w art. 138 § 2 kpa, a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, Sąd jest władny uwzględnić sprzeciw. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 9/11 (dostępny na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), decyzja kasacyjna, o której mowa w art. 138 § 2 kpa jest typowym rozstrzygnięciem procesowym, nie przesądza zatem o istocie sprawy administracyjnej, lecz jest ostatnim aktem wydanym w toku instancji, który w inny sposób kończy postępowanie. Konsekwencją powyższego jest to, że dokonując oceny prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 kpa Sąd nie może dokonywać ocen o charakterze przesądzającym dla sposobu zakończenia sprawy. Kontroluje natomiast, czy ziściły się przesłanki do odstąpienia przez organ odwoławczy od wynikającego z treści art. 15 oraz art. 138 i art. 136 kpa obowiązku w pierwszej kolejności merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Stosownie do zasady dwuinstancyjności postępowania, wyrażonej w art. 15 kpa, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę będącą przedmiotem postępowania przed organem I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów strony podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Wynika to również z brzmienia art. 138 kpa, który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji (§ 1 pkt 1) bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji (§ 1 pkt 2). Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie okoliczności, w tym również żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz wyd. 11, Warszawa 2011, komentarz do art. 138, Nb 1 i 5 i powołane tam orzecznictwo). Natomiast wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 kpa. Dopuszczalność wydania tego rodzaju decyzji, ze względu na treść art. 138 § 2 w zw. z art. 136 kpa wiąże się ze stwierdzeniem przez organ odwoławczy istnienia podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, jednak stwierdzone braki postępowania nie są możliwe do usunięcia w trybie art. 136 kpa, który przewiduje, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, to w pierwszej kolejności organ odwoławczy powinien rozważyć zastosowanie art. 136 kpa, nie zaś przekazywać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wówczas, gdy organ I instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadził je w taki sposób, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. To organ odwoławczy ma podjąć wszelkie możliwe kroki w celu merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uwalniać się od obowiązku orzekania, przekazując sprawę organowi pierwszej instancji. Jednocześnie ma prawo do tego, aby własne orzeczenie, którego nieodłączną częścią jest uzasadnienie, sformułować w taki sposób, który doprowadzi do usunięcia wad rozstrzygnięcia (wskazanego w osnowie) i uzasadnienia orzeczenia organu pierwszej instancji. Innymi słowy, decyzja kasacyjna może zapaść, jeśli wątpliwości organu odwoławczego co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 kpa (por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Po 229/14, WSA w Lublinie z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 44/13, czy WSA we Wrocławiu z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 349/13 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, iż zarzuty sprzeciwu są zasadne i nie było podstaw do zastosowania art. 138 § 2 kpa. Odnosząc się do wyrażonego przez Kolegium oczekiwania, aby inwestor wylegitymował się oświadczeniem przedsiębiorstwa energetycznego o zapewnieniu odbioru wyprodukowanej przez instalacje energii elektrycznej, Sąd stwierdza, że jest ono nieuzasadnione. Podkreślenia wymaga, że przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716 ze zm.), należą do tej grupy przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy i należało je poddać dokładnej analizie. I tak, stosownie do postanowień art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania i przyłączania, w pierwszej kolejności, instalacji odnawialnego źródła energii, jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania tych paliw lub energii, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru. Jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne odmówi zawarcia umowy o przyłączenie do sieci lub przyłączenia w pierwszej kolejności instalacji odnawialnego źródła energii, jest obowiązane niezwłocznie pisemnie powiadomić o odmowie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki i zainteresowany podmiot, podając przyczyny odmowy. Co istotne, zgodnie z art. 7 ust. 8d pkt 1 ustawy Prawo energetyczne, do wniosku o określenie warunków przyłączenia podmiot, o którym mowa w ust. 8a (ubiegający się o przyłączenie źródła energii elektrycznej do sieci elektroenergetycznej), dołącza w szczególności, w przypadku przyłączania do sieci źródeł innych niż mikroinstalacje - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości określonej we wniosku, jeżeli jest ona wymagana na podstawie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z powyższego wynika, że przyłączenie do sieci elektroenergetycznej może nastąpić po złożeniu wniosku o określenie warunków przyłączenia, którego obligatoryjnym elementem jest decyzja o warunkach zabudowy. Dopiero po złożeniu takiego wniosku przedsiębiorstwo energetyczne ustala, czy istnieją techniczne warunki przyłączenia do sieci. W przypadku zatem inwestycji, której dotyczy niniejsza sprawa, nie ma możliwości określenia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenia do sieci, czy nawet wydania pewnego rodzaju promesy takiego przyłączenia przed wydaniem decyzji o ustalenie warunków zabudowy. Skoro zatem charakterystyka przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego wskazuje, iż warunki techniczne uzbrojenia terenu w zakresie elektroenergetycznym mogą zostać określone dopiero po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, a ocena możliwości przyłączenia technicznego spoczywa na przedsiębiorstwie energetycznym to oznacza, że organ administracji w sprawie warunków zabudowy ma jedynie ocenić, czy poza infrastrukturą w zakresie instalacji elektroenergetycznych, pozostałe warunki umożliwiają zagospodarowanie danego terenu inwestycją określonego typu (zob. przykładowo wyroki WSA w Łodzi z 4 grudnia 2012 r., II SA/Łd 882/12; 23 lutego 2012 r., II SA/Łd 1273/11, czy z 13 sierpnia 2013 r., II SAB/Łd 71/13, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl., CBOSA). W przypadku inwestycji związanej z budową farmy fotowoltaicznej nie ma tym samym możliwości określenia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenie do sieci przed wydaniem decyzji o ustalenie warunków zabudowy. Na tą specyfikę słusznie zwraca się uwagę w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 520/22; wyrok WSA w Szczecinie z 2 lutego 2023 r., sygn. II SA/Sz 1037/22, CBOSA). Należy zgodzić się z zarzutami sprzeciwu w odniesieniu do potrzeby uzyskania uzgodnienia projektu z organem administracji geologicznej. Faktycznie nie istnieją żadne dowody jakoby na przedmiotowym terenie znajdowały się złoża kopalin lub wód podziemnych, co skutkowało by potrzebą uzyskania takich uzgodnień. Organ odwoławczy nie może kwestionować ustaleń organu pierwszej instancji gdy w tym zakresie nie odwołuje się do konkretnych dowodów, ponieważ taka ocena nosi cechy dowolności, a nie swobodnej oceny. Kwestie proceduralne w odniesieniu do ustalenia stron postępowania czy też prawidłowości doręczenia nie mogą mieć wpływu ma istotę rozstrzygnięcia. Ewentualne naruszenie praw stron może skutkować wznowieniem postępowania administracyjnego, ale nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji w trybie art. 138 § 2 kpa. Z uwagi na powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję biorąc za podstawę art. 151a § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono biorąc za podstawę art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.