VIII SA/Wa 238/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 6 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku R. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi R. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia decyzji w sprawie wygaśnięcia koncesji na wydobywanie piasku postanowił : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Pismem z 16 lutego 2018 r. R. J. (zwany dalej: skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] stycznia 2018 r. znak [...] w przedmiocie uzgodnienia decyzji w sprawie wygaśnięcia koncesji na wydobywanie piasku. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości, ze względu na wpływ postępowania, w którym zostało wydane na postępowanie dotyczące wygaśnięcia koncesji. Postanowieniem z 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 238/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia uznając, iż zaskarżone postanowienie jest rozstrzygnięciem nie nadającym się do wykonania, dotyczy bowiem opinii wydanej w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), a nie decyzji cofającej koncesję na wydobywanie piasków. Postanowienie opiniujące ze swej istoty nie nadaje się do wykonania, gdyż nie wymaga żadnej czynności stron. Nadto zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2016 r., poz. 1131 ze zm.) wydanie opinii przez Wójta Gminy J. nie stanowi przesłanki do cofnięcia omawianej koncesji. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie wnioskując o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt II GZ 252/18, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zażalonego postanowienia. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając wniosek skarżącego jedynie na tej podstawie, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, dopuścił się naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez jego błędną interpretację i nierozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia pod kątem przesłanek, o którym mowa w tym przepisie. Wskazał, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie ogranicza wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności do aktów lub czynności podlegających wykonaniu w drodze egzekucji albo do aktów lub czynności określających obowiązki lub uprawnienia. Ocenił również, że instytucja wstrzymania wykonania aktów lub czynności zaskarżonych do sądu administracyjnego odnosi się do wszelkich aktów, z wyjątkiem określonych w ustawie. Wykonalność postanowienia wydanego na podstawie art. 106 k.p.a. polega na tym, że organ załatwiający sprawę w drodze decyzji ma podstawy do przyjęcia, iż obowiązek zasięgnięcia opinii organu współdziałającego został spełniony. Natomiast odrębną kwestią jest ocena, czy za wstrzymaniem takiego postanowienia przemawia istnienie niebezpieczeństwa wywołania tym postanowieniem skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji czy postanowienia. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji przywołanej wyżej regulacji wynika, że to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji (postanowienia) faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, zaś dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Odnosząc powyższe rozważania do wniosku skarżącego, Sąd uznał, że w rozpatrywanym przypadku nie zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący poza wskazaniem, że zaskarżone postanowienia ma wpływ na postępowanie dotyczące wygaśnięcie koncesji, w ogóle nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący nie wyjaśnił zatem, w jaki sposób wykonanie postanowienia pozytywnie uzgadniającego projekt decyzji o wygaśnięciu koncesji na wydobywanie piasku (udzielonej decyzją Starosty S. z [...] września 2011 r. znak [...] dla podmiotu "[...]" R. J.) może wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Zatem nie uzasadnił złożonego wniosku w odniesieniu do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.