VIII SA/Wa 266/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w [...] na zarządzenie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie powołania Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w [...] postanowił: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić Miejskiemu Ośrodkowi Kultury w [...] kwotę [...] zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Pismem z 12 kwietnia 2019 r. (data wpływu do Urzędu Miasta [...]) p.o. Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w [...]R. D. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zarządzenie Burmistrza Miasta [...]z [...]października 2018 r. nr [...]w przedmiocie powołania A. K. na stanowisko Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w [...]. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w jego ocenie istnieje bezpośredni związek pomiędzy zarządzeniem stanowiącym przedmiot skargi, a własną indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją Miejskiego Ośrodka Kultury w [...]jako pracodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r. poz. 506) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zatem w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096; dalej "k.p.a"), w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (art. 28 k.p.a.), stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (por. Wyrok NSA z 3 września 2004 r., sygn. akt. OSK 476/04, publ. ONSA i WSA z 2005 r., nr 1, poz.2). Nawet ewentualna sprzeczność uchwały lub zarządzenia z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeśli uchwała lub zarządzenie nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok NSA z 14 marca 2002., sygn. akt II SA 2503/01, publ. LEX nr 81964). Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą lub zarządzeniem, polegający na tym, że akt ten narusza jego interes prawny lub uprawnienie. O powodzeniu skargi przesądza wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Interes ten powinien być aktualny, bezpośredni, realny (por. wyrok NSA z 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05, publ. LEX nr 192482; wyrok NSA z 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01, publ. LEX nr 53376). Ponadto musi to być interes o charakterze osobistym czyli własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Interes ten musi wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego dany akt i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu (wyrok NSA z 23 maja 2002 r., sygn. akt IV SA 1486/01, niepubl.). Konkretność interesu prawnego oznacza, że skarżącemu powinno przysługiwać konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym czy też publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które zostałyby najpóźniej w dacie wniesienia skargi naruszone kwestionowaną uchwałą lub zarządzeniem. Interes prawny musi bowiem wynikać z normy prawa kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał w toku postępowania, że jego interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym został naruszony przez podjęcie zaskarżonego zarządzenia. W szczególności nie wykazał, że Burmistrz Miasta [...]podejmując zaskarżone zarządzenie naruszył konkretny przepis prawa materialnego, który bezpośrednio wpływałby negatywnie na jego sytuację prawną. W skardze skarżący wskazuje na fakt istnienia w obrocie prawnym dwóch zarządzeń tego samego organu powołujących na stanowisko dyrektora i pełniącego obowiązki dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w [...]różne osoby i z tego wywodzi swój interes prawny. Sąd nie zgadza się z tą argumentacją, bowiem zaskarżone zarządzenie dotyczy ściśle interesu prawnego dyrektor A. K. a na sytuację skarżącego (i to faktyczną) wpływa tylko pośrednio. W świetle powyższego podkreślić trzeba, że brak jest podstaw do uznania, że istnieje związek pomiędzy prawnie gwarantowaną sytuacją skarżącego, a zaskarżonym zarządzeniem, które w istocie nie dotyczy jego osoby. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł jak w sentencji.