VIII SA/Wa 270/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu skargi T. G. niewykonanie przez Ochotniczą Straż Pożarną w W. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 września 2021 r. sygn. akt VIII SO/Wa 3/21 o wymierzeniu grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi postanawia: odrzucić skargę.

Prawomocnym postanowieniem z 13 września 2021 r. sygn. akt VIII SO/Wa 3/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), wymierzył Ochotniczej Straży Pożarnej w W. (dalej: organ) grzywnę w wysokości 500 zł za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi T. G. (dalej: skarżący) z 26 stycznia 2021 r. oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 4 kwietnia 2022 r. skarżący wniósł do tut. Sądu skargę na niewykonanie wyżej opisanego postanowienia z 13 września 2021 r. W odpowiedzi na skargę organ poinformował, że wymierzona grzywna została uiszczona na rachunek bankowy Sądu. Odnosząc się natomiast do zwrotu skarżącemu kosztów postępowania wskazał, iż wystąpił do skarżącego o podanie numeru rachunku bankowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Brzmienie przywołanego wyżej przepisu jednoznacznie wskazuje, że odnosi się on wyłącznie do wyroków, a nie postanowień wydawanych przez sąd administracyjny. Wprawdzie zgodnie z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, lecz wyrażenie "odpowiednio" nie oznacza, w ocenie Sądu, stosowania wszystkich przepisów wprost. Gdyby jednak nawet przyjąć, iż przepis ten odnosi się także do postanowień, to zdaniem Sądu brak jest podstaw do stosowania go w odniesieniu do postanowienia wymierzającego grzywnę. Przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. przewiduje bowiem uprawnienie sądu, mające na celu wymuszenie wykonania przez konkretny organ administracji publicznej wyroku sądowego, pozostające obok i w związku z uprawnieniami orzeczniczymi. Są to uprawnienia dyscyplinujące organ administracji publicznej i represyjne w stosunku do niego (vide: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 479). Ma on zatem na celu przymuszenie organu do załatwienia sprawy administracyjnej. Natomiast postanowienie wydawane w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie ma na celu przymuszenia organu do załatwienia sprawy administracyjnej, lecz do wykonania obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. Ponadto jego wykonanie podlega egzekucji sądowej, na co wyraźnie wskazuje art. 228 p.p.s.a. Z treści tego przepisu wynika, że grzywny orzeczone w postępowaniu przed sądem administracyjnym są także, oprócz kosztów sądowych, dochodami budżetu państwa. Należności te podlegają egzekucji sądowej bez nadawania orzeczeniu klauzuli wykonalności. W ocenie Sądu skoro wykonanie takiego postanowienia zostało poddane egzekucji sądowej, to niedopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na niewykonanie takiegoż postanowienia. Przedmiotowa skarga podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 154 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.