VIII SA/Wa 254/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku H. R. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi H. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2017 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym postanawia : odmówić wstrzymania wykonania decyzji

Pismem z 1 marca 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) H. R. (zwana dalej: skarżąca), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia października 2017 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym. Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że jej wykonanie przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować szkodę po stronie skarżącej. Zapłata tego rodzaju kary wiąże się z koniecznością pozyskania środków finansowych w instytucjach finansowych, co może spowodować powstanie dodatkowych kosztów stanowiących szkodę dla skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718, zwana dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Z konstrukcji przywołanej wyżej regulacji wynika, że to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Jak przyjęto w orzecznictwie, sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Twierdzenia strony powinny również być poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 121/04, niepubl.). Przesłanki uwzględnienia przez Sąd wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostały wymienione alternatywnie i w sposób wyczerpujący (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez pojęcie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (por. postanowienie NSA z 29 listopada 2006 r., sygn. akt I OZ 1588/06 - niepubl., postanowienie NSA z 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, niepubl. i postanowienie NSA z 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 386/08). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, niepubl.). Odnosząc powyższe rozważania do wniosku skarżącej, Sąd uznał, że w rozpatrywanym przypadku nie zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazała, na jaką szkodę zostanie narażona w razie wykonania zaskarżonej decyzji oraz jakie mogą być jej rozmiary. Skarżąca poza ogólnym stwierdzeniem, że wykonanie decyzji wiąże się z koniecznością pozyskania środków finansowych, co może spowodować dodatkową szkodę, zaniechała uzasadnienia złożonego na tę okoliczność wniosku. W szczególności nie wskazała, jaka jest jej sytuacja finansowa, nie określiła przychodów i kosztów. Zatem nie uzasadniła złożonego wniosku w odniesieniu do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.