VIII SA/Wa 20/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku M. W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia : przywrócić termin do wniesienia skargi.

Postanowieniem z dnia 16 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. W. (dalej: "skarżący") na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...]w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Rozstrzygnięcie to doręczono skarżącemu w dniu [...] lutego 2016 r. W dniu [...] lutego 2016 r. (data nadania) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wskazał, iż w dniach [...] października 2015 r. – [...] listopada 2015 r. przebywał w szpitalu, a informację o decyzji nr [...] faktycznie uzyskał kilka dni po wyjściu ze szpitala, tj. [...] grudnia 2015 r. i niezwłocznie zaskarżył ją do Sądu. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w terminie, gdyż postanowienie o odrzuceniu skarżącemu skargi zostało mu doręczone w dniu [...] lutego 2016 r. Od tej daty rozpoczął się zatem bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a., we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie aby wiosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, określają przepisy § 1-4 art. 87 p.p.s.a. Są nimi: – wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; – uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu; – powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego; – równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4) . W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że zawarta w dyspozycji art. 86 § 1 p.p.s.a. przesłanka braku winy, warunkująca pozytywne rozpoznanie wniosku, oznacza wykazanie okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były przez niego nie do przewidzenia i nie do usunięcia. Kierunek wykładni sądowej tego przepisu wskazuje, że winę wykluczają przeszkody, których wnioskodawca nie był w stanie przewidzieć, ani im zapobiec. A contrario, negatywnej przesłanki zawinienia, która wyłącza możliwość przywrócenia terminu, należy upatrywać w zaniechaniu przez wnioskodawcę tym wszystkim czynnościom, które przy dołożeniu przez niego należytej staranności, zapobiegłyby konsekwencjom, jakie ustawodawca wiąże z upływem terminów do dokonania określonych czynności procesowych. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd uznał, iż skarżący przedstawił okoliczności, które uprawdopodobniłyby brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, a zatem zasadnym jest orzeczenie o jego przywróceniu. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że wniosek o przywrócenie terminu będzie skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako jedną z niezawinionych przyczyn uchybienia terminu wymienia się między innymi nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt II FZ 988/13, Lex nr 1394970). Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ – jak wynika z załączonej do wniosku dokumentacji medycznej – skarżący był hospitalizowany od dnia [...] października do [...] listopada 2015 r., zaś skargę złożył niezwłocznie po uzyskaniu informacji o wydaniu decyzji nr [...] tj. w dniu [...] grudnia 2015 r. Uznać zatem należy, iż z przyczyn niezależnych od siebie, skarżący nie miał możliwości złożenia skargi w terminie, co czyni wniosek o przywrócenie terminu zasadnym. W konsekwencji, działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.