VIII SA/Wa 195/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Krawczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. K. na decyzję Ministra Energii z dnia 8 stycznia 2026 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za zaległości z tytułu kary pieniężnej oddala skargę.

Decyzją z 8 stycznia 2026 r., po rozpatrzeniu odwołania M. K. (dalej: "skarżący", "strona"), Minister Energii (dalej: "Minister" lub "organ odwoławczy") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 oraz art. 104 § 1, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1691; dalej: "k.p.a."), art. 17, art. 63 ust. 1 pkt 1a, art. 63 ust. 2a oraz art. 64 ust. 2 oraz art. 66 ust. 6 w zw. z art. 21 b ust. 1 i ust. 12 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1281 ze zm.; dalej: "ustawa o zapasach"), utrzymał w mocy decyzję Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych (dalej: "Prezes Agencji" lub "organ I instancji") nr [...] z 18 lipca 2025 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości spółki S. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: "Spółka") wynikające z decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości oraz terminie do której przekazania strona była zobowiązana w terminie do 1 marca 2020 r. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Oznaczoną na wstępie decyzją z 18 lipca 2025 r. Prezes Agencji orzekł o odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu Spółki za zaległości Spółki wynikające z decyzji Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych (obecnie Prezes Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych) nr [...] z 23 października 2020 r. wymierzającej karę pieniężną z tytułu niedopełnienia obowiązku złożenia Prezesowi Agencji Rezerw Materiałowych w wymaganym terminie informacji o ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, o której mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o zapasach tj. informacji o ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, do utworzenia których Spółka była zobowiązana w roku kalendarzowym 2020, do której przekazania była zobowiązana w terminie do 1 marca 2020 r. w wysokości 10.735,20 zł, należnych odsetek za zwłokę od zaległości wskazanych wyżej w kwocie 6.494,00 zł i kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie 24 zł. W odwołaniu od tej decyzji strona działaniem pełnomocnika, wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, postawiła zarzuty naruszenia przepisów: art. 122 w zw. z art. 180 § 1 i 197 § 1 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 t.j. z późn. zm.) poprzez niepodjęcie przez organ niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w sposób pełny, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, selektywne potraktowanie zebranego materiału dowodowego, nie odniesienie się w zaskarżonej decyzji do całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez: (i) brak dokonania przez organ (w ślad za organem I instancji) jakiejkolwiek analizy merytorycznej poziomu aktywów/pasywów Spółki w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu Spółki (ii) oparcie wszelkich ustaleń w ramach postępowania odnośnie stanu aktywów Spółki wyłącznie na fakcie bezskutecznej egzekucji z majątku spółki, podczas gdy obraz sytuacji majątkowej Spółki w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji w zarządzie Spółki można było uzyskać wyłącznie po dokładnej analizie aktywów Spółki, ich wartości godziwej i ewentualnego niedoszacowania/przeszacowania aktywów w sprawozdaniach finansowych, ich rzeczywistego istnienia, możliwości wyegzekwowania należności, stanu zobowiązań, charakteru zobowiązań, terminu wymagalności zobowiązań i ich ewentualnego przedawnienia w stosunku do Spółki, z uwzględnieniem zdarzeń prawnych o charakterze finansowym (m.in. wniesienie dopłat przez wspólników Spółki) w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji w zarządzie Spółki; art. 116 § 1-2 i 4 Ordynacji podatkowej poprzez ich błędną wykładnię i przypisanie skarżącemu odpowiedzialności jako byłemu członkowi Zarządu Spółki za zobowiązania tej Spółki powstałe z tytułu decyzji Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z dnia 23 października 2020 r. podczas gdy w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji w zarządzie Spółki, należności wynikające z ww. decyzji nie były wymagalne. Minister, wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Na wstępie przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Wskazał m.in., że Prezes Agencji Rezerw Materiałowych decyzją nr [...] wymierzył Spółce karę pieniężną w wysokości 10.735,20 zł za niedopełnienie obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej, do której przekazania strona była zobowiązana w terminie do 1 marca 2020 r. Wobec braku zapłaty Prezes Agencji 25 lutego 2021 r. wystawił następnie tytuł wykonawczy nr [...] celem przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.. Administracyjne postępowanie egzekucyjne nie doprowadziło do wyegzekwowania należności, wobec czego Naczelnik US postanowieniem umorzył postępowanie. Następnie, Prezes Agencji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu Spółki. Jednocześnie, wezwał skarżącego do wykazania przesłanek zwalniających z odpowiedzialności. Strona nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie. W odwołaniu pełnomocnik zarzucił natomiast niedokonanie analizy aktywów spółki, ich wartości godziwej i niedoszacowania aktywów. Wywodził następnie że, ww. opisane zdarzenia miały mieć miejsce w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji w zarządzie. W związku z powyższym wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania z powodu bezprzedmiotowości na mocy art. 208 Ordynacji podatkowej lub alternatywnie o uchylenie decyzji i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Dodatkowo argumentował, że Spółka w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji w zarządzie nie spełniała przesłanek do ogłoszenia upadłości, albowiem posiadała wyłącznie jednego wierzyciela, na poparcie czego pełnomocnik przywołał argumentację z Rozporządzenia Prezydenta RP Prawo Upadłościowe z 1934 roku. Pełnomocnik strony jako nadrzędny argument podnosi, że skarżący jest byłym Prezesem zarządu/ byłym członkiem zarządu. Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy Minister wskazał na treść ustawy o zapasach argumentując, że zgodnie z art. 17 ust. 1 do postępowania przed Prezesem Agencji w sprawach określonych w ustawie stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a nie Ordynacji podatkowej. W myśl art. 66 ust. 6 ustawy o zapasach, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.; dalej: "O.p.", "Ordynacja podatkowa" ) - Zobowiązania Podatkowe. Zgodnie natomiast z art. 21b ust. 1 ustawy o zapasach koszty tworzenia zapasów agencyjnych ponoszą producenci i handlowcy, uiszczając opłatę zapasową. Z art. 21b ust. 12 ustawy o zapasach wynika obowiązek producentów i handlowców wpłacania opłaty zapasowej na rachunek Funduszu Zapasów Interwencyjnych, w terminie do ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła produkcja lub przywóz paliw. Kwestia obowiązku zapłaty opłaty zapasowej oraz wysokości tej opłaty została rozstrzygnięta ostateczną i prawomocną decyzją. Zgodnie z art. 63 ust. 1 pkt 1a ustawy o zapasach, karze pieniężnej podlega ten kto nie dopełnia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości albo w terminie, o którym mowa w art. 21b ust. 12 ustawy. Prezes Agencji wymierza karę, o której mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1a w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw gospodarki surowcami energetycznymi (art. 64 ust. 2 ustawy o zapasach). Kara pieniężna, o której mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1a ustawy o zapasach, wynosi dwukrotność należnej kwoty opłaty zapasowej albo dwukrotność różnicy pomiędzy uiszczoną kwotą a należną kwotą opłaty zapasowej (art. 63 ust. 2a ustawy o zapasach). Przed wymierzeniem kary, o której mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1a ustawy o zapasach, Prezes Agencji wzywa producenta lub handlowca do uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania (art. 64 ust. 2a ustawy o zapasach). Z akt sprawy wynika, że Prezes Agencji, przed wydaniem decyzji w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, wezwał Spółkę do uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości oraz terminie. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania do uiszczenia opłaty zapasowej Spółka nie wniosła opłaty. Wobec powyższego zostały spełnione przesłanki do wymierzenia Spółce kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości oraz w wymaganym terminie. Następnie Minister wskazał, że kolejnymi zagadnieniami wymagającymi rozstrzygnięcia w sprawie jest podnoszona w odwołaniu kwestia pełnienia funkcji Prezesa Zarządu Spółki. Z analizy danych (KRS [...]) dokonanych przez organ I instancji wynika niezbicie, że skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu Spółki. Stanowisko Prezesa Minister ocenił jako prawidłowe i niewadliwe. Nadto, organ odwoławczy uznał, że odwołanie oparte jest na błędnej i nietrafionej podstawie prawnej tzn. pełnomocnik przywołał przepisy postępowania podatkowego zawarte w dziale IV O.p. co jest chybione z tej przyczyny, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach do postępowania przed Prezesem Agencji w sprawach określonych w ustawie stosuje się przepisy k.p.a., a nie O.p. Jedynie do opłaty zapasowej, zgodnie z art. 21 b ust. 13 ustawy o zapasach w zakresie nieuregulowanym w ustawie, do należności z tytułu opłaty zapasowej stosuje się odpowiednio przepisy działu III oraz działu V O.p., tj. Zobowiązania podatkowe z wyłączeniem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania płatności na raty. Za trafne uznał przy tym stanowisko Prezesa Agencji, które ma oparcie w przepisach Prawa upadłościowego, że nieskuteczne było złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości, ponieważ w postępowaniu występował wyłącznie jeden wierzyciel, tj. Skarb Państwa (Prezes Agencji). W dalszej części uzasadnienia Minister wskazał na treść przepisów ustawy Prawo upadłościowe oraz przepisy O.p. normujące zasady postępowania w zakresie odpowiedzialności osób trzecich wskazując m.in., że do powstania odpowiedzialności strony konieczne jest istnienie przesłanek pozytywnych przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych. W opinii Ministra, postanowienie Naczelnika US stanowi nie tylko dowód potwierdzający uzasadnione przypuszczenie, że egzekwowana należność pieniężna nie może być zaspokojona ze znanego majątku Spółki, ale wiarygodny dowód na okoliczność braku majątku Spółki pozwalającego na wyegzekwowanie należności. Natomiast poprzez odesłanie do przepisów Ordynacji podatkowej ustawodawca przyznał Prezesowi Agencji narzędzia służące skutecznej realizacji obowiązku utrzymania zapasów ropy naftowej oraz paliw w postaci uiszczania opłaty zapasowej lub kary pieniężnej. Szeroki zakres odwołania daje podstawy do uznania, że w przypadku obu ww. należności publicznoprawnych (tj. opłaty zapasowej i kary pieniężnej) dopuszczalne jest stosowanie przepisów o odpowiedzialności członka zarządu spółki kapitałowej według zasad przewidzianych w art. 116 Ordynacji podatkowej. Ani opłata zapasowa, ani kara pieniężna nie są podatkami, stąd art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej podlega zastosowaniu nie wprost, lecz z odpowiednią modyfikacją uwzględniającą terminy płatności obu należności. Orzeczenie o odpowiedzialności członka zarządu za zaległą karę pieniężną nałożoną na spółkę kapitałową należy przy tym postrzegać nie jako przeniesienie odpowiedzialności za popełnienie deliktu administracyjnego na podmiot trzeci, lecz jako rozszerzenie dopuszczalności egzekucji z majątku członków zarządu, którzy zarządzają spółką i decydują w sprawach bieżących spółki. Ustawa o Krajowym Rejestrze Sądowym statuuje zasadę ochrony wpisów i wykreśleń z rejestru przedsiębiorców w stosunku do innych osób i organów wchodzących w relację z przedsiębiorcą rejestrowym, a nadto zasadę, że wpisy członków zarządu do KRS mają charakter deklaratoryjny zaś rozstrzygające znaczenie po myśli Kodeksu Spółek Handlowych są uchwały zgromadzenia wspólników (dokumenty wewnątrzkorporacyjne). Końcowo organ odwoławczy wskazując na treść art. 70 § 4 O.p. uznał, że poza sporem jest, że środki i czynności egzekucyjne stosowane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego przerwały skutecznie bieg przedawnienia. Z tych wszystkich względów wszystkie zarzuty odwołania Minister uznał za chybione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpoznania, pełnomocnik skarżącego postawił zarzuty naruszenia: art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności, brak jakiejkolwiek rzeczywistej analizy sytuacji majątkowej i finansowej Spółki w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji w zarządzie. Oparcie ustaleń wyłącznie na fakcie bezskuteczności egzekucji administracyjnej, bez badania aktywów, należności i rzeczywistej kondycji finansowej Spółki w relewantnym czasie; art. 122 w zw. z art. 180 § 1 i 197 § 1 O.p. poprzez niepodjęcie przez organ niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w sposób pełny, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, selektywne potraktowanie zebranego materiału dowodowego, nie odniesienie się w zaskarżonej decyzji do całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez: (i) brak dokonania przez organ (w ślad za organem I instancji) jakiejkolwiek analizy merytorycznej poziomu aktywów/pasywów Spółki w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu Spółki (ii) oparcie wszelkich ustaleń w ramach postępowania odnośnie stanu aktywów Spółki wyłącznie na fakcie bezskutecznej egzekucji z majątku spółki, podczas gdy obraz sytuacji majątkowej Spółki w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji w zarządzie Spółki można było uzyskać wyłącznie po dokładnej analizie aktywów Spółki, ich wartości godziwej i ewentualnego niedoszacowania/przeszacowania aktywów w sprawozdaniach finansowych, ich rzeczywistego istnienia, możliwości wyegzekwowania należności, stanu zobowiązań, charakteru zobowiązań, terminu wymagalności zobowiązań i ich ewentualnego przedawnienia w stosunku do Spółki, z uwzględnieniem zdarzeń prawnych o charakterze finansowym (m.in. wniesienie dopłat przez wspólników Spółki) w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji w zarządzie Spółki; art. 116 § 1-2 i 4 O.p. poprzez ich błędną wykładnię i przypisanie skarżącemu odpowiedzialności jako byłemu członkowi Zarządu Spółki S. Sp. z o.o. za zobowiązania tej Spółki powstałe z tytułu decyzji Prezesa Agencji z 23 października 2020 r., podczas gdy w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji w zarządzie Spółki, należności wynikające z ww. decyzji nie były wymagalne. W odpowiedzi na skargę, Minister wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, iż w komparycji zaskarżonej decyzji częściowo błędnie określono przedmiot decyzji organu I instancji, albowiem wskazano tam, ze chodzi o odpowiedzialność podatkową skarżącego za zaległości Spółki wynikające z decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości oraz terminie, do której przekazania strona zobowiązana była w terminie do 1 marca oraz przepisy art. 63 ust. 1 pkt 1a i art.63 ust. 2a ustawy o zapasach, podczas gdy decyzja Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych nr [...] z dnia 18 lipca 2025 r. dotyczy odpowiedzialności podatkowej strony za zaległości Spółki wynikające z decyzji Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych (obecnie: Prezes Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych) nr [...] z dnia 23 października 2020 r. wymierzającej karę pieniężną z tytułu niedopełnienia obowiązku złożenia Prezesowi Agencji Rezerw Materiałowych w wymaganym terminie informacji o ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, o której mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o zapasach, tj. informacji o ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, do utworzenia których Spółka była zobowiązana w roku kalendarzowym 2020, do której przekazania była zobowiązana w terminie do 1 marca 2020 r. w wysokości 10.735,20 zł. Tego rodzaju błędy, to jest odnoszące się do nieprawidłowego określenia przedmiotu decyzji Prezesa RARS oraz wcześniejszej decyzji Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z dnia 23 października 2020 r. znajdują się również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143; także jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Może też zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Spór w sprawie sprowadza się do oceny zasadności obciążenia skarżącego solidarną odpowiedzialnością jako byłego członka zarządu Spółki za zaległości Spółki wynikające z decyzji Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych nr [...] z dnia 23 października 2020 r. wymierzającej karę pieniężną z tytułu niedopełnienia obowiązku złożenia Prezesowi Agencji Rezerw Materiałowych w wymaganym terminie informacji o ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, o której mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o zapasach, tj. informacji o ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, do utworzenia których Spółka była zobowiązana w roku kalendarzowym 2020, do której przekazania była zobowiązana w terminie do 1 marca 2020 r. w wysokości 10.735,20 zł wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. Organ I instancji uznał, że zostały spełnione przesłanki odpowiedzialności skarżącego za zaległości Spółki, o których mowa w art. 116 § 1, § 2, § 4 O.p., jak również powołał się na przepisy art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 O.p., art. 107 § 2 pkt 4 O.p., art. 108 § 1, § 4, § 2 pkt 3 i 4 O.p. oraz art. 118 § 1 O.p. Organ I instancji ustalił, że skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu Spółki od dnia 25 października 2020 r., to jest od powołania go do pełnienia tej funkcji na mocy Uchwały nr [...] Zgromadzenia wspólników z tej daty. Przeanalizował dokumenty znajdujące się w aktach rejestrowych Spółki. Ustalił również, że Uchwałą nr [...] Zgromadzenia Wspólników Spółki podjętą w dniu 23 sierpnia 2021 r. na stanowisko Prezesa Zarządu Spółki powołano D. G.. Prezes Agencji wskazał także, iż termin płatności kary pieniężnej wymierzonej decyzją nr [...] z dnia 23 października 2020 r. upływał z dniem 27 listopada 2020 r., co oznacza, że zostały spełnione pozytywne przesłanki odpowiedzialności skarżącego w niniejszej sprawie. Organ I instancji podniósł, iż mimo wezwania skarżący nie wskazał przesłanek uwalniających od odpowiedzialności za zobowiązania Spółki. Podniósł, iż bezsporne w sprawie jest, że skarżący pełniąc funkcję członka zarządu Spółki nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p., mimo iż wystąpiły okoliczności uzasadniające jego złożenie. Organ I instancji ustalił także, iż został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki w dniu 27 marca 2019 r., który został oddalony postanowieniem Sądu Rejonowego dla m. W. XVIII Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych z uwagi na brak przesłanek do ogłoszenia upadłości. Sąd wykluczył możliwość prowadzenia postępowania upadłościowego w stosunku do Spółki, ponieważ w postępowaniu występował tylko jeden wierzyciel – Prezes Agencji Rezerw Materiałowych. Sąd zaznaczył również, że dłużnik nie dysponuje majątkiem, który wystarczyłby na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego oraz przynajmniej częściowe zaspokojenie wierzycieli. Zdaniem Prezesa Agencji Spółka nie złożyła zatem wniosku we właściwym czasie, ponieważ składając wniosek nie posiadała majątku wystarczającego nawet na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego. Strona posiadała zaległość w opłacie zapasowej za miesiąc sierpień 2019 r., której termin uiszczenia upływał w dniu 30 września 2019 r. Skarżący został zatem powołany na członka zarządu Spółki, która była niewypłacalna już w momencie powołania. Miał jednak szansę na uwolnienie się od odpowiedzialności składając wniosek o ogłoszenie upadłości podmiotu, którym zarządza. W ocenie organu I instancji trzydziestodniowy termin na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości należy liczyć od dnia 25 października 2020 r., to jest od dnia powołania na funkcję Prezesa Zarządu Spółki. Egzekucja okazała się bezskuteczna i nie został ustalony żaden majątek Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji podzielił pogląd organu I instancji o zasadności orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zaległości Spółki wynikające z decyzji Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych nr [...] z dnia 23 października 2020 r., błędnie wskazując w rozstrzygnięciu i uzasadnieniu przedmiot tej decyzji. Skarżący kwestionuje zaś zaskarżoną decyzję podnosząc brak analizy sytuacji majątkowej i finansowej Spółki w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji w zarządzie i oparcie ustaleń odnośnie aktywów Spółki wyłącznie na fakcie bezskutecznej egzekucji z majątku Spółki. Zdaniem skarżącego w sprawie brak jest także jednoznacznych ustaleń dotyczących momentu, w którym zobowiązanie Spółki stało się wymagalne. Nie zestawiono także precyzyjnie tego momentu z okresem pełnienia funkcji członka zarządu przez skarżącego. Brak było także przesłanek do ogłoszenia upadłości Spółki, albowiem Spółka miała wyłącznie jednego wierzyciela – Skarb Państwa. Odnosząc się do tak zakreślonego przedmiotu sporu przypomnieć należy, że zaległość Spółki, o której mowa w zaskarżonej decyzji wynika z decyzji Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych nr [...] z dnia 23 października 2020 r. wymierzającej Spółce karę pieniężną za niedopełnienie obowiązku przekazania Prezesowi Agencji Rezerw Materiałowych w wymaganym terminie informacji o ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, o której mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o zapasach, tj. informacji o ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, do utworzenia których Spółka jest zobowiązana w roku kalendarzowym 2020, do której przekazania była zobowiązana w terminie do 1 marca 2020 r. w wysokości 10.735,20 zł. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 5 art. 63 ust. 4, art. 64 ust. 1 pkt i ust. 2 w zw. z art. 22 ust. 3 ustawy o zapasach. W myśl art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach, do postępowania przed Prezesem Agencji w sprawach określonych w ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691). Zgodnie zaś z art. 66 ust. 6 ustawy o zapasach w zakresie nieuregulowanym w ustawie, do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Tym samym wobec nieuiszczenia kary pieniężnej przez Spółkę zastosowanie mają art. 107 i nast. Ordynacji podatkowej, w tym art. 116 tej ustawy. Oceny wymaga zatem, czy w realiach niniejszej sprawy wystąpiły przesłanki do przypisania skarżącemu odpowiedzialności z art. 116 Ordynacji podatkowej. Wskazania jednocześnie wymaga, iż zgodnie z art. 107 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w przypadkach i w zakresie przewidzianych w wymienionym Rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. W myśl art. 107 § 2 pkt 2 i pkt 4 O.p. jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych oraz koszty postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 108 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji. Jak wskazuje § 2 art. 108 ustawy Ordynacja podatkowa postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed: upływem terminu płatności ustalonego zobowiązania; dniem doręczenia decyzji: określającej wysokość zobowiązania podatkowego, o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, w sprawie zwrotu zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług, określającej wysokość należnych odsetek za zwłokę; określającej wysokość zaległości podatkowej, o której mowa w art. 52 oraz art. 52a; dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego - w przypadku, o którym mowa w § 3; dniem odstąpienia od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, zgodnie z przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - w przypadku, o którym mowa w § 3a. Zgodnie zaś z treścią art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa za zaległość podatkową spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: nie wykazał, że: we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1428) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa). Art. 116 § 4 ww. ustawy stanowi, że przepisy § 1 - 2 stosuje się również do byłego członka zarządu. W niniejszej sprawie odpowiedzialność dotyczy wymierzonej Spółce kary pieniężnej. Jak wynika z dołączonych do akt sądowych akt administracyjnych decyzja Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z dnia 23 października 2020 r. przewiduje 14 dniowy termin uiszczenia kary pieniężnej wskazanej w decyzji liczony od dnia doręczenia decyzji. Decyzja ta została nadana na adres Spółki: ul. W., [...] L.w dniu 23 października 2020 r. przesyłka została w dniu 30 października 2020 r. awizowana po raz pierwszy, w dniu 9 listopada 2020 r. po raz drugi i w dniu 16 listopada 2020 r. zwrócona do nadawcy jako nie podjęta w terminie. Z dołączonej do akt administracyjnych Informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców (KRS) wynika, że w rejestrze w okresie od 25 lutego 2015 r. do 10 listopada 2020 r. widniał adres siedziby Spółki, wskazany na ww. przesyłce. Z powyższego wynika, że adres był prawidłowy zarówno w dacie nadania przesyłki zawierającej decyzję, jak i w dacie pierwszego i drugiego awizo. Z powyższego wynika, że skutek doręczenia zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. nastąpił z dniem 13 listopada 2020 r. Prawidłowe jest zatem ustalenie organu I instancji, że termin płatności kary pieniężnej upływał w dniu 27 listopada 2020 r. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zatem wszczęte z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 108 § 2 pkt 1 O.p., który ma w niniejszej sprawie odpowiednie zastosowanie. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie z dnia 23 sierpnia 2024 r. zostało bowiem doręczone w dniu 27 sierpnia 2024 r. Odpowiednie zastosowanie w niniejszej sprawie art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i 4 O.p. daje podstawy do stwierdzenia, że kara pieniężna, odsetki za zwlokę w jej uiszczeniu i koszty egzekucyjne mogą stanowić przedmiot wspólnej odpowiedzialności członka zarządu ze spółką, także byłego członka zarządu (art. 116 § 4 O.p.). Wskazania zatem wymaga, że z treści art. 116 § 1 i § 2 O.p., wynika, iż przesłanki związane z odpowiedzialnością osób trzecich można podzielić na dwie grupy: a) przesłanki pozytywne orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu, które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe oraz b) przesłanki negatywne (egzoneracyjne), które nie mogą zaistnieć, aby organ podatkowy mógł orzec o tej odpowiedzialności. Pozytywną przesłanką obciążenia odpowiedzialnością członka zarządu jest nieskuteczna w całości lub w części egzekucja z majątku spółki. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu, przy czym może to nastąpić jedynie po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2008r., sygn. akt II FPS 6/08 dostępna w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl,). Zatem o bezskuteczności postępowania egzekucyjnego, w rozumieniu art. 116 Ordynacji podatkowej, nie musi przesądzać wyłącznie umorzenie postępowania egzekucyjnego. Mogą za tym przemawiać inne działania organu egzekucyjnego, niekoniecznie zakończone postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Muszą one jednak nie pozostawiać żadnych wątpliwości co do tego, że egzekwowana wierzytelność nie może być zaspokojona z jakiejkolwiek części majątku spółki (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 233/06 i wyrok Sądu Najwyższego z 23 marca 2012 r., sygn. akt II UK 152/11). Zdaniem Sądu, w sprawie została wykazana przesłanka bezskuteczności egzekucji. Świadczą o tym dokonane w toku prowadzonego wobec majątku Spółki postępowania egzekucyjnego czynności egzekucyjne, które nie doprowadziły do wyegzekwowania należności podatkowych i w konsekwencji doszło do umorzenia tego postępowania. Jak wynika z akt administracyjnych dołączonych do akt sądowych na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 27 stycznia 2021 r. nr [...] było prowadzone postępowanie egzekucyjne wobec majątku Spółki zmierzające do wyegzekwowania kary pieniężnej nałożonej decyzją [...] z dnia 23 października 2020 r. w kwocie 10.735,20 zł. Postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 22 grudnia 2021 r. postępowanie egzekucyjne prowadzone m.in. na podstawie ww. tytułu wykonawczego zostało umorzone. Z uzasadnienia powyższego postanowienia wynika, że mimo podejmowanych czynności egzekucyjnych nie udało się zrealizować obowiązku wskazanego w tytułach wykonawczych, co spowodowało odstąpienie od dalszego postępowania egzekucyjnego. W poszukiwaniu składników majątku Spółki organ egzekucyjny wykorzystał przy tym wszelkie informacje zawarte w dostępnych rejestrach państwowych, a dotyczące, m. in. majątku ruchomego i nieruchomego, praw majątkowych, posiadanych przez spółkę rachunków bankowych, miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie Sądu została przez orzekające w sprawie organy wykazana także druga przesłanka pozytywna, to jest wykazanie, że termin płatności zobowiązania wskazanego w zaskarżonej decyzji upływał w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu. Jak wynika z wcześniejszych wywodów termin płatności kary pieniężnej zakreślony Spółce upłynął w dniu 27 listopada 2020 r. Organ I instancji ustalił zaś, że skarżący pełnił funkcję członka zarządu od dnia 25 października 2020 r., to jest od powołania na podstawie Uchwały nr [...] z tej samej daty. Skarżący nie został ujawniony w rejestrze (KRS), albowiem w toku postępowania przez Sądem Rejonowym dla m.[...] W.w W. Wydział XIV Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego ustalono, że skarżący został skazany za przestępstwa, o których mowa w art. 18 § 2 Kodeksu spółek handlowych i stanowi to przeszkodę w sprawowaniu m.in. funkcji członka zarządu (karta 70 – 72 akt administracyjnych). Wskazany w protokole nieufności wyrok Sądu Rejonowego dla W. P.-P. w W. w sprawie sygn. akt [...] został wydany w dniu 18 grudnia 2020 r. i od dnia 10 lutego 2021 r. jest prawomocny. Wobec deklaratoryjnego charakteru wpisów rejestru i braku informacji o podważeniu ww. uchwały trafne są twierdzenia orzekających w sprawie organów o sprawowaniu przez skarżącego funkcji Prezesa Zarządu na podstawie ww. uchwały z dnia 25 października 2020 r. Z uwagi na datę ww. wyroku w sprawie karnej miało to z całą pewnością miejsce w dacie upływu terminu zapłaty kary pieniężnej. W ocenie Sądu zasadnie orzekające w sprawie organy przyjęły, że w okolicznościach niniejszej sprawy, że nie wystąpiły w sprawie przesłanki uwalniające skarżącego od odpowiedzialności za zaległości Spółki. Skarżący ich istnienia zarówno przed orzekającymi w sprawie organami, jak i w skardze nie wykazał. Przypomnieć należy, że jak już była o tym mowa, dyspozycja art. 116 O.p. obok przesłanek pozytywnych orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu, które muszą być spełnione, by wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe, obejmuje także przesłanki negatywne, które nie mogą zaistnieć, by organ mógł orzec o tej odpowiedzialności. W orzecznictwie wskazuje się, że organ, który orzeka o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki, jest zobowiązany wykazać okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w zaległość, oraz bezskuteczność egzekucji wobec spółki, natomiast ciężar wykazania którejkolwiek z okoliczności uwalniających od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu (por. wyroki NSA z 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 394/14, z 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1955/15, z 25 listopada 2020 r., sygn. akt II FSK 2010/18, CBOSA). O ile zatem ciężar udowodnienia przesłanek pozytywnych spoczywa na organie administracji, o tyle w odniesieniu do przesłanek negatywnych ciężar dowodu spoczywa na podmiotach potencjalnie odpowiedzialnych, jako osobach trzecich (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2021r., sygn. akt III FSK 4335/21). Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy organy sprostały ww. obowiązkowi słusznie przenosząc odpowiedzialność podatkową za zaległości Spółki na skarżącego, który nie wykazał, że w czasie powstania przedmiotowego zobowiązania, pełniąc funkcję Prezesa Zarządu w Spółce nie złożył w stosownym czasie bez swojej winy wniosku o ogłoszenie upadłości tej Spółki. Bezsporne w sprawie bowiem jest, iż skarżący wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki nie składał. Jak wynika z dokonanych w sprawie ustaleń wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki został złożony przez Spółkę pismem z dnia 27 marca 2019 r. W tej dacie Prezesem Zarządu Spółki była H. E. Z.. Wniosek ten postanowieniem Sądu Rejonowego dla m.[...] W., XVIII Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych z dnia 1 sierpnia 2019 r. został oddalony. Wniosek został oddalony z uwagi na brak przesłanek do ogłoszenia upadłości dłużnika, to jest brak stanu niewypłacalności wobec co najmniej dwóch wierzycieli. Jednocześnie Sąd wskazał, że dłużnik nie dysponuje majątkiem, który wystarczałby na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego oraz przynajmniej częściowe zaspokojenie wierzycieli. Sąd wskazał równocześnie, iż nawet w sytuacji istnienia więcej niż jednego wierzyciela, wniosek dłużnika podlegałby oddaleniu, albowiem nie posiada on majątku wystarczającego na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego. Z ww. postanowienia Sądu wynika także, iż Spółka wykazała jedną wymagalna wierzytelność w wysokości ok. 1.678.842,00 zł wobec Skarbu Państwa – Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych, zaś majątek - w postaci dwóch ruchomości o wartości oszacowania 2.741,45 zł (fotokopia postanowienia karta 128 – 132 akt administracyjnych). Trafnie zatem w niniejszej sprawie wskazano, że skarżący został Prezesem Zarządu niewypłacalnej Spółki. Nie wskazał bowiem żadnych okoliczności, które pozwalałyby na odmienne ustalenia niż wynikające z uzasadnienia wskazanego wyżej postanowienia. Nie składając wniosku o ogłoszenie upadłości w terminie 30 od dnia powołania do pełnienia funkcji Prezesa Zarządu Spółki (art. 21 ust. 1 p.u.i.n.), nie skorzystał z możliwości jaką daje art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. Bez znaczenia przy tym pozostaje argumentacja, że Spółka miała tylko jednego wierzyciela i złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości nie dałoby pozytywnego rozstrzygnięcia. Art. 116 § 1 pkt 1 O.p. nie wymaga bowiem spełnienia warunku uwzględnienia przez sąd wniosku o ogłoszenie upadłości, ale jego zgłoszenie we właściwym czasie. Brak takiego działania skarżącego wyłącza uwolnienie się od wspólnej odpowiedzialności ze Spółką za jej zalegle zobowiązania na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. O przesłance "braku winy", o której mowa w przepisie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p., w sytuacji niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, można zaś mówić jedynie wtedy, gdy członek zarządu spółki, przy zachowaniu wszelkiej należytej staranności podczas prowadzenia jej spraw, wniosku takiego nie złożył z przyczyn od niego niezależnych. Dla wykazania tej przesłanki egzoneracyjnej uwalniającej członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki nie wystarczy subiektywne poczucie braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość. Brak takiej winy jest kategorią obiektywną i można się na nią powoływać jedynie w sytuacji, gdy członek zarządu nie miał żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki, a brak tych możliwości wynikał z przyczyn od niego całkowicie niezależnych (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2021r., sygn. akt III FSK 4220/21). W sprawie zaś wykazane zostało, że skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu Spółki, która już w 2019 r. była niewypłacalna w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 498 ze zm., dalej: "p.u.i.n."). Naczelny Sąd Administracyjny w przywoływanej już uchwale z 10 sierpnia 2009r., sygn. akt II FPS 3/09, podkreślił, że ocena, czy zgłoszenie upadłości nastąpiło w tzw. czasie właściwym, powinna być dokonywana w świetle przepisów dotyczących postępowania upadłościowego, które regulowane jest przepisami ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze. Odpowiedzialność członka zarządu może wchodzić w rachubę tylko w sytuacji, gdy w stosunku do spółki wystąpiły przesłanki upadłości. Z kolei członek zarządu tylko wtedy ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku w zakresie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego nie wypełnił w terminie lub też, kiedy ponosi winę za jego niewypełnienie. W każdym przypadku należy ustalić, że taki obowiązek w ogóle na członku zarządu ciążył oraz kiedy powinien być dopełniony. Trafnie podkreśla się w powołanej powyżej uchwale, że w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki ogłoszenia upadłości. Tylko bowiem niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie przepisu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Do takiego wniosku prowadzi wnioskowanie a contrario: skoro członek zarządu nie odpowiada, jeśli we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości, to odpowiadać może tylko wtedy, kiedy wniosku takiego we właściwym czasie nie zgłoszono. Co istotne przesłanka egzoneracyjna z art. 116 § 1 pkt 1 O.p. odnosi się wyłącznie do zgłoszenia wniosku, a nie do skutku tego wniosku, jakim jest ogłoszenie upadłości. Badaniu zatem podlega także czas właściwy do złożenia wniosku w odniesieniu do czasu w jakim spółka przestała płacić swoje wymagalne zobowiązania. W sytuacji gdy spółka nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań, wniosek taki powinien zostać złożony, jego skuteczność podlega ocenie przez właściwy sąd upadłościowy. Bez znaczenia pozostaje przy tym ilu wierzycieli ma spółka, albowiem na gruncie art. 116 § 1 pkt 1 O.p. przyjęcie, że członek zarządu zwolniony jest z obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w przypadku gdy spółka zalega z płatnościami jedynie w stosunku do jednego wierzyciela, stawiałoby w uprzywilejowanej pozycji tych członków zarządu, których spółki miałyby tylko jednego wierzyciela, w stosunku do tych, których spółki miałyby co najmniej dwóch wierzycieli (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2018 r. w sprawie II FSK 1686/18 - dostępny w Internecie). Stosownie do art. 10 p.u.i.n., upadłość ogłasza się do dłużnika, który stał się niewypłacalny. W myśl art. 11 ust. 1 p.u.i.n., dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 2 p.u.i.n. dłużnika będącego osobą prawną uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Przez niewypłacalność rozumie się niewykonywanie przez dłużnika ciążących na nim wymagalnych zobowiązań pieniężnych, co stwarza podstawę ogłoszenia w stosunku do niego wniosku o ogłoszenie upadłości, przy czym nieistotne jest, czy nie wykonuje on wszystkich zobowiązań, czy też tylko niektórych z nich, jak również nieistotny jest rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań, bowiem nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność (wyrok WSA w Lublinie z 29 stycznia 2008 r. sygn. akt I SA/Lu 717/07, wyrok WSA w Bydgoszczy z 8 września 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 203/09). Nieistotne jest także to, z jakich przyczyn dłużnik tych zobowiązań nie wykonuje. Podkreślić należy także, że niewypłacalność istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków pieniężnych na regulowanie swoich zobowiązań, lecz także wtedy, gdy możliwości płatnicze posiada, posiada zatem środki pieniężne, ale nie wykonuje zobowiązań pieniężnych. Pojęcie niewypłacalności jest zatem oderwane od posiadania środków na pokrycie zobowiązań, lecz zostało powiązane z rzeczywistym niespłacaniem zobowiązań pieniężnych wobec wierzycieli. Uznać zatem należy, że w sprawie zostały poczynione wystarczające ustalenia w przedmiocie powstania niewypłacalności Spółki, stwierdzając prawidłowo, że taki stan zaistniał z uwagi na zaprzestanie regulowania wymagalnych zobowiązań pieniężnych wobec Skarbu Państwa, to jest wystąpienie przesłanki określonej w art. 11 ust. 1 p.u.i.n. już w 2019 r. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 293 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1526 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 października 2022 r., członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przy wykonywaniu swoich obowiązków powinien był dołożyć staranności będącej wynikiem zawodowego charakteru swojej działalności. Jak wskazuje orzecznictwo, profesjonalizm wymagany od członków zarządu spółki kapitałowej, a także wynikająca z niego podwyższona staranność (art. 355 § 2 k.c.), pozwala na przyjęcie, że każdy członek zarządu obowiązany jest kontrolować sytuację w spółce przynajmniej z taką uwagą, która pozwala na zorientowanie się, że jest ona niewypłacalna i że należy wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości (por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 września 2008 r., sygn. akt II UK 381/07, LEX nr 785534). Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy w prowadzonym postępowaniu wszystkie istotne dla sprawy okoliczności zostały ustalone i poddane wystarczającej analizie, wyciągnięte wnioski znajdowały oparcie w zebranym materiale dowodowym. Tym samym mimo szeregu nieścisłości w decyzjach organów obu instancji, istnieją podstawy do stwierdzenia, że zaskarżone rozstrzygniecie odpowiada prawu, a stwierdzone uchybienia pozostają bez wpływu na ten wniosek. W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa uzasadniającego wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Nie zostały naruszone art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Art. 122, art. 180 § 1 i art. 197 Ordynacji podatkowej nie miały zastosowania w sprawie. Orzekające w sprawie organy dokonały analizy sytuacji majątkowej Spółki na podstawie dostępnych dowodów. Dowodów przeciwnych skarżący nie przedstawił. Zarzuty te stanowią zatem jedynie polemikę z ustaleniami, które należy uznać za prawidłowe. Zarzut braku wymagalności należności wynikających z decyzji Prezesa Agencji Rezerw materiałowych z dnia 23 października 2020 r. nie został rozwinięty, co uniemożliwia odniesienie się do tej okoliczności. Z tych względów wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, orzekając jak wyroku.