VIII SA/Wa 223/18

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego postanawia: 1. przyznać prawo pomocy poprzez ustanowienie doradcy podatkowego, 2. przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego skarżący M. M. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W formularzu PPF wnioskodawca podał, że od 2011 r. odbywa karę pozbawienia wolności, która ma zakończyć się w 2020 r. Wnioskodawca pozostaje samotny, nie posiada żadnych zobowiązań, ale również i dochodów własnych. Według złożonego oświadczenia nie posiada także żadnego majątku. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: Przesłanką przyznania wnioskodawcy prawa pomocy w zakresie całkowitym w świetle art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), dalej: p.p.s.a., pozostaje ustalenie, że osoba zainteresowana wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Ocena zdolności skarżącego do poniesienia w niniejszej sprawie kosztów postępowania związanych z zainicjowaniem postępowania sądowego w celu kontroli legalności postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2018 r. wskazuje, że wnioskodawca nie ma faktycznych możliwości, by partycypować w kosztach tego postępowania, przy czym tenże brak możliwości ma charakter całkowity, co jest spowodowane sytuacją majątkową, jak i przede wszystkim osobistą skarżącego odbywającego długoletnią karę izolacyjną. W tych warunkach, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.