VIII SA/Wa 202/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Justyna Mazur, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Krawczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2023 r. w Radomiu sprawy ze skargi J. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 30 grudnia 2022 r. znak: [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 30 grudnia 2022 roku, nr [...] Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( Dz.U z 2022 roku, poz. 2000 ze zm. dalej jako kpa) oraz art. 18 ust.5 pkt 4 w związku z art. 32 ustawy z 21 maja 1999 roku o broni i amunicji( DZ.U z 2022 roku, poz. 2516 dalej jako ustawa) po rozpatrzeniu odwołania J. R. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. ( dalej jako organ pierwszej instancji) z dnia 2 listopada 2022 roku, nr [...] orzekającej o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni sportowej do celu sportowego – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte z urzędu w dniu 2 sierpnia 2022 roku z uwagi na naruszenie przez J. R. zasad przechowywania broni i amunicji, o której mowa w art. 32 ustawy. Decyzją z dnia 2 listopada 2022 roku organ pierwszej instancji działając na podstawie art. 18 ust.5 pkt 4 w związku z art. 32 oraz 20 ustawy orzekł o cofnięciu J. R. pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celu sportowego. Podstawą wydania decyzji było nieodpowiedzialne podejście w sprawie bezpiecznego przechowywania broni. Zdaniem organu swoim zachowaniem stworzył on poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego poprzez niezachowanie należytej staranności w zabezpieczeniu broni w miejscu niedostępnym dla osób nieuprawnionych. W wyniku rażących zaniedbań doszło do utraty trzech egzemplarzy broni palnej sportowej wraz z amunicją. Broń została znaleziona i przekazana policji przez osoby postronne. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniósł J. R. Organ odwoławczy ustalił i zważył co następuje: W dniu 23 stycznia 2021 roku skarżący około godziny 14.00 udał się swoim samochodem na strzelnicę w P. celem wykonania treningu strzeleckiego. Zabrał ze sobą trzy egzemplarze broni palnej sportowej wraz z amunicją. Oprócz broni i amunicji zabrał również odzież, zapasowe elementy do broni , urządzenia optyczne oraz przedmioty służące do konserwacji i czyszczenia broni. Rzeczy te umieścił w plecaku oraz torbie sportowej. Po zakończeniu strzelania około godziny 16.00 udał się do domu, znajdującego się przy ul. P. w R. Z uwagi na zmęczenie od razu, nie zawiózł broni do siedziby firmy przy ul. O. w R. Po około 20 minutach rowerem postanowił odwieźć broń do miejsca jej przechowywania. W czasie przejazdu rowerem nie zauważył aby torba była niedomknięta i coś mogło wypaść. W miejscu prowadzenia działalności gospodarczej umieścił torbę z bronią w szafie. Tego dnia w firmie spożywał alkohol z kolegami. Następnego dnia po przybyciu do firmy zorientował się, że w szafie brakuje 3 sztuk jednostek broni, które poprzedniego dnia używał na strzelnicy. Podjęte przez niego czynności odnalezienia broni okazały się bezskuteczne. Zagubiona broń została odnaleziona przez osoby trzecie i przekazana na policję. Prawomocnym wyrokiem z dnia 11 maja 2022 roku, w sprawie [...] skarżący został uznany za winnego, tego że w dniu 23 stycznia 2021 roku przechowywał broń i amunicję w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych tj. wykroczenia z art. 51 ust.2 pkt 7 ustawy i wymierzono mu grzywnę w wysokości 3000 zł. Wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia 22 października 2021 roku, w sprawie [...] skarżący został uznany za winnego popełnienia czynu nieumyślnej utraty broni palnej w postaci rewolwera marki [...], pistoletu marki [...], pistoletu marki [...] oraz amunicji tj. czynu z art. 263 § 4 k.k i wymierzono mu grzywnę 200 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na 10 zł. W ocenie organu skarżący przechowywał broń w sposób niezgodny z przepisami prawa, umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych, co doprowadziło do ich utraty. Utracona broń została co prawda odnaleziona przez przypadkowe osoby, ale to nie może mieć wpływu na zachowanie prawa do posiadania broni. Skarżący swoim zachowaniem stworzył bowiem zagrożenie dla interesów bezpieczeństwa i porządku publicznego. Obowiązkiem posiadacza broni jest zachowanie pełnej, całkowitej i ścisłej ochrony cały czas posiadania broni. Bez znaczenia pozostaje kwestia z jakich powodów broń znalazła się w miejscu nieprzeznaczonym do jej przechowywania, jak i czasokres z tym związany. Zdaniem organu, który odwołał się do stanowiska orzecznictwa sądów administracyjnych, iż przepis art. 18 ust.5 pkt 4 w związku z art. 32 ust.1 ustawy stwarza ograniczoną sferę uznania administracyjnego w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą zezwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z zasad reglamentacji udzielenia pozwolenia na broń. Istotne znaczenia ma unormowanie z art. 32 ust.1 ustawy, który zawiera skierowany do posiadacza broni nakaz przechowywania i noszenia tych przedmiotów w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób trzecich. Dotyczy to zarówno przechowywania broni w warunkach domowych, jak i poza miejscem zamieszkania osoby uprawnionej. Szczególna przezorność powinien posiadacz broni zachować poza miejscem zamieszkania, zwłaszcza gdy broń nie może być przechowywana w szczególnych warunkach zabezpieczenia, które ustanawia § 5 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2014 roku w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji( DZ.U z 2022 roku, poz. 364 dalej jako rozporządzenie). Organ nie podzielił stanowiska zawartego w odwołaniu, że sposób przenoszenia broni przez skarżącego w torbie lub plecaku nie uchybiał zasadom wynikającym z rozporządzenia, skoro doszło do sytuacji, że dostęp do broni miały osoby postronne. Taka sytuacja jaka zaistniała w niniejszej sprawie pozwalała organowi uznać, że zaistniały podstawy do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu wydanego pozwolenia na broń. Skargę na decyzje organu odwoławcze wniósł J. R. Zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie przepisów postępowania: - art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie, nierozpatrzenie wszystkich dowodów w ich wzajemnej łączności, niedokonanie kompleksowej oceny mocy i wiarygodności dowodów przedłożonych w toku postępowania przez skarżącego, a nadto niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; - art. 80 kpa poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów w postaci uznania, że skarżący nie wykazał wystarczającej zapobiegliwości w zakresie w zakresie uniemożliwienia dostępu do broni, czego skutkiem jest cofniecie pozwolenia na broń dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego; - art. 107 § 3 kpa w związku z art. 11 kpa poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; - sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego materiału dowodowego polegającą na uznaniu, że skarżący nie zabezpieczył prawidłowo broni podczas przewożenia do miejsca stałego składowania, co miało naruszyć § 5 rozporządzenia. - niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego: - art. 18 ust.5 pkt 4 w związku z art. 32 ust.1 ustawy podczas gdy nie było podstaw do ich zastosowania; - art. 18 ust.5 pkt 4 w związku z art. 32 ust.1 ustawy i § 8 rozporządzenia polegające na przyjęciu, że z przechowywaniem broni o jakim mowa w przepisie mamy do czynienia w przypadku umieszczenia broni w plecaku przymocowanym do roweru celem przewiezienia jej po zakończonych czynnościach do stałego miejsca przechowywania. Wobec powyższego skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz wnosił o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podnosił, że decyzja wydawana na podstawie art. 18 ust.5 pkt 4 ustawy ma charakter uznaniowy, co jednocześnie nie oznacza całkowitej, niekontrolowanej swobody przy podejmowaniu decyzji albowiem jej granice i przesłanki zawarte są w przepisie art. 18 ust.5 pkt 4 ustawy, a z drugiej strony reguły postępowania określone w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego organ w świetle zgromadzonego materiału dowodowego dopuścił się dowolności. Organ powołuje się na naruszony interes publiczny pomijając interes skarżącego, który jest również istotny. Organ odwoławczy powołując się na przepis art. 18 ust.5 nie rozpatrzył wnikliwie przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń, a tym samym naruszył zasady postępowania administracyjnego przywołane w skardze. W ocenie skarżącego § 5 rozporządzenia stanowi, że osoby posiadające pozwolenie na posiadanie broni i amunicji przechowują broń w urządzeniach spełniających co najmniej klasę S1 według norm PN -EN 14450 i skarżący dochowywał tego wymogu. W § 8 tegoż rozporządzenia zapisano, że broń palna do celów sportowych, o ile jest to możliwe, ze względu na ilość i wielkość, nosi się kaburze przylegającej do ciała. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie, czego organ nie zauważył. Przenosząc broń w dniu 23 stycznia 2021 roku nie dopuścił się naruszenia wyżej przywołanych zasad. W tym dniu skarżący miał 3 sztuki broni sportowej i takiej ilości nie mógł przenosić w kaburze przylegającej do ciała. Następnie wskazywał, że zachowanie skarżącego po odbytym strzelaniu było zgodne z wymaganiami wyżej powołanych przepisów, ponieważ plecak z bronią przewiózł do miejsca jej przechowywania i włożył do szafy do tego przeznaczonej. Także organ nie ocenił zachowania skarżącego od daty wydania mu pozwolenia na broń. W sytuacji gdy skarżący nie dopuścił się naruszenia zasad noszenia i przechowywania broni, o których mowa w art. 32 ustawy, to nie było podstaw do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną do celów sportowych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując zajęte stanowisko w zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu zarzuty skargi nie znajdują dostatecznego usprawiedliwienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty kontroli wynika bowiem, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala – art. 151 p.p.s.a. W ocenie Sądu stawiane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutów ustaleń faktycznych w sprawie, które to ustalenia stanowiły podstawę do wydania zaskarżonego orzeczenia. Organ zgromadził pełny materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia tej sprawy. W ocenie Sądu prawidłowo organ stwierdził, że bezsporny jest fakt, iż skarżący naruszył zasady przechowywania broni. Dokonana przez organy ocena materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym nie jest w tej sprawie dowolna i znajduje pełne w nim oparcie. Nie został zatem naruszony art. 80 kpa. Materiał dowodowy, zdaniem Sądu potwierdza, że skarżący nie przechowywał broni i amunicji w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. Obowiązująca ustawa z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji nie przewiduje systemu licencjonowania legalistycznego tj. takiego, w którym uprawnienie do posiadania broni uzyskuje się po spełnieniu określonych warunków; wprowadza natomiast system licencjonowania oportunistycznego tj, uzależniającego uzyskanie uprawnienia od zgody (pozwolenia) właściwego organu Policji w drodze decyzji administracyjnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela, wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U . z 1997r. Nr 78, poz. 483), zwłaszcza ochronie przewidzianej w art. 31 ust. 3 Konstytucji. Posiadanie broni jest objęte restrykcyjnym reżimem prawnym. Rygorystyczne zasady przyznawania uprawnień do posiadania broni palnej zobowiązują właściwe organy państwa do ścisłej kontroli ich przestrzegania oraz stanowczej reakcji w przypadkach ich naruszenia poprzez powinność wydania decyzji pozbawiającej prawa do korzystania z tejże broni. W tym przypadku decyzja taka stanowi postać sankcji administracyjnej. Przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 32 ust. 1 tejże ustawy stwarza ograniczoną sferę uznania administracyjnego dla organów Policji w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z przedstawionych wcześniej zasad reglamentacji udzielania pozwoleń na broń, a zwłaszcza brzmienie art. 10 ustawy o broni i amunicji. Istotne znaczenie przypisać należy unormowaniu z art. 32 ust.1 ustawy o broni i amunicji, który zawiera skierowany do posiadacza broni nakaz przechowywania i noszenia tych przedmiotów w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Sposób przechowywania broni i amunicji jest precyzowany przepisami rozporządzenia. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Przepis art. 32 ust. 1 ww. ustawy stanowi natomiast, iż broń i amunicję należy przechowywać w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Szczegółowe zasady przechowywania broni i amunicji określa rozporządzenie. W ocenie Sądu działanie skarżącego stanowiło jednoznacznie o tym, że nie przechowywał broni w sposób zgodny z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, który stanowi że broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Fakt ten potwierdzają wyroki Sądu Rejonowego w R. z dnia 11 maja 2022 roku, syg. akt [...] oraz wyrok z dnia 22 października 2021 roku, syg. akt [...]. Poza sporem pozostaje fakt, że skarżący utracił kontrolę nad bronią palną sportową, którą używał w dniu 21 stycznia 2021 roku na strzelnicy w P. i została ona znaleziona poza miejscem przechowywania przez osoby postronne. Fakt, że tak naprawdę skarżący nie jest w stanie podać jednoznacznych okoliczności utraty tej broni, a wręcz wskazuje, że po przybyciu do domu spożywał alkohol i nie wie w jaki sposób znalazła się poza jego kontrolą stanowi o braku jego odpowiedzialności za posiadaną broń i stwarzało zagrożenie dla bezpieczeństwa . Rozważania zawarte w skardze, iż zachował wymogi należytego przechowywania posiadanej broni, jej przewożenia są gołosłowne i stanowią li tylko polemikę z prawidłową oceną dokonaną przez organ. To na posiadaczu broni ciąży obowiązek zabezpieczenia broni i żaden przepis ani żadna sytuacja nie zwalnia go z tego obowiązku . Natomiast powyższe skutecznie niezakwestionowane ustalenia stanu faktycznego w okolicznościach tej sprawy pozwalały Sądowi I instancji przyjąć , że zachowanie strony cechowała nieprawidłowość nie dająca się pogodzić z wymaganiami prawidłowego przechowywania broni o jakim mowa w art. 32 ust. 1 omawianej ustawy o broni i amunicji i w pełni uzasadniała cofnięcie przedmiotowego pozwolenia na broń. Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.