VIII SA/Wa 255/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 8 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]stycznia 2022r. znak: [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...]z dnia [...]listopada 2021 r. nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]na rzecz skarżącego P. C. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2022 r. znak: [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji, SKO, Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm., dalej: k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. (dalej: Wójt, organ I instancji) z [...] listopada 2021 r. Nr [...] o odmowie przyznania P. C. (dalej: strona, skarżący, wnioskodawca) świadczenia pielęgnacyjnego. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy: Wnioskiem z [...] lipca 2021 r. (data wpływu pisma do organu) skarżący zwrócił się do organu I instancji o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad bratem W. C., urodzonym [...] kwietnia 1972 r., który orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R. z [...] lipca 2012 r. Nr [...] został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe. We wskazaniach podano, że niepełnosprawny wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W orzeczeniu również wskazano, że niepełnosprawność istnieje od urodzenia, a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...] czerwca 2012 r. Jednocześnie wraz z ww. wnioskiem strona - w przypadku przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego - wniosła o uchylenie decyzji Wójta z [...] listopada 2018 r. nr [...] przyznającej zasiłek dla opiekuna z tytułu opieki nad bratem na okres od [...] listopada 2018 r. do - bezterminowo. Decyzją z [...] listopada 2021 r. Nr [...] Wójt, działając na podstawie art. 17, art. 20 ust. 3, art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 111 ze zm. dalej: u.ś.r.), odmówił wnioskodawcy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad bratem W. C. z uwagi na brak spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Organ I instancji wskazał na treść przepisów art. 17 ust. 1, ust. 1a, ust. 5 pkt 5 u.ś.r. oraz art. 128, art. 129 § 1 i art. 132 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2020 r. poz. 1359 ze zm., dalej: k.r.o.). Przyznał, że żyje matka niepełnosprawnego, która ze względu na wiek i istniejące choroby ([...],[...]) nie jest w stanie dźwigać, ani zajmować się synem, ale nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności. Organ I instancji nie zakwestionował faktu sprawowania opieki wnioskodawcy nad bratem, ale w sytuacji, gdy są osoby zobowiązane do zapewnienia takiej samej opieki w dalszej kolejności i taką opiekę są w stanie zapewnić, to świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje. Na skutek odwołania strony Kolegium decyzją z [...] stycznia 2022 r. znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1a pkt 1 u.ś.r., tzn., że niepełnosprawny W. C. ma matkę M. C., która nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a jego brat – wnioskodawca jest osobą z nim spokrewnioną w dalszej kolejności niż jego matka. Zaktualizowanie obowiązku alimentacyjnego skarżącego możliwe byłoby jedynie w sytuacji posiadania przez matkę orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. SKO pouczyło, że jeśli skarżący przedstawi takie orzeczenie, to będzie mógł ponownie składać wniosek o przedmiotowej treści. Na potwierdzenie swojego stanowiska Kolegium przywołało wyrok NSA z 21 lutego 2019 r. w sprawie I OSK 3804/18, w którym Sąd stwierdził, że tylko legitymowanie się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności powodowałoby zwolnienie osób zobowiązanych do alimentacji w pierwszej kolejności i możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobom innym niż spokrewnionym w pierwszym stopniu w stosunku do osoby wymagającej opieki. Poza tym w licznych wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych wskazywano, że uprawnienie do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego dalsza osoba – w stosunku bliskości względem osoby wymagającej opieki - uzyska dopiero w sytuacji, gdy brak będzie osoby zobowiązanej w bliższej kolejności do alimentacji, to jest, gdy takiej osoby nie będzie, albo gdy osoba taka nie będzie w stanie sprawować opieki nad potrzebującym. Przy czym sądy wskazują wprost, że nie chodzi o jakiekolwiek przeszkody związane ze sprawowaniem opieki istniejące po stronie osoby zobowiązanej do alimentacji w pierwszej kolejności, ale o przeszkody związane ze stanem zdrowia takiej osoby, wskazujące na jego w tym względzie znaczny stopień niepełnosprawności, a nie o stany chorobowe, które sprawowanie takiej opieki jedynie utrudniają, czy w pewnym tylko zakresie ograniczają. SKO uznało więc, że organ I instancji prawidłowo ustalił brak przesłanek z art. 17 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 17 ust. 1a u.ś.r. Kolegium w tym zakresie przyjęło literalną wykładnię tych przepisów, która wyłącza z kręgu osób uprawnionych krewnych w linii bocznej w sytuacji braku kumulatywnego spełnienia przesłanek z ust. 1a art. 17 u.ś.r. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie należącej do kategorii określonej w art. 17 ust. 1 pkt 4 (a do tej kategorii zalicza się skarżący) uzależnione jest od ustalenia, że rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, są małoletni, zostali pobawieni władzy rodzicielskiej lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (pkt 1), nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (pkt 2), nie ma osób, o których mowa w ust 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (pkt 3). Kolegium wskazało przy tym, że organy administracji nie posiadają wiadomości specjalnych, które pozwoliłyby w pełni wyważyć, czy stan zdrowia danej osoby zobowiązanej do alimentacji rzeczywiście uniemożliwia sprawowanie opieki. Rygoryzm spornego przepisu, którego brzmienie jest jednoznaczne w swej treści, odpowiada celom ustawy. Z materiału dowodowego wynika wprawdzie, że matka niepełnosprawnego jest osobą mającą problemy zdrowotne, to jednak nie legitymuje się aktualnie orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Natomiast z woli ustawodawcy tylko legitymowanie się znacznym stopniem niepełnosprawności przez osoby spokrewnione w pierwszym stopniu uprawnia krewnych spokrewnionych w dalszym stopniu w stosunku do osoby wymagającej opieki do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne w związku ze sprawowaniem tej opieki i rezygnacją z zatrudnienia z tego powodu. Od powyższej decyzji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. - art. 128 k.r.o., art. 132 k.r.o. w związku z art. 17 ust. 1 pkt 4 i ust. 1a u.ś.r. przez błędną wykładnię i niezasadne uznanie, że bratu, na którym spoczywa obowiązek alimentacyjny, rezygnującemu z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z powodu opieki nad bratem, legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, - art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 1a u.ś.r. przez niezasadne uznanie, że brat niepełnosprawnego W. C. nie jest uprawniony do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne w związku ze sprawowaniem osobistej opieki nad nim, ponieważ ich mama żyje i nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i to na niej spoczywa obowiązek alimentacyjny w stosunku do syna, 2) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy przez błędną wykładnię, tj.: art. 6 – 9 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i bezzasadne ustalenie, że matka niepełnosprawnego jest w stanie opiekować się synem, podczas gdy ona sama wymaga wsparcia w czynnościach dnia codziennego. Formułując powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie na jej rzecz świadczenia pielęgnacyjnego od [...] lipca 2021 r. na czas nieokreślony. Jednocześnie wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 t.j., dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o w spieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. wymaga odniesienia się do przepisów ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. Nr 9, poz. 59 ze zm., dalej: k.r.o.) dotyczących obowiązku alimentacyjnego. I tak, zgodnie z art. 128 k.r.o. obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Kolejność obowiązku alimentacyjnego reguluje art. 129 k.r.o., który wskazuje, że obowiązek alimentacyjny obciąża zstępnych przed wstępnymi, a wstępnych przed rodzeństwem. Jeżeli jest kilku zstępnych lub wstępnych – obciąża bliższych stopniem przed dalszymi. Krewnych w tym samym stopniu obciąża obowiązek alimentacyjny w częściach odpowiadających ich możliwościom zarobkowym i majątkowym. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wskazał, że w niniejszej sprawie szczególnie istotny jest przepis art. 17 ust. 1a pkt 1 u.ś.r., który przewiduje, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom wymienionym w art. 17 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, jeżeli rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni władzy rodzicielskiej, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wprowadzenie takiego rozwiązania jest uzależnione tym, że pierwszeństwo w obowiązku alimentacyjnym wobec osoby niepełnosprawnej mają osoby spokrewnione z nią w pierwszym stopniu przed osobami spokrewnionymi w dalszym stopniu. Jak wynika z akt sprawy do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne na niepełnosprawnego W. C., zgodnie z art. 129 k.r.o. i art. 17 ust. 1a pkt 1 u.ś.r., w pierwszej kolejności uprawniona jest jego matka. Dokonując jednak wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 i ust. 1a u.ś.r. należy mieć na uwadze cel regulacji zawartej w przepisach ustawy o świadczeniach rodzinnych, jakim jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobom, które rzeczywiście sprawują opiekę nad bliskimi osobami niepełnosprawnymi i wymagającymi takiego wsparcia (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 829/16, publ. cbosa). Nie można przy tym pomijać treści art. 134 k.r.o., który przewiduje okoliczność przejęcia obowiązku alimentacyjnego osoby zobowiązanej w pierwszej kolejności przez osobę zobowiązaną w dalszej kolejności, jeśli osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami. W okolicznościach niniejszej sprawy organ I instancji zlecił sporządzenie wywiadu środowiskowego (k. 23-23v akt administracyjnych), jak również przesłuchał skarżącego w charakterze strony (protokół przesłuchania oraz jego oświadczenie k. 12, k. 21 akt administracyjnych). Z tych dowodów wynika bezsporny zakres koniecznej opieki nad niepełnosprawnym bratem wnioskodawcy, który choruje na [...], leczy się przewlekle z powodu [...], ma problemy z [...] i [...]. Opieka wnioskodawcy nad chorym bratem polega na codziennym kontrolowaniu jego stanu zdrowia, przygotowywaniu posiłków, dawkowaniu i zakupie leków, dbaniu o higienę i czystość. W. C. ma często ataki [...], podczas których traci przytomność i przewraca się, ma bóle [...] i nigdy nie wiadomo, kiedy będzie mógł pojechać na warsztaty terapii zajęciowej. Warsztaty W. C. odbywają się od poniedziałku do piątku, ale jeździe na nie o różnych porach: jednego dnia o 8.30, innego o 7.00. Wraca też w różnych godzinach, między 14.00 a 16.00, uzgadniane jest to telefonicznie. Jednocześnie organ I instancji ustalił, że W. C. nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować w środowisku, gdyż ma [...] [...],[...] i [...]. Skarżący musi stale towarzyszyć niepełnosprawnemu bratu i być dla niego dostępny. Wnioskodawca pomaga mu przy czynnościach życiowych, dba o podstawowe potrzeby, przygotowuje posiłki, dawkuje i wykupuje leki, dba o jego higienę osobistą, czystość odzieży, zawozi do szpitala, obserwuje stan zdrowia. Z tego powodu skarżący nie jest w stanie podjąć zatrudnienia. Z kolei matka skarżącego ma [...] lat, od [...] lat leczy się, ma problemy ze [...] (jest po dwóch operacjach na [...], czeka na trzecią, słabo [...]), ma problemy [...],[...], nie może dźwigać ani schylać się. Z powodu swoich schorzeń nie jest w stanie sprawować opieki nad niepełnosprawnym synem, która wymaga od opiekuna siły, aby przytrzymać go w czasie ataku [...] czy dźwignąć przy myciu. Organ odwoławczy nie podważył ustaleń Wójta odnośnie do faktu sprawowania przez skarżącego koniecznej opieki nad chorym bratem, ani okoliczności, że z tego powodu nie może on podjąć pracy. Jedyną przeszkodą w przyznaniu skarżącemu wnioskowanego świadczenia jest fakt, że jego matka (ojciec nie żyje), która nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, powinna jako zobowiązana w pierwszej kolejności zapewnić choremu synowi niezbędną opiekę. Zdaniem Sądu organy orzekające przy rozstrzygnięciu niniejszej sprawy nie mogą poprzestać jedynie na ustaleniu, że matka strony nie legitymuje się orzeczeniami o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z kontrolowanych przez Sąd decyzji oraz z materiału dowodowego zebranego w sprawie jednoznacznie wynika, że zobowiązana w pierwszej kolejności do opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny matka nie jest w stanie osobiście świadczyć tej opieki w niezbędnym zakresie z uwagi na wiek, swoje przewlekłe choroby i charakter opieki, a wnioskodawca (młodszy brat) taką opiekę świadczy już przynajmniej od 8 lat (mieszka z nim w jednym domu). Decyzją z [...] czerwca 2014 r. Nr [...] Wójt przyznał skarżącemu prawo do zasiłku dla opiekuna z tytułu sprawowania opieki nad bratem W. C., która została ostatnio zmieniona decyzją z [...] listopada 2018 r. Nr [...] w części dotyczącej kwoty ([...] zł miesięcznie). Organ I instancji równolegle z decyzją o odmowie przyznania wnioskodawcy świadczenia pielęgnacyjnego decyzją z [...] sierpnia 2021 r. Nr [...] odmówił uchylenia ww. decyzji z [...] listopada 2018 r. Sąd w składzie orzekającym stoi na stanowisku, że rozstrzygnięcie o świadczeniu pielęgnacyjnym nie powinno opierać się jedynie na literalnym brzmieniu art. 17 ust. 1a u.ś.r., gdyż ograniczenia wynikającego z tej regulacji nie można stosować w sytuacji, gdy preferowany przez ustawodawcę opiekun (przy braku orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności) z obiektywnych względów (np. z racji wieku czy stanu zdrowia) nie może realizować swych obowiązków, a obowiązki te realizuje inna osoba (w tym przypadku brat), która jest zobowiązana do alimentacji wobec niepełnosprawnego brata, ale w drugiej kolejności (por. wyrok NSA z 14 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1939/18, wyrok NSA z 4 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1974/20, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 4 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Go 761/21, wszystkie publ. CBOSA). Formalistyczna wykładnia przepisów art. 17 ust. 1 pkt 4 i ust. 1a u.ś.r. w okolicznościach rozpoznawanej sprawy mogłaby doprowadzić do pozbawienia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jedynej osoby mogącej faktycznie sprawować opiekę nad niepełnosprawnym. Nie można z góry przyjąć, że tylko niepełnosprawny w stopniu znacznym rodzic nie jest zdolny do sprawowania opieki nad dorosłym dzieckiem tego wymagającym. Brak możliwości sprawowania tej opieki, otwierający drogę do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego przez osoby zobowiązane do alimentacji w dalszej kolejności, należy wykazać w postępowaniu dowodowym, bez uciekania się jedynie do ustawowego kryterium znacznego stopnia niepełnosprawności (por. wyrok WSA w Gliwicach z 3 września 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 603/21, publ. CBOSA). Takiego postępowania organy orzekające w sprawie nie przeprowadziły z uwagi na wyłącznie językową wykładnię art. 17 ust. 1 pkt 4 i ust. 1a u.ś.r. Zdaniem Sądu organ I instancji ponownie winien rozważyć wniosek skarżącego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 w związku z ust. 1a u.ś.r. przez pryzmat zasad i wartości konstytucyjnych, takich jak: dobro rodziny (art. 18 i art. 71 ust. 1 Konstytucji RP) oraz pomoc państwa osobom niepełnosprawnym (art. 69 Konstytucji RP). Poza tym należy wskazać, że skarżący ma prawo do wyboru świadczenia bardziej korzystnego, zgodnie z art. 27 ust. 5 u.ś.r., w sytuacji kiedy czyni starania o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, a pobiera zasiłek dla opiekuna. Zdaniem Sądu niewątpliwie celem regulacji art. 17 ust. 5 i art. 27 ust. 5 u.ś.r. jest uniemożliwienie osobom uprawnionym równoczesnego pobierania tych świadczeń, co nie wyklucza jednak możliwości przyznania innego świadczenia (zmiany) w przypadku spełnienia warunkujących go przesłanek. Oznacza to wybór przez osobę wnioskującą świadczenia korzystniejszego, co uzależnione jest od wcześniejszej rezygnacji z dotychczas otrzymywanego. W przedmiotowej sprawie we wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego skarżący wniósł o uchylenie decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego, ale jedynie w przypadku pozytywnego rozpoznania jego wniosku z [...] lipca 2021 r. W ocenie Sądu z takiego warunkowego sformułowania żądania wynika zamiar zachowania przez wnioskodawcę ciągłości pobierania świadczeń i uniknięcia sytuacji, w której z jednej strony nie doszłoby do przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego, a z drugiej do uchylenia zasiłku dla opiekuna. Oświadczenie skarżącego zawarte we wniosku inicjującym postępowanie wskazuje na jego pełną świadomość co do konieczności zaprzestania pobierania świadczenia dotychczasowego (niemożność kumulacji świadczeń). W świetle powyższego Sąd uznał, że kontrolowane decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 17 ust. 1 pkt 4 w związku z ust. 1a pkt 1 u.ś.r. przez ich błędną wykładnię, spowodowaną błędną oceną zebranego materiału dowodowego materiału (art. 80 w związku z art. 107 § 3 k.p.a.), co miało wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy dodatkowo naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego uchylono zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. (punkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. 2018 r. poz. 265). Na powyższe koszty składa się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie [...] zł (Dz.U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.). Przy ponownej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ I instancji rozstrzygnie przedmiotową sprawę, mając na uwadze wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku.