VIII SA/Wa 193/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2024 r. sprawy ze skargi J.. W.. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 23 listopada 2022 r. nr [...] w części dotyczącej orzeczenia o wymierzeniu J. W. kary pieniężnej w kwocie 2.000 (dwa tysiące) złotych; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej J. W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Stan faktyczno-prawny przedmiotowej sprawy przedstawia się następująco: Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: MWITD, organ I instancji) decyzją z 23 listopada 2022 r. nr [...], działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 z późn. zm., dalej: u.t.d.), nałożył na J. W. (dalej: skarżąca, strona, przedsiębiorca) karę pieniężną w wysokości 2.100 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że 20 października 2022 r. na drodze [...] w miejscowości S. został zatrzymany do kontroli samochód Volvo o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Schmitz Cargobull o nr rej. [...], którym kierował N. M. D., wykonujący przewóz w imieniu przedsiębiorstwa Towarowy Transport Drogowy J. W.. W toku czynności kontrolnych, udokumentowanych protokołem nr [...], stwierdzono brak ważnego badania technicznego naczepy, ponieważ ostatnie jej badanie techniczne straciło ważność 3 marca 2022 r. W związku z tym na podstawie art. 92a ust. 1, 7 i 11 u.t.d. oraz załącznika nr 3 lp.9.1. do tej ustawy nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości 2.000 zł. Ponadto analiza danych zapisanych na karcie kierowcy wykazała naruszenie w postaci nieprawidłowego operowania przełącznikiem grup czasowych tachografu 19 października 2022 r., co stanowi naruszenie art. 92a ust. 1, 7 i 11 u.t.d. oraz załącznika nr 3 lp. 6.3.11. do tej ustawy, za co nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 100 zł. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie: - art. 7 w zw. z art. 77 i w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej: k.p.a.) poprzez niekompletne ustalenie stanu faktycznego, co skutkowało ustaleniem, że strona przekroczyła termin badania kontrolnego oraz nieuwzględnieniem świadectwa zgodności WE wystawionego w Niemczech dla kwestionowanego pojazdu strony, - art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1047, dalej: P.r.d.), z którego wynika, że organ wpisuje w dowodzie datę kolejnego badania technicznego, - 81 ust. 4 pkt 1 P.r.d. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy do pojazdu strony zostało wydane świadectwo zgodności WE, - art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. poprzez nierzetelne prowadzenie postępowania i nieuwzględnienie, że strona została wprowadzona w błąd przez Starostę Powiatowego w R.. Skarżąca zakwestionowała karę za naruszenie określone w Ip. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d., w sytuacji gdy zgodnie z posiadanym dowodem rejestracyjnym naczepa posiadała ważny przegląd techniczny. Wskazała, że w dowodzie rejestracyjnym Starosta błędnie wpisał datę kolejnego badania technicznego. Decyzją z 28 listopada 2023 r. znak: [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji, GITD), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. h, l, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7, art. 92c u.t.d., lp. 6.3.11, lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 33 ust. 1 i 3, art. 34 ust. 3 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (t.j. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów, art. 71 ust. 1, art. 81 ust. 1 i 5 P.r.d., po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na treść przepisów art. 4 pkt 22 lit. h u.t.d., art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 u.t.d., art. 92c ust. 1 u.t.d., mających zastosowanie w niniejszej sprawie. W ocenie GITD zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. wydruków z karty kierowcy, dokumentów przewozowych oraz protokołu kontroli, że 19 października 2022 r. kierowca niepoprawnie operował przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy. Przedmiotowe naruszenie zostało stwierdzone przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego 20 października 2022 r. podczas kontroli zespołu pojazdów, składającego się z ciągnika samochodowego marki Volvo o nr rej. [...] oraz naczepy marki Schmitz Cargobull o nr rej. [...]. Po pobraniu danych cyfrowych z karty kierowcy kontrolujący stwierdzili, że kierowca 19 października 2022 r. błędnie przełączył rodzaj aktywności przełącznika grup czasowych, w sytuacji gdy prawidłowe oznaczenie aktywności kierowcy winno być oznaczone jako pauza. Ustalony w trakcie kontroli stan faktyczny, polegający na błędnym rejestrowaniu aktywności kierowcy, kontrolujący zakwalifikowali jako naruszenie określone w lp. 6.3.11. załącznika nr 3 do u.t.d. Strona w odwołaniu nie zakwestionowała powyższego naruszenia, za które organ I instancji nałożył karę pieniężną w wysokości 100 zł. W odniesieniu do drugiego naruszenia zagrożonego karą pieniężną 2.000 zł organ odwoławczy wskazał dodatkowo na przepisy art. 71 ust. 1 oraz art. 81 ust. 1 i ust. 5 P.r.d. GITD zważył, że na podstawie protokołu kontroli, kserokopii dowodów rejestracyjnych, dokumentów przewozowych ustalono, że termin ważności badania technicznego naczepy marki Schmitz Cargobull o nr rej. [...] upłynął 3 marca 2021 r., bowiem kontrolowana naczepa została zarejestrowana po raz pierwszy 3 marca 2020 r. (w dowodzie widniał wpis o badaniu przeprowadzonym 8 maja 2020 r. z jednoczesnym wpisem, że kolejne badanie należy przeprowadzić do 3 marca 2023 r.). Dane zawarte w okazanych dowodach rejestracyjnych zostały zweryfikowane z danymi podanymi do systemu Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (dalej: CEPiK). Ponieważ zgodnie z art. 81 ust. 5 P.r.d. okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10, oznacza to, że na dzień 20 października 2022 r. naczepa marki Schmitz Cargobull o nr rej. [...] nie posiadała ważnych badań technicznych potwierdzających zdatność pojazdu do ruchu drogowego. Ustalony w trakcie kontroli stan faktyczny, polegający na wykonywaniu przewozu drogowego naczepą bez aktualnych badań kontrolnych, został zakwalifikowany jako naruszenie określone w lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy nie uznał wyjaśnień strony za podstawę do odstąpienia od nałożenia kary za ujawnione naruszenie i stwierdził, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z odpowiedzialnością obiektywną wynikającą z faktu niezastosowania się adresata do normy prawnej. Warunkiem uwolnienia się od odpowiedzialności za ujawnione naruszenie jest wykazanie przesłanek zwalniających z tej odpowiedzialności, w tym przypadku wykazanie zaistnienia przesłanek określonych w art. 92c u.t.d. Podstawą ponoszenia odpowiedzialności przedsiębiorcy za przedmiotowe naruszenie jest art. 81 ust. 5 P.r.d., w którym to przepisie ustawodawca wprowadził obowiązek przeprowadzania badań technicznych pojazdu corocznie, z zastrzeżeniem wyjątków określonych w art. 81 ust. 6-10 ww. ustawy. Do wyjątków, o których mowa w art. 81 ust. 6 – 10 P.r.d. nie należy naczepa ciężarowa. Tym samym przedsiębiorca, wykonujący transport zawodowo naczepą marki Schmitz Cargobull o nr rej. [...], winien znać przepisy regulujące transport drogowy, w tym dotyczące terminów przeprowadzania przeglądów technicznych pojazdów. Zasadą jest przeprowadzanie przeglądów technicznych pojazdów corocznie, o ile nie zachodzą określone w ustawie wyjątki. Stąd też po zarejestrowaniu naczepy marki Schmitz Cargobull o nr rej. [...] 5 marca 2020 r. przedsiębiorca winien wiedzieć, że badanie techniczne ww. pojazdu powinien przeprowadzić przed upływem roku od dnia zarejestrowania pojazdu, tj. najpóźniej 3 marca 2021 r. Strona winna wychwycić błąd widniejący w dowodzie rejestracyjnym na podstawie daty przeprowadzonego badania, tj. 8 maja 2020 r., która była późniejsza od daty wydania dowodu rejestracyjnego, a tym samym powyższy fakt winien zwrócić stronie uwagę na błędną datę pierwszego badania i datę ważności kolejnego badania. Przedsiębiorca, nie przeprowadzając w wymaganym terminie przeglądu technicznego, naruszył art. 81 ust. 5 P.r.d., a tym samym odpowiada za naruszenie wskazane w lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do błędnej daty kolejnego badania technicznego pojazdu wpisanej w dowodzie rejestracyjnym marki Schmitz Cargobull o nr rej. [...] organ II instancji wskazał, że przedsiębiorca po otrzymaniu od organu (Starostwa) dowodu winien sprawdzić poprawność danych wpisanych w dowodzie rejestracyjnym. Błąd pracownika Starostwa, polegający na błędnym wpisaniu daty kolejnego badania technicznego pojazdu, nie spełnia przesłanek określonych w art. 92c u.t.d. W przedmiotowej sprawie nie zaistniała bowiem nadzwyczajna okoliczność, której przedsiębiorca nie mógł przewidzieć lub której nie mógł zapobiec. Skarżąca, wiedząc o konieczności corocznego przeprowadzania badań technicznych pojazdów, winna przeprowadzić kolejne badanie kontrolne przed upływem roku od dnia wydania dowodu rejestracyjnego dopuszczającego pojazd do ruchu drogowego, nawet jeżeli naczepa była nowa, a w dowodzie widniała błędna data kolejnego przeglądu technicznego. Organ odwoławczy wskazał, że z przepisu art. 82 ust. 1 P.r.d., na który powołuje się strona w odwołaniu, wynika, że organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje w dowodzie rejestracyjnym datę kolejnego badania. Jednak, jeżeli data ta jest błędnie wpisana - jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie - wpis taki nie jest wiążący w tym sensie, że nie może wydłużać ważności badania technicznego pojazdu. Wynika to z art. 81 ust. 5 P.r.d., w którym to przepisie ustawodawca wyraźnie wskazał, że badanie techniczne pojazdu przeprowadza się co roku. Tak więc czynność techniczna w postaci dokonanego wpisu w dowodzie rejestracyjnym daty kolejnego badania technicznego nie może podważać przepisu powszechnie obowiązującego, określającego w jakim terminie należy przeprowadzić kolejne badanie pojazdu. Przepis art. 81 ust. 4 pkt 1 P.r.d. również nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, bowiem zwalnia on nowe pojazdy z obowiązku dokonania przeglądu przed rejestracją pojazdu. W przedmiotowej sprawie naczepa marki Schmitz Cargobull o nr rej. [...] nie miała przeprowadzonego badania technicznego przed pierwszą rejestracją w oparciu o ww. przepis, jednak posiadacz i użytkownik pojazdu obowiązany był dokonać kolejnego przeglądu pojazdu w terminie od daty dopuszczenia pojazdu do ruchu, tj. od 3 marca 2020 r. Brak przeprowadzenia przeglądu przed upływem jednego roku od dnia dopuszczenia pojazdu do ruchu skutkowało powstaniem naruszenia określonego w lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy wskazał, że art. 92c u.t.d. nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie, ponieważ przedsiębiorca nie wykazał, że nie miał wpływu na powstanie naruszeń. Nie przedstawił również żadnej z podstaw egzoneracyjnych, której wystąpienie stanowiłoby podstawę do odstąpienia od nałożenia kary za ujawnione naruszenia. Z materiału dowodowego oraz wyjaśnień strony nie wynika, by przedsiębiorca podjął jakiekolwiek kroki do zapobieżenia powstaniu ujawnionych naruszeń, jak również, że powstałe naruszenia są następstwem okoliczności, których nie mógł przewidzieć lub którym nie mógł zapobiec. Na powyższą decyzję w części nakładającej karę pieniężną w wysokości 2.000 zł skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na błędnym utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji organu 1 instancji, pomimo dopuszczenia się przez ten organ rażących naruszeń obowiązujących przepisów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem naruszenia te powinny doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, - art. 80 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz zastąpienie jej dowolnością, wyrażającą się w przyjęciu, że błąd urzędnika, polegający na nieprawidłowym określeniu daty kolejnego badania technicznego pojazdu, nie spełnia przesłanek wymienionych w art. 92c u.t.d., co miało istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie, bowiem doprowadziło do nałożenia kary na podmiot, który zastosował się do terminu wyznaczonego przez organ administracji i w konsekwencji obarczenie skarżącego odpowiedzialnością za uchybienie dokonane przez organ, - art. 8 § 1 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a., polegające na prowadzeniu postępowania z naruszeniem wskazanych w tych przepisach zasad ogólnych postępowania administracyjnego w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do nieuzasadnionego ukarania za naruszenie, któremu winny jest organ, który błędnie określając datę badania technicznego złamał zasadę działania na podstawie przepisów prawa, które to przepisy regulują terminy badań technicznych pojazdów; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 92a ust. 1, ust. 7, ust. 11 u.t.d. poprzez błędne zastosowanie ww. przepisu, które miało wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do nieuzasadnionego utrzymania w mocy kary pieniężnej w kwocie 2.100 zł, pomimo braku podstaw do nałożenia ww. kary wobec braku naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z obowiązujących przepisów, - art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez jego niezastosowanie i kontynuowanie postępowania, które winno być umorzone wobec wystąpienia przesłanek wyłączających możliwość wszczęcia postępowania bądź uzasadniających jego umorzenie, co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji bezpodstawnie nakładającej karę pieniężną. Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, tj. w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł, oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.) wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Kontrolując zaskarżoną decyzję według wyżej wymienionych kryteriów legalności, Sąd uznał, że skarga strony dotycząca nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 92a ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12.000 zł za każde naruszenie. Z kolei jak wynika z art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Według lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 zł za każdy przejazd. Organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego z poszanowaniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie podziela jednak tego wniosku, ponieważ w uzasadnieniach obu decyzji - w odniesieniu do nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł – znalazło się wiele nieścisłości, których rozstrzygnięcie może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że brak jest jednoznacznych ustaleń co do daty wykonania przez przedsiębiorcę badania technicznego kwestionowanej naczepy. Z dowodu rejestracyjnego tego pojazdu wynika, że naczepa ciężarowa marki Schmitz Cargobull ma dopuszczalną masę całkowitą 3.500 kg (pole F2), a pracownik Starostwa Powiatowego w R. określił termin badania technicznego na 3 marca 2023 r. Badając kolejne dokumenty znajdujące się w aktach, tj. dokument wygenerowany elektronicznie ze strony Historia Pojazdu.gov.pl oraz szczegóły pojazdu z CEPiK, należy stwierdzić, że pojazd ten został wyprodukowany w 2020 r., posiada świadectwo homologacji, po raz pierwszy zarejestrowany w Polsce 3 marca 2020 r., data wydania dokumentu to 5 marca 2020 r., data odbioru dokumentu oraz data wprowadzenia danych to 8 maja 2020 r., organ wydający i zwracający dokument to Starostwo Powiatowe w R.. Tymczasem organ odwoławczy uznał (strona 6 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), że w dowodzie rejestracyjnym naczepy widniał wpis o badaniu przeprowadzonym 8 maja 2020 r., co nie miało miejsca w niniejszej sprawie, bowiem – jak wskazał dalej GITD na stronie 7 uzasadnienia swojej decyzji - kwestionowana naczepa nie miała przeprowadzonego badania technicznego przed pierwszą rejestracją w oparciu o przepis art. 81 ust. 4 pkt 1 P.r.d. (nowy pojazd, dla którego wydano świadectwo zgodności WE, co podnosiła skarżąca w odwołaniu i skardze). Następnie organ II instancji uznał, że skarżąca powinna dokonać kolejnego przeglądu naczepy przed upływem 1 roku od dnia dopuszczenia pojazdu do ruchu, tj. od 3 marca 2020 r. (strona 7 uzasadnienia decyzji). W tym zakresie powołał się na przepis art. 81 ust. 5 P.r.d., z którego wynika, że okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10. GITD jednoznacznie wskazał, że do wyjątków, o których mowa w art. 81 ust. 6-10 P.r.d. nie należy naczepa. Jednocześnie pozytywnie ocenił przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające, mimo że ten uznał, iż badanie techniczne przedmiotowego pojazdu straciło ważność 3 marca 2022 r. Zdaniem Sądu organ odwoławczy nie rozważył właściwie wyjątku wskazanego w art. 81 ust. 6 zdanie 1 P.r.d., z którego wynika, że okresowe badanie samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, motocykla lub przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t przeprowadza się przed upływem 3 lat od dnia pierwszej rejestracji, następnie przed upływem 5 lat od dnia pierwszej rejestracji i nie później nie 2 lata od dnia przeprowadzenia poprzedniego badania technicznego, a następnie przed upływem kolejnego roku od dnia przeprowadzenia badania. Organ II instancji nie przeanalizował w swojej decyzji, dlaczego przedmiotowa naczepa o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t (3.500 kg) nie należy do ww. wyjątków, jeśli z art. 2 pkt 52 P.r.d. wynika, że naczepa to przyczepa, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten pojazd. Wynika więc z tego, że naczepa to rodzaj przyczepy, a przyczepa znajduje się wśród wyjątków w ust. 6 art. 81 P.r.d. Taka wykładnia przepisu art. 81 ust. 6 P.r.d. oraz dokładne ustalenie i ocena stanu faktycznego na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, zdaniem Sądu, może doprowadzić organy do odmiennych wniosków, aniżeli wskazane w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w zakresie ukarania strony karą pieniężną w wysokości 2.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego naczepą, która nie miała aktualnych okresowych badań technicznych potwierdzających zdatność pojazdu do ruchu drogowego. Dokładna analiza przedmiotowego stanu faktycznego pozwoli organom ocenić, czy rzeczywiście Starostwo Powiatowe w R. błędnie wpisało w dowodzie rejestracyjnym kontrolowanej naczepy termin badania technicznego na 3 marca 2023 r., a jeśli tak, to czy stanowi to okoliczność egzoneracyjną z art. 92c ust. 1 u.t.d. Nie wszczyna się bowiem postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W kwestii zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. należy wywieść, że wskazane w jego treści przesłanki egzoneracyjne odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Sąd zwraca w tym miejscu uwagę na okoliczność, że dowód rejestracyjny jest dokumentem urzędowym, który zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por wyrok WSA w Krakowie z 11 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 1360/21, publ. CBOSA). Informacja na temat daty wymaganego badania technicznego jest wpisywana do dowodu rejestracyjnego z reguły przez diagnostę, który wykonuje badanie techniczne w stacji kontroli pojazdów. W niniejszym przypadku zgodnie z art. 82 ust. 1 P.r.d. był to organ wydający dowód rejestracyjny, który niewątpliwie powinien wiedzieć, jaki ma wskazać termin badania technicznego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy orzekające w sposób nieprawidłowy przeprowadziły postępowanie wyjaśniającej, tj. sprzecznie z art. 7 k.p.a. – zasadą ustalenia prawdy obiektywnej, art. 77 § 1 k.p.a. - zasadą zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie oraz art. 80 k.p.a. - zasadą swobodnej oceny dowodów, co przełożyło się na uchybienia w sporządzeniu uzasadnień obu decyzji w odniesieniu do art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy dodatkowo naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zaskarżonej kontrolowanej części decyzji. Stwierdzone nieprawidłowości w ustaleniach faktycznych oraz wskazana wykładnia art. 81 ust. 6 w związku z art. 2 pkt 52 P.r.d. mogą, zdaniem Sądu, przełożyć się na interpretację przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Dlatego Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz.1935 t.j.). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy będą zobowiązane do respektowania wytycznych i uwag Sądu zawartych w niniejszym uzasadnieniu, zgodnie z art. 153 p.p.s.a.